Τα γραπτά μένουν

Το πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται…

2012-01-27T11:32:00.000-08:00

του Λαυρέντη Σομπερίτη

Παρόλα τα καθημερινά μέτρα που μαςβομβαρδίζουν (λογαριασμοί, χαράτσια κλπ) τα ερωτήματα πιστεύω πολλών ανθρώπωνγια το τι συνέβη στην Ευρώπη και η “όμορφη ζωή” -όχι όλων γιατί δεν ήταν όλοι ίδιοι-καταρρέει και δεν φαίνεται τέλος στη κατρακύλα. Απόψεις πολλές ακουστήκαν και κάθε μέρα μπαίνουν καινούργιες πλευρές.Πιθανόν η αρχή της κατάστασης αυτής να πηγαίνειπολύ πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο 1945. Το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμουβρήκε νικητές τη Αμερική και τη Σοβιετικήένωση, όλες οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της εποχής έτσι η αλλιώς είχαν ηττηθείανεξάρτητα σε ποια πλευρά τους βρήκε το τέλος του πολέμου, στους νικητές η τουςηττημένους.

Στη πορεία και με τη ανατροπή στη Σοβιετική ένωσηέμεινε μόνο η Αμερική , η Ε.Ε. προσπάθησε να ανταγωνιστεί στα ίσα τη Αμερική σεστρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο. Στο στρατιωτικόόχι μόνο απέτυχε (η Ε.Ε.) αλλά και εγκατέλειψε κάθε μελλοντική προσπάθεια .Έμεινεο οικονομικός τομέας με το ευρώ τα τελευταία χρόνια να γίνεται προσπάθεια να αντικαταστήσειτο δολάριο στις διεθνείς συναλλαγές. Αυτό δεν μπορούσε να μείνει αναπάντητο απότη Αμερική. Η συνέχεια είναι γνωστή, οι δυο πόλεμοι στο περσικό κόλπο έδιωξαντους ευρωπαίους από τη πετρελαϊκή ζώνη της μέσης ανατολής .Ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβίαγέμισε με αμερικανικές βάσεις τα βαλκάνια. Τώρα είναι σε εξέλιξη οι αλλαγές των κυβερνήσεων στις μουσουλμανικέςχώρες με νέες, πάλι απόλυτα ελεγχόμενες.

Αυτό που ξεχωρίζει είναι η αριστοτεχνική διαχείρισητης λαϊκής αντίδρασης προς όφελος των συμφερόντων τους. Αυτά ήταν μια πολύ πειστικήαπάντηση για το ποιος κέρδισε τον β παγκόσμιο πόλεμο. Και ότι η οικονομία δεν είναι αρκετή για να κυριαρχήσεις, πρέπεινα συνδυάζεται με τη χρήση των όπλων. Η Γερμάνια που φαίνεται να κυριαρχεί στη Ευρώπη αυτή τη περίοδο, έχει στο έδαφος της μερικές δεκάδεςχιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες .Η ολοκλήρωση της διαδικασίας αποδόμησης στη περίμετροτης Ε. Ε. συνεχίζεται με χτυπήματα στο πυρήνατης, δηλαδή στο ευρώ. Έτσι ξαφνικά έχουμε υποβαθμίσεις των οικονομιών πρώταστις μικρές χώρες της Ε Ε και στη συνεχεία στις μεγάλες Ιταλία, Ισπανία ΓαλλίαΑυτό σε πρώτη φάση δίνει πλεονεκτήματα στη γερμανική αστική τάξη που θα κυριαρχήσειευκολότερα πάνω στα οικονομικά ερείπια της υπόλοιπης Ευρώπης. Ας μη ξεχνάμε ότιη γερμανική αστική τάξη ασφυκτικά μέσα στα σύνορα της , ξεκίνησε δυο παγκοσμίουςπολέμους μέσα σε τριάντα χρονιά που όμωςτους έχασε και στο μεν πρώτο έφερε στο προσκήνιο την Αμερική, στο δεύτερο οι Αμερικήκυριάρχησε παγκόσμια, οικονομικά και στρατιωτικά .

Ο ρόλος της Ελλάδας στο διάλυση του ευρώ πιθανόνθα αποδειχθεί σημαντικός . Η γεωγραφική της θέση ανάμεσα σε τρεις ηπείρους ,μια αστική τάξη απόλυτα ελεγχόμενη, ο ΓΑΠ άνθρωπος τους από κάθε πλευρά φρόντισενα βάλει στο πυρήνα της ΕΕ το ΔΝΤ, δηλαδή τη Αμερική. Το πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεταινα δούμε που και πόσο θα φτάσει. Τώρα λοιπόν που μας έχουν σφίξει το σχοινί στολαιμό μια προσωρινή λύση θα ήταν να επιταχυνθούν οι αντιθέσεις μεταξύ Αμερικής καιΓερμανίας- ΕΕ ώστε μέσα από αυτό να πάρουμε προσωρινά μια ανάσα. Τα κεφάλαιαγια το στήσιμο της γερμανικής οικονομίας πέρασαν θάλασσα ,θα τους το θυμίσουν νομίζωοι Αμερικάνοι, ίδωμεν. Όμως επειδή σχεδόν όλα που απασχολούν τη ΕΕ ξεκίνησαναπό εδώ έχουμε και τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στη οικονομία .

Η ελληνική αστική τάξη παρασιτική και κρατικοδίαιτηβρήκε συμμάχους όλα αυτά τα χρόνια, συνειδητούς η όχι δεν έχει σημασία η δουλειάνα γίνεται, σε μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Με πολιτικό εκφραστή τωνσυμφερόντων της τη σοσιαλδημοκρατία -ΠΑΣΟΚ διέλυσε σιγά σιγά κάθε μορφή αντίστασης και ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίαςδιαταξικά έγινε πιστός της στρατιώτης .Αυτό το βλέπουμε καθαρά στη εκλογική- πολιτική αντοχή του ΠΑΣΟΚ από το 1981 τουλάχιστον,μέχρι και σήμερα. Αυτά τα χρόνια πέρασε μέσα από σκάνδαλο Κοσκωτά , χρηματιστήριο, ομόλογα , πολύ περισσότερο τα τελευταία δυο χρόνια με τη πρωτοφανή επίθεση σεκάθε είδους κατάχτηση. Παρ όλα αυτά ούτε διασπάσεις ούτε μείωση του εκλογικού ποσοστούούτε καν διώξιμο του ΓΑΠ μέχρι σήμερα. Τι είναι λοιπόν αυτό που ενώνει το ΠΑΣΟΚκαι το κάνει τόσο ελκτικό σε τόσο ανομοιογενείς δυνάμεις; Κατόρθωσε να έχει απόόλους τους πολιτικούς χώρους κρυφούς και φανερούς συνομιλητές και συμμάχους ,και όταν λέμε όλους εννοούμε όλους. Αυτό είναι το χρήμα . Μοίρασαν και μοιράζουνχρήμα νόμιμο , παράνομο σε όσους είναι συνεργάσιμοι χωρίς εξαιρέσεις διαταξικά.Πως να εξηγηθεί διαφορετικά ότι αν μιλήσεις για το δημόσιο δέχεσαι επίθεση καιαπό δεξιά και από αριστερά. Άσχετα αν οι στρατιές ανέργων απολυμένων Δ.Υ. υπάρχουν μόνο στους πύρινους λόγους των συνδικαλιστών.

Ταυτόχρονα 1 εκατομμύριο επίσημα -ποιος ξέρει ανεπίσημα - άνεργοι στο ιδιωτικό τομία. Η κρίση δεν είναι ίδια για όλους. Η αντίδραση αυτών που θίγονται στα λόγιαείναι τουφεκιές στο αέρα. Εδώ και δυο χρονιά ακούγεται μόνο ότι «στα επόμεναμέτρα θα γίνει της πουτάνας» μόνο που αυτοί δεν θα ρισκάρουν τίποτε, οι άλλοιθα μπουν μπροστά για να καρπωθούν αυτοί. Είναι βαθειά νυχτωμένοι. Η εργατική τάξηδεν τους ακολουθεί. Αλλά και γιατί να ακολουθήσει ένα συνδικαλιστικό κίνημα πουτα στελέχη του είναι στη πλειοψηφία τους με το δάχτυλο στο μέλι άλλος λίγο άλλοςπολύ, δεν υπάρχει περίπτωση να μη έχουν εκμεταλλευτεί τις θέσεις τους και τις γνωριμίεςτους.

Προκύπτει έτσι το ερώτημα πως θα οργανωθεί η αντίσταση,με βάση τα παραπάνω δεν υπάρχει φως. Το μόνο ελπιδοφόρο σε αυτούς του καιρούςείναι ότι υπάρχει ένα κομμάτι της εργατικής τάξης ίσως και γύρω από αυτήν στρωμάτωνπου είτε δεν θέλησε είτε δεν μπόρεσε (για τους καχύποπτους ) και δεν ήταν στο τραπέζιπου στρώθηκε εδώ και δεκαετίες και εκεί κάθισαν από αγρότες μέχρι μεγαλοαστοί.Επιδοτήσεις , διορισμοί, χάρισμα φόρων κλπ, πάρε κόσμε. Αυτό λοιπόν το κομμάτι μπορείνα γίνει η μαγιά για το μέλλον.

Θα τους βρούμε ; θα τους εμπιστευθούμε ; η θαπάμε πάλι στα εύκολα , και όποιος κάνει φασαρία θα είναι καλός επαναστάτης.

Μετά τον εμφύλιο το εργατικό επαναστατικό κίνημαείχε ηττηθεί στρατιωτικά , πολιτικά όμως ηθικά ήταν αναμφισβήτητος νικητής. Σήμερατο εργατικό κίνημα μετά τη μεγάλη του ήττα έχει συντριβεί σε όλους τους τομείς– και ηθικά - ,γι αυτό όλα είναι πιο δύσκολα όχι αδύνατα όμως. Είναι ευκαιρία τώρανα συζητήσουμε για όλα όσα έγιναν μετά τη χούντα έως και σήμερα. Εκτός τις επιτυχίεςείχαμε και λάθη που τότε τα θεωρούσαμε μικρά αλλά εντέλει αυτά ήταν καθοριστικά,δεν μπορούμε να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί, είναι βέβαιο ότι θα τα ξανακάνουμε.Για ότι λέγαμε δεν πειράζει, τώρα έχουμε αγώνες , στρατολογίες συνεδριάσεις κλπτο βρήκαμε μπροστά μας αργότερα. Επαγγελματίεςεπαναστάτες , επαγγελματίες συνδικαλιστές δεν μπορούν να καθοδηγήσουν τους αγώνες που έρχονται, αν δεν ζεις ο ίδιοςτα προβλήματα της καθημερινότητας δεν μπορείς να καταλάβεις τα προβλήματα αυτώνπου θέλεις να σώσεις.

Αν δεν μπορούμε, ας αφήσουμε τη εργατική τάξη να σωθεί μονή της .

Χόρτασε τόσα χρονιά από σωτήρες και απόαυτούς που μιλάνε στο oνoμά της.

Δεκέμβρης 2008: Το ερώτημα που έμεινε αναπάντητο

2011-12-06T14:14:00.000-08:00

από: Palmografos.com - Δεκέμβρης 2008: Το ερώτημα που έμεινε αναπάντητο - Του Νικόλαου Μόττα*

Για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 έχουν γραφτεί χιλιάδες γραμμές, εκατοντάδες απόψεις περί απόψεων. Η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη, η αστυνομική βία, η οργή της νεολαίας, το σοκ, η κοινωνική αγανάκτηση, η πολιτική υποκρισία. Τρία χρόνια μετά, με την κρίση να βαθαίνει ολοένα και περισσότερο το κοινωνικό ρήγμα στη χώρα, έρχεται στο νου μου ένα σύνθημα της περιόδου εκείνης: «Ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση, ήταν ερώτηση».

Η πλειοψηφία των ερμηνειών που έχουν δωθεί γιά τα Δεκεμβριανά έχει μονοδιάστατη οπτική. Η μαζική εξέγερση της νεολαίας θεωρήθηκε απλά ως η αντίδραση σε ένα τραγικό γεγονός κρατικής βίας και, σε άλλες περιπτώσεις, ως η εκτόνωση των νέων απέναντι στο καταπιεστικό κοινωνικό σύστημα. Ο Δεκέμβρης του '08, όμως, δεν ήταν ένα σύνολο βίαιων αντιδράσεων ενάντια στην κρατική βία, όπως παρουσιάζεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Ήταν μια ερώτηση προς το κοινωνικό σύνολο: Είστε διατεθειμένοι να αλλάξετε όσο είναι νωρίς;

Η ερώτηση του Δεκέμβρη αφορούσε την οπτική μέσα από την οποία η νεολαία βλέπει το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της χώρας. Αφορούσε τον αυταρχισμό της εξουσίας, τις ταξικές πολιτικές, την κοινωνική απομόνωση, την αυξανόμενη καπιταλιστική ερημοποίηση των μικρών και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, την ιδιωτικοποίηση των πάντων, τη δημιουργία μιάς αυτιστικής, εγωκεντρικής κοινωνίας που περιθωριοποιεί τον αδύναμο και καταβαραθρώνει τις αξίες της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας. Σε αυτήν την κοινωνία που αναγάγει το κέρδος ως υπέρτατη αξία, ο Δεκέμβρης έθεσε το εξής επιχείρημα: «εσείς μιλάτε γιά βιτρίνες, εμείς μιλάμε γιά ζωές». Πολλοί έσπευσαν να το καταδικάσουν ως δικαιολόγηση των όποιων βανδαλισμών συνέβησαν. Οι «ζωές» όμως, στις οποίες οι νέοι αναφέρονται, δεν περιλαμβάνουν μονάχα τα θύματα της κρατικής καταστολής, τους δολοφονηθέντες από τις σφαίρες της εξουσίας όπως ο 16χρονος μαθητής. Περιλαμβάνουν τις ζωές χωρίς μέλλον, τις καταδικασμένες στην ανεργία και την κοινωνική ανέχεια. Τις ζωές που το φαύλο πολιτικό κατεστημένο - με την ένοχη σιωπή της κοινωνικής πλειοψηφίας - καταδικάζει σε επαιτεία, μιζέρια και εξευτελισμό.

Η γενιά που εξεγέρθηκε το Δεκέμβρη του 2008, η ίδια που εξεγείρεται σήμερα κατά του δημοσιονομικού Νταχάου που επιβάλλεται στη χώρα, θέτει παρόμοια ερωτήματα με αυτά του γαλλικού Μάη του '68. Αγανακτεί, εξεγείρεται και κυρίως αμφισβητεί - αμφισβητεί το ίδιο το σύστημα μέσα στο οποίο ανατρέφεται. Σαράντα και πλέον χρόνια μετά, η σημερινή νεολαία (της Ελλάδας και της Ευρώπης) είναι λιγότερο προνομιούχα από εκείνη του 1968. «Σήμερα, η είσοδος των νέων στον επαγγελματικό χώρο πραγματοποιείται σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία, ενώ οι προοπτικές ταχείας εξέλιξης είναι πλέον λιγοστές» έγραφε προ τριετίας ο έγκυρος γάλλος δημοσιογράφος Ζαν Μαρί Κολομπανί [1]. Γιά τους νέους της δεκαετίας του '60 και του '70 η εξέγερση ήταν σημαντική παράμετρος γιά την αλλαγή της κοινωνίας. Γιά τη σημερινή νεολαία είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία - είναι μονόδρομος.

Το ερώτημα, λοιπόν, που τέθηκε το Δεκέμβρη ήταν ξεκάθαρο και είχε αποδέκτη το σύνολο της κοινωνίας και κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά: «Εσύ, θα μείνεις αμέτοχος;». Ένα σύνθημα σε τοίχο της Αθήνας προσπάθησε να θυμήσει στους «ουδέτερους» και «φιλήσυχους» τη ρήση του νομπελίστα ειρήνης Έλι Βίζελ, πως η ουδετερότητα οφελεί τον καταπιεστή και ποτέ το θύμα [2]. Και το θύμα, όπως προαναφέραμε, δεν ήταν μόνο ο δολοφονημένος Αλέξης. Ήταν το σύνολο της μη προνομιούχας νεολαίας. «Ο καναπές σου, η συνενοχή σου» έγραφε το σύνθημα. Σε αυτές τις γραμμές των τοίχου συνοψίζεται το ερώτημα που έθεσε ο Δεκέμβρης στην ελληνική κοινωνία τρία χρόνια πριν. Σήμερα είναι περισσότερο επίκαιρο δεδομένης και της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.

Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπ' όψη, τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 αποτέλεσαν μια πολιτική πράξη. Πράξη που επιχείρησε να ξυπνήσει αραχνιασμένες συνειδήσεις και να κινητοποιήσει κοινωνικά αντανακλαστικά - να ευαισθητοποιήσει τους μεγαλύτερους γιά το μέλλον των παιδιών τους. Δεν ήταν διαμαρτυρία, αλλά αντίσταση. «Διαμαρτυρία είναι όταν λέω ότι κάτι δε με ευχαριστεί. Αντίσταση είναι όταν διασφαλίζω ότι αυτό που δε με ευχαριστεί δεν πρόκειται να μου ξανασυμβεί», έγραφε το Μάϊο του 1968 η γερμανίδα δημοσιογράφος και μετέπειτα ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης «Φράξια Κόκκινος Στρατός» Ουλρίκε Μάινχοφ. Υπό μια έννοια, η εξέγερση της νεολαίας το Δεκέμβρη έστειλε το μήνυμα ότι η κρατική βία (τόσο η έμπρακτη, όσο και η συνειδησιακή), όποια μορφή και αν έχει, δεν πρόκειται να περάσει. Τα Δεκεμβριανά, λοιπόν, επιχείρησαν να περάσουν την σύγχρονη ελληνική κοινωνία από τη φάση της διαμαρτυρίας σε αυτήν την αντίστασης. Και γιά σύντομο χρονικό διάστημα το πέτυχαν.

Το ερώτημα που έθεσαν όμως παραμένει σήμερα αναπάντητο. Και συνεχίζει να πλανάται πάνω από μιά χώρα βυθισμένη στην ύφεση και την αβεβαιότητα. Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξη, λίγα λουλούδια στον τόπο του εγκλήματος, στα Εξάρχεια, θυμίζουν το γεγονός εκείνο της 6ης Δεκεμβρίου. Όσο η κρίση όμως συνεχίζει να βαθαίνει, όσο τα κοινωνικά ρήγματα διευρύνονται, όσο οι πολιτικές ηγεσίες κωφεύουν επιδεικτικά και όσο η κοινωνία παραμένει στην ένοχη ουδετερότητα της και αρνείται να δώσει απαντήσεις, τόσο ο Δεκέμβρης του '08 μοιάζει με σκηνή από το μέλλον.

Ξυπνήστε αυτούς που κοιμούνται. Αφήστε αυτούς που ονειρεύονται.

[1] Ζ.Μ. Κολομπανί, «Η Γαλλία έλαβε το μήνυμα της Ελλάδας», Το Βήμα της Κυριακής, 21 Δεκ. 2008.

[2] Έλι Βίζελ, Ομιλία κατά την απονομή Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, 1986.

[3] Ουλρίκε Μάινχοφ, «Απ' τη διαμαρτυρία στην αντίσταση» (From Protest to Resistance), περιοδ. Konkret, Μάιος 1968.

*Ο κ. Νικόλαος Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ (PhD) Πολιτικής Ιστορίας και Εξωτερικής Πολιτικής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το Γενάρη του 1984, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και κατέχει μεταπτυχιακούς τίτλους στις Διπλωματικές Σπουδές (Διπλωματική Ακαδημία Λονδίνου) και στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβιβ). Υπήρξε επί τριετία τακτικός συνεργάτης των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη» αρθρογραφώντας γιά διεθνή γεγονότα, ενώ κείμενα του περί ελληνικής, ευρωπαϊκης και διεθνούς πολιτικής έχουν δημοσιευθεί και σε αγγλόφωνες πηγές. Είναι ίδρυτής και διαχειριστής του ελληνικού αρχείου Τσε Γκεβάρα www.guevaristas.net.

H αποθέωση του ατόμου και οι φασίζουσες λογικές μέσα στον αναρχικό χώρο

2011-11-20T00:17:00.000-08:00

antigeitonies.blogspot.com/ (πηγή: Προλεταριακή Σημαία)

Διευκρινίζω ότι όλα αυτά που αναφέρονται στο άρθρο αυτό παίρνουν υπόψη την πολυμορφία του χώρου και ότι υπάρχουν αναρχικές συλλογικότητες με πολύ διαφορετικές τοποθετήσεις πάνω στα ζητήματα. Παρά την πολυμορφία τους, όμως, υπάρχει ένας κεντρικός πυρήνας ιδεών που είναι ενιαίος, γι' αυτό και αποτελούν χώρο.
“Οι εξουσιαστικές δομές της αριστεράς καταπιέζουν το άτομο και αναπαράγουν την εξουσία”: αυτή είναι η βάση της σκέψης του αναρχικού χώρου, για τον οποίο η εκάστοτε εξουσία δεν γεννάται από τις ταξικές αντιθέσεις, αλλά από την ατομική θέληση των ανθρώπων. Γι' αυτό, μας πληροφορούν, δεν υπάρχει ταξική πάλη αλλά οι “υποταγμένοι” στην εξουσία και οι “εξεγερμένοι” ενάντιά της. Έτσι, λοιπόν, τα συνθήματα της επερχόμενης επανάστασης έχουν γυρίσει πίσω στο 1789, στην “ελευθερία” και την “ισότητα” της αστικής επανάστασης. Επανάσταση η οποία θα έρθει, παρακαλώ, αν χρειαστεί, κόντρα στις “μικροαστικές” αγκυλώσεις των “υποταγμένων”. Γιατί ο αναρχικός χώρος δεν φέρνει ποτέ καμία ευθύνη (εξάλλου δεν είναι “πρωτοπορία”, αν και χρειάζονται και οι “δυναμικές μειοψηφίες” που θα ξυπνήσουν το “κοιμισμένο πλήθος”). Αν κάποιος έχει ευθύνη είναι ο αποβλακωμένος λαός που “δεν τους καταλαβαίνει”. Και φυσικά, αν τους ζορίσεις καμπόσο, φταίει ο Στάλιν - αυτός κολλάει παντού. Μπερδευτήκατε; Εσείς φταίτε! Ας τα πάρουμε από την αρχή...

Ο αναρχικός χώρος έρχεται να καλύψει το πολιτικό κενό που αφήνει η μη ύπαρξη πραγματικής επαναστατικής Αριστεράς. Η χρόνια διάβρωση, αποσάθρωση της Αριστεράς και ο εκφυλισμός της από το πιο υγιές και τίμιο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας σε ανάχωμα της ταξικής πάλης ήταν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε ο αναρχικός χώρος. Με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ που, καπελώνοντας, σαμποτάροντας και προδίδοντας μια σειρά κινημάτων, αποτέλεσε ζωντανή δυσφήμιση του κομμουνιστικού κινήματος και της οργανωμένης πάλης. Τα ίδια και στον “ανανεωτικό” χώρο, που ζει και αναπνέει για ένα καλό εκλογικό ποσοστό, εκθρέφοντας στρατιές καριεριστών και παραγόντων της αστικής εξουσίας. Και φυσικά στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά που βρίθει αντικομμουνισμού και αντιοργανωτισμού. Για παράδειγμα η ΕΑΑΚ, ένα από τα πιο μαζικά εγχειρήματα του χώρου, είναι “ανεξάρτητη”, λέει (ή έλεγε), από κομματικές γραμμές και αποφασίζει “αμεσοδημοκρατικά”, χωρίς “ιεραρχίες”, ποιας οργάνωσης το καπέλο θα περάσει πρώτο στους συλλόγους. Ευθύνες φυσικά έχει κι ο δικός μας χώρος, που δεν μπόρεσε να αναπτύξει υγιείς δεσμούς με τις μάζες - κόντραρε όμως αποφασιστικά λαθεμένες απόψεις.

Απέναντι σε αυτούς λοιπόν ανδρώθηκε ο αναρχικός χώρος, μέσα από στέκια, καταλήψεις και συλλογικότητες, “απελευθερώνοντας” το άτομο από τις δεσμεύσεις της ιεραρχίας. Ανεξάρτητα, αυτοοργανωμένα και αμεσοδημοκρατικά, φτιάχτηκαν σχήματα, στέκια, ανοιχτές (sic) συνελεύσεις, πρωτοβουλίες, όπου τα προσχεδιασμένα πολιτικά σχέδια του αναρχικού χώρου υλοποιούνταν. Και φυσικά η μεγάλη στιγμή ήρθε το Δεκέμβρη, όταν ο αναρχικός χώρος επηρέασε μεγάλο μέρος των κινητοποιήσεων. Μόνο που εδώ φάνηκε το πρόβλημα: μη θέλοντας να αναλάβουν τις ευθύνες της καθοδήγησης των μαζών, φοβούμενοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην ίδια τους την άποψη, αρνήθηκαν την αυτοκριτική σαν εργαλείο σκέψης. Αρνήθηκαν να κριτικάρουν τη γραμμή τους με βάση το αν υιοθετείται ή όχι από τις μάζες.
“Το αυτόνομο σχήμα δεν μπορεί να έχει αυταρχικές συμπεριφορές γιατί διέπεται από αντιιεραρχική λειτουργία”. “Σε ένα σύλλογο η παρουσία παρατάξεων και πλαισίων είναι καταπιεστική προς τη συνέλευση”. “Όποιος περιφρουρεί το περιεχόμενο του μπλοκ του και διαχωρίζεται από πρακτικές μπάχαλου στη διαδήλωση δρα σαν μπάτσος”. “Οι φοιτητές δεν ψηφίζουν κατάληψη γιατί είναι υποταγμένοι”. “Να δημιουργηθούν ατνιιεραρχικά σωματεία βάσης χωρίς παρατάξεις”. “Το εθνικό συναίσθημα των μαζών είναι εθνικισμός”. Όλα τα παραπάνω αποτελούν πάγιες θέσεις του χώρου, φυσικά με εξαιρέσεις και αποχρώσεις.

Παρά την ύπαρξη αναρχικών συλλογικοτήτων που κατά καιρούς ή παροδικά πήγαν κόντρα στη λογική της αγέλης και της αυθεντίας, υπήρξε ένας δογματισμός, μια αίσθηση του αλάθητου, μια ολική άρνηση λογοδοσίας στα όργανα του κινήματος και στον κόσμο. Πορείες καπελώνονταν, βίαιες συμπεριφορές δικαιολογούνταν, αγωνιστές εθίζονταν στη λογική ότι η ομαδούλα τους είναι πάνω από όλα. Ξεπετάχτηκαν ομάδες με λούμπεν-φασιστικά χαρακτηριστικά, που δεν διστάζουν να ανοίξουν κεφάλια ακόμα και “συντρόφων” τους εάν διαφωνούν πολιτικά. Ομάδες που όσο λιγότερο πολιτικό λόγο έχουν τόσο περισσότερα κράνη και παλούκια μοιράζουν στα μέλη τους. Οδηγήθηκαν αναρχικές ομάδες να υποταχθούν στον αντικομματικό/αντιαριστερό χαρακτήρα των Αγανακτισμένων και να κάνουν τις πλάτες στην κυβερνητική προπαγάνδα και στα ενεργούμενα του κράτους - την ίδια στιγμή που άλλες αναρχικές ομάδες είχαν εντιμότερη στάση από την οργανωμένη Αριστερά... Ένα είναι σίγουρο: η νέα γενιά του αναρχικού χώρου δεν έχει καθόλου συνηθίσει να της γίνεται κριτική. Ρωτήστε και τη ΣΟ του Indymedia που έχει πιαστεί το χέρι της από την πολλή λογοκρισία.

Μετά τα γεγονότα της Μαρφίν, σε συνελεύσεις του αναρχικού χώρου σε όλη την Ελλάδα, με χιλιάδες κόσμο να συμμετέχει, διαπιστώθηκε πλειοψηφικά ένα “καρκίνωμα” που θρέφει ο χώρος. Το καρκίνωμα αυτό, το οποίο παραδέχθηκαν κάτω από την πίεση των θυμάτων, δεν μας είπανε πού έχει τις ρίζες του. Τις έχει ακριβώς στην αποθέωση του ατόμου, στην ιεραρχική λειτουργία, όπου όμως οι αρχηγοί δεν λογοδοτούν ως τέτοιοι. Έχει μήτρα την προαιώνια απαίτηση των αναρχικών να υιοθετούν οι μάζες το πολιτικό τους σχέδιο χωρίς όμως αυτοί να αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη της αποτυχίας του. Η χίμαιρα του δογματισμού που γεννάται στα σπλάχνα ενός χώρου είναι το δυσκολότερο πράγμα για να αντιμετωπίσει κανείς - έρχεται αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό. Εμείς ως κίνημα είχαμε χειρότερο εχθρό τον εαυτό μας.

Υπάρχουν τίμιοι αγωνιστές στον αναρχικό χώρο, με μεγάλη προσφορά στο κίνημα, υπάρχουν συλλογικότητες με ποιότητα σκέψης. Συνυπάρχουν όμως με αυτούς που έχουν μετατραπεί σε ΚΝΑΤ με μαύρες σημαίες. Ειρωνεία της Ιστορίας, να μετατρέπεσαι σε αυτό ακριβώς που υποτίθεται ότι αντιπαλεύεις! Και, όπως έχουμε μάθει εμείς οι “σταλινικοί”, η Ιστορία σε εκδικείται σκληρά για τα λάθη σου.

Στράτευση στην υπόθεση του κινήματος ή πολιτικός χουλιγκανισμός ;

2011-10-20T12:57:00.000-07:00

Δ.Δ

Mέσασε συνθήκες γενικευμένης κρίσης του συστήματος – κρίσης δομικής το κίνημα πουστο όνομα του πίνουν νερό όλα τα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα κινδυνεύει αντί να γίνεταιπερισσότερο ανατρεπτικό στους στόχους του νααποβάλλει και στοιχεία θετικά που το καθόριζαν. Αναφέρομαι στα γεγονότα της20^ης Οκτωβρίου και στη διατεταγμένηεκκένωση της πλατείας Συντάγματος από τους διαδηλωτές . Αφού εισπνεύσαμε τα δακρυγόνατους , αφού ξεφύγαμε από το εφιαλτικόσπρωξιδι και επανήλθαμε σε κανονικές αναπνοές φάνηκε ότι κάποιοι μείνανε σε εγκεφαλικήδυσλειτουργία και άφησαν την οργή τουςνα ξεχειλίσει όχι ενάντια στη κρατική καταστολή αλλά ενάντια στο ΚΚΕ και στοΠΑΜΕ .

Τη στιγμή λοιπόν που ένα μεγάλο κομμάτι του κινήματος , το μεγαλύτεροίσως , δέχονταν δολοφονική επίθεση , ( όλοινομίζω μιλήσαμε με κόσμο που συμμετείχε στο μπλοκ του ΠΑΜΕ ) αναπτύσσοντανδιάλογοι και επιχειρήματα του είδους των τετραγωνικών που καταλάμβανε το ΠΑΜΕ , το δαχτυλίδι που πήρεη Παπαρήγα από την αστική τάξη , συνθήματα του είδους ΚΚΕ το κόμμα σου χαφιέκ.τ.λ. Δοκιμάστηκε όχι μόνο η στράτευση στην υπόθεση του κινήματος , αλλά και ηκοινή λογική .

Επειδή αυτά τα φαινόμενα παρότι είναι απογοητευτικά και διαλυτικά, είναι ταυτόχρονα και εξηγήσιμα θεωρώότι πρέπει να συζητηθούν , και να βγουν κάποια συμπεράσματα . Το κίνημα , αυτό το κίνημα που υπάρχει και αναπτύσσεταισήμερα , όπως πάντα πιστεύω στην ιστορία , εκτός την αντικειμενική πραγματικότηταπου το επηρεάζει , είναι αποτέλεσμα των ιδεολογιών που αναπτύσσονται στο εσωτερικότου , και το επηρεάζουν , αυτό όσο και να ενοχλεί δεν αλλάζει, γιατίαναδεικνύει τα ιδεολογικά και πολιτικάκενά που κάθε πολιτική δύναμη έχει. Η επιρροή της σοσιαλδημοκρατίας τα τελευταία 30 χρόνια , η ύπαρξη του ΚΚΕ απότο 1918 , όπως και τα ρεύματα γύρω του είναι και αυτά πραγματικότητα . ΑΥΤΗ τηνπραγματικότητα , οι ομαδουλες που έχουντις διαφωνίες τους με το ΚΚΕ , τη ταχτική του ΠΑΜΕ προσπαθούν να την αλλάξουν με πολιτικόχουλιγκανισμό και πολλές φορές δυστυχώςαναπαράγοντας την τακτική που καταδίκασαν.

Παράμετροι σοβαροί που πρέπει να παίρνουμε υπ’ όψημας όχι μόνο όταν ασκούμε κριτική , αλλάκαι όταν προσπαθούμε να διαμορφώσουμε πολιτική θέση είναι :

Ότι το ΚΚΕ συγκλίνει στο στρατηγικό σου στόχο ,[ για όσους ισχύει ακόμη ], είναι το μόνοκόμμα στην Ευρώπη που δεν τον έχει τροποποιήσει , ( καταστατικό- σύμβολα,προπαγάνδα, κείμενα) ασχέτως των σταδίωνκαι της ταχτικής του .Εάν αυτό είναι κατανοητό , ταυτόχρονα θέτει και καθήκοντα.
- Ότι είναιτο μεγαλύτερο και ποιο οργανωμένο κομμάτιτου κινήματος , το όποιο παρεμβαίνει σε αυτό, και σε επίπεδο ενεργειών και παρεμβάσεων που του ασκείται κριτική , πάντα ήταν, είναι και θα είναι από πάνω , έχει μηχανισμό κ.τ.λ. Άρα αυτό το πεδίο της αντιπαράθεσηςείναι διάτρητο .
Ότι συγκρούστηκε (ναι, σύγκρουση ήταν η απόκρουση της επίθεσης του μαύρου μπλοκ) στη καρδιά της Αθήνας, συσπειρώνοντας μάζες (ναι, μάζες ήταν οιχιλιάδες διαδηλωτές του ΠΑΜΕ) , και όχιστο όνομα των μαζών κάποια πολιτική πρωτοπορία,και φάνηκε εν μέρει έτοιμο για αυτή τη σύγκρουση.
Ότι τη στιγμή που κινείται η κοινωνία και αλλάζει,το ΚΚΕ δεν μπορεί να μείνει ακίνητο και άκαμπτο , και ας μην το αντιμετωπίζουμεέτσι.

Το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει είναι γιατί η αστικήτάξη επέλεξε να χτυπήσει τη συγκέντρωση σε κατά μέτωπο επίθεση με το ΠΑΜΕ.

Μήπως ακόμα και οι θέσειςτου ΚΚΕ προκαλούν ρήγμα στο ξεπουλημένο κοινοβούλιο , τη στιγμή που έθεσε ζήτημα πτώσης της κυβέρνησης και ήρθε σε επαφή μεάλλες δυνάμεις και ρεύματα του κινήματος?

Μήπως τη στιγμή που ακόμα και ο στενός πυρήνας του κράτους έχει βαρέσει διάλυση , τοΠΑΜΕ ως το μεγαλύτερο και ποιο οργανωμένοκομμάτι του κινήματος συσπειρώνει στις γραμμέςτου τους απογοητευμένους της ΝΔ και τουΠΑΣΟΚ ?

Μήπως οι αντιθέσεις κα οι εμφύλιες αντιπαραθέσεις μέσα στο κίνημα με τη γραμμή του ΠΑΜΕ , ΑΞΙΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ως ευκαιρία για συντριβή αυτούτου κινήματος από την αστική τάξη η οποία στέλνει ταυτόχρονα και μήνυμα ότι κάθε συμμετοχήσε συγκέντρωση προϋποθέτει καισύγκρουση ?

Αυτά και άλλα τόσα μπορεί να ισχύουν , το βασικότερο όλωνόμως πιστεύω που πρέπει να αντιληφθούμεείναι ο κίνδυνος η όποια κριτική και αντιπαράθεσημε το ΚΚΕ να γίνεται από αντιδραστική σκοπιά , να μην συμβάλλει στην ανάπτυξητου επιπέδου της συνείδησης της εργατικής τάξης , αλλά και να εξυπηρετείς τον αντίπαλο που ας μην ξεχνιόμαστε είναι η αστική τάξηκαι όχι το ΚΚΕ . Τώρα αν ξεμείναμε από πολιτικέςθέσεις και πιστεύουμε ότι η ίντριγκα , ( μίλησε το ΚΚΕ με την αστυνομία η όχι ),η αντιπαράθεση με το γιατί έχει περιφρούρηση – που όλοι θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν, συμβάλλει στο να αναδείξει η εργατικήτάξη τον εν δυνάμει επαναστατικό της χαραχτήρα ένα έχω να πω . Το αντί δεν είναι θέση , πολλές φορές γίνεται καιαντίδραση . Εκείνο που θα έπρεπε να μας προβληματίζει είναι το πώς η ετ.θα ξεφύγει από τη μούντζα και την άτακτηκαι χουλιγκανικη αντίδραση που εκτρέφειτο πολιτικό σύστημα γιατί είναι διαχειρίσιμη , και να αντιπαραθέσει το δικό της στρατό , τηδική της οργάνωση στο πόλεμο πουδιεξάγει το κεφάλαιο εναντίον της .

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2011

Ο Μέτερνιχ Σοσιαλδημοκράτης: Η παρακμή της ευρωπαϊκής και η πτώση της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Quell dommage! Τι κρίμα

2011-06-14T04:11:00.000-07:00

Η.Μ.

thepressproject.gr/

Quell dommage! Τι κρίμα. Ήταν τόσο όμορφη ιδέα, ζυγισμένη και φρόνιμη και ασφαλής. Η σοσιαλδημοκρατία, ένας κομψός μεταπολεμικός συμβιβασμός: η αριστερά θα δεχόταν να εγκαταλείψει τις πιέσεις της για να αλλάξουν οι δομές και οι θεσμοί της παραγωγής και της εξουσίας στην Ευρώπη και σε αντάλλαγμα θα έπαιρνε ένα δυνατό κράτος που θα αναδιένειμε αναδρομικά μέσω φόρων και κοινωνικών υπηρεσιών σεβαστό μερίδιο από τα κέρδη των πλούσιων. Τι καλά, μαγικά, όλοι ευχαριστημένοι. Ας γίνουμε λοιπόν όλοι φαντασιακοί (γιατί οι πραγματικοί έχουν σοβαρά παράπονα) Σουηδοί. Ακόμα και στην Αμερική, η κυρίαρχη φιλελεύθερη διανόηση στα Πανεπιστήμια προσχώρησε: Η Θεωρία της Δικαιοσύνης του John Rawls είναι πιθανότατα η ισχυρότερη φιλοσοφική τεκμηρίωση της σοσιαλδημοκρατίας που γράφτηκε ποτέ. Σε ένα τόσο νοικοκυρεμένο και δίκαιο σύστημα, τι θα μπορούσε άραγε να πάει στραβά;

Το πρώτο πρόβλημα, είναι αυτό που παραδέχονται ιστορικά και οι ίδιοι οι σοσιαλδημοκράτες, ότι δηλαδή οι πλούσιοι φροντίζουν έντεχνα να μην τηρούν τη συμφωνία. Δεν κάθονται ήσυχοι, ακίνητοι βρε αδερφέ, να τους φορολογήσουμε. Προσλαμβάνουν δικηγόρους, φοροτεχνικούς, δημοσιογράφους, μπράβους, ελβετούς τραπεζίτες, διαφημιστές και αγοράζουν τα ΜΜΕ και τις ομάδες ποδοσφαίρου και κάνουν στενή παρέα με πολιτικούς, δημάρχους, δικαστές, μεγαλοσυνδικαλιστές.

Επίσης έχουν την καταστροφική συνήθεια να προτιμούν τα σίγουρα και βαρετά κέρδη από τα επικά και αμφίβολα: Προτιμούν είτε να γίνουν ρεντιέρηδες είτε να αντιγράψουν εκ του ασφαλούς μια κοινότοπη μεταφερόμενη από άσχετο περιβάλλον συνταγή – που ονομάζουν Best Practice. Από καινοτομία, από δημιουργικότητα, από προσαρμογή στα καθ’ ημάς, ελάχιστα και αναιμικά και προσχηματικά.

Τι να κάνουν και οι έρμοι οι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί, δωροδοκούν συστηματικά επί δεκαετίες τους πλούσιους με επιχορηγήσεις και θαλασσοδάνεια και άδειες τηλεόρασης και προνομιακές αναθέσεις μπας και φέρουν λίγη ανάπτυξη μέσω του θρυλούμενου επιχειρηματικού τους δαιμόνιου – αλλά αυτοί δεν τραβάνε…

Το δεύτερο πρόβλημα των σοσιαλδημοκρατών είναι οι ψηφοφόροι τους, που επιμένουν να τηρηθεί θρησκευτικά η συμφωνία. Και όταν αυτό δεν γίνεται, προσπαθούν μέσα στην απελπισία τους να μιμηθούν τους πλούσιους: να γίνουν κι αυτοί (έστω μικροί και ταπεινοί) ρεντιέρηδες. Να εξασφαλίσουν τιμής ένεκεν μια θέση στον ήλιο, να στείλουν τα παιδιά τους στα πανεπιστήμια μπας και γίνει πράξη η καταπαγωμένη κοινωνική κινητικότητα, να περάσουν με πολιτικό μέσο το γείτονά τους στον άπονο αγώνα – στο rat race. Άλλωστε, είναι φυσικό στη δημοκρατία όσοι χάνουν και καταπιέζονται στην οικονομία να αντεπιτεθούν στο πεδίο της πολιτικής. Θα φτιάξουν κι αυτοί ομάδες πίεσης, θα κατέβουν στο δρόμο, θα περιχαρακωθούν στις λεγόμενες συντεχνίες, θα αδιαφορήσουν για τους καταφρονεμένους συναδέλφους τους στη σκιώδη οικονομία, δεν θα κάνουν τόπο στους νέους, θα αγαπήσουν μόνο τα βασανισμένα κεκτημένα τους.

Μάλιστα, κύριε, αντιστέκονται κι ας ορίζεται ο αγώνας τους ως λαϊκισμός κι ας τους κοροϊδεύουν με ηθοπλαστικά χρονογραφήματα αλά παλαιά οι βολεμένοι αναλυτές και οι παρατρεχάμενοι. Κι ας τους βρίζουν κάποιοι δεινόσαυροι σοσιαλδημοκράτες (;) πολιτικοί, ως κοπρίτες. Μόνο που, φευ, η αντίστασή τους είναι άγονη. Σκεφτείτε μόνο ότι την καταπίεζαν με ευχέρεια για μια τουλάχιστον δεκαετία στην Ελλάδα, με μόνα όπλα το δήθεν εκδημοκρατισμό της πίστωσης (καταναλωτικά δάνεια και κάρτες) και τα πολυτραγουδισμένα επιδόματα και την παραμυθία του ώριμου (!) χρηματιστηρίου και του Ευρώ.

Το τρίτο πρόβλημα της σοσιαλδημοκρατίας είναι το προφανές, αλλά δυστυχώς δεν το βλέπει κανένας θιασώτης της. Το πρόβλημα είναι ότι μετά τον μεταπολεμικό συμβιβασμό η σοσιαλδημοκρατία υιοθέτησε το πρόγραμμα των αντιπάλων της!!! Ακόμα κι αν για ένα διάστημα κράτησε την ιδεολογία της (τώρα τη χάνει κι αυτήν), απέκτησε το πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα των εχθρών της – απλά το εξανθρώπισε με πολλή ζάχαρη. Υιοθέτησε δηλαδή την κατεστημένη αλλά επιστημονικά αστήριχτη άποψη ότι η οικονομία της αγοράς έχει μία και μόνο μία θεσμική έκφανση – ότι δεν μπορεί να στηθεί με πολλούς διαφορετικούς συνταγματικούς τρόπους και νομικές διευθετήσεις. Έτσι π.χ. κατέληξε να θεωρεί δεδομένο το χρηματο-οικονομικό καζίνο και την ουσιαστική απαλλαγή των τραπεζών από τη δραστηριότητα που συνιστά το βασικό λόγο ύπαρξής τους: τη δρομολόγηση των αποταμιεύσεων στην παραγωγική διαδικασία. Οι τράπεζες ξεφαντώνουν πλέον ρέμπελες στη διεθνή αρένα, αλλά δυστυχώς εξακολουθούν να πεθαίνουν (άρα και να στοιχίζουν) στη χώρα τους. Ταυτόχρονα, το κράτος δωροδοκεί τους πλούσιους ιδιώτες, μπας και φιλοτιμηθούν και φέρουν την ανάπτυξη - όπως μόνο αυτοί υποτίθεται ξέρουν. Η όλο και πιο περιορισμένη αναδιανομή δεν μπορεί να προσφέρει ούτε κοινωνικά περιεκτική ανάπτυξη ούτε και χαλάρωση μιας άκαμπτης ιεραρχικής οικονομίας.

Εν γένει, όλες οι σύγχρονες πολιτικές της σοσιαλδημοκρατίας αποσκοπούν στο να εξευμενίσουν τον δήθεν πάνσοφο αλλά μισοκοιμισμένο δράκο – τις παγκόσμιες αγορές του χρήματος. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έχει εξελιχθεί στο νέο Μέτερνιχ, στο σκληρό πυρήνα της αντίδρασης και της αντεπανάστασης, με ιδεολογικό τοτέμ μια δήθεν τεχνοκρατική αλλά στην πράξη βαθιά συντηρητική θεώρηση του κόσμου. Έτσι ακριβώς χάνει και το στοίχημα της μετα-φορντικής παραγωγικής δικτύωσης και σπρώχνει τους ψηφοφόρους της προς τα ακραία δεξιά, ιδεολογικά σαφώς πιο καυτά, σχήματα. Επιχείρησε με άλλα λόγια να φέρει στην πολιτική το Μεγάλο Ύπνο, αλλά αντί αυτού πέτυχε το Μεγάλο Αποχαιρετισμό. Βέβαια κράτησε το καλό της όνομα: είναι τόσο εύκολο να φαίνεσαι ρεαλιστής, όταν δέχεσαι τα πάντα...

Στην Ελλάδα μάλιστα η σοσιαλδημοκρατία έκανε και ένα βήμα παραπάνω: αυτοκτόνησε. Όχι επειδή πήρε τα σκληρά και άπονα δανεικά του Μνημονίου. Αυτό ήταν μεν λάθος, αλλά ανθρώπινο. Η συντεταγμένη άμεση χρεωκοπία ή μια πιο σκληρή διλημματική διαπραγμάτευση ή η ομαλή έξοδος από την Ευρωζώνη (έστω και προσωρινή), αν και ορθότερες αντικειμενικά και σαφώς πιο αναπτυξιακές λύσεις (όπως πληθώρα κορυφαίων πανεπιστημιακών σε Ευρώπη και Αμερική επέμενε – Ντάνι Ρόντρικ, Ρομπέρτο Ούνγκερ, Ρικάρντο Χάουσμαν, Ρίτσαρντ Φρίμαν από το Χάρβαρντ, Σάιμον Τζόνσον από το ΜΙΤ, Κώστας Λαπαβίτσας από το Λονδίνο SOAS, Πολ Κρούγκμαν από το Πρίνστον και πάρα πολλοί άλλοι), ήταν λύσεις που απαιτούσαν λεπτούς χειρισμούς και είχαν κι αυτές ένα αρκετά μεγάλο κόστος. Και βέβαια η συναίνεση της κοινής γνώμης για αυτές τις πιο ας πούμε ριζοσπαστικές λύσεις δεν ήταν καθόλου δεδομένη – καθώς οι πολίτες είχαν παραπλανηθεί, από την αυτονόητη και μονόδρομη πορεία που προπαγάνδιζαν ΟΛΕΣ οι προηγούμενες (και η σημερινή επίσης) κυβερνήσεις. Όχι, λοιπόν, δεν ήταν τα ξένα, αν και κατά πολύ επαχθεστερα από τα προηγούμενα, δανεικά που πήρε η κυβέρνηση.

Πολύ πιο καταστροφική είναι η επιμονή της ότι δεν είναι εκ των ουκ άνευ η διαγραφή υπολογίσιμου μέρους του χρέους (κούρεμα). Ακόμα και οι μουτζαχεντίν των αγορών, το σύνολο των κατά τεκμήριο σοβαρών οικονομολόγων του πλανήτη (100%), ακόμα και οι σύμβουλοι αυτών που χάνουν τα χρήματά τους (!) είναι απόλυτα κατηγορηματικοί ως προς το κούρεμα: Είναι Α-ΠΑ-ΡΑΙ-ΤΗ-ΤΟ. Η ας πούμε ευγενής κυβερνητική τύφλωση ότι θα επιστρέψουμε και το τελευταίο σεντ είναι ακατανόητη και εξαιρετικά αποσταθεροποιητική για την Ελλάδα - και για την Ε.Ε.! Εγγυήσεις χωρίς νόημα, δεν πείθουν κανέναν. Οι αγορές βλέπουν μόνο μπροστά και δεν νοιάζονται για βικτωριανές ηθικές και αιώνιες υποσχέσεις. Εξίσου κατακριτέα είναι η αδιαφορία της κυβέρνησης για τα συμβόλαιά της με τους πολίτες της χώρας, όταν υπολογίζει αποκλειστικά και μόνο τα άλλα συμβόλαια, αυτά με τους ξένους πιστωτές. Μοιάζει με νέα κρυπτοαποικιοκρατία, αλλά, όχι, ούτε αυτή η στάση συνιστά την πτώση της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα. Είναι κάτι άλλο, ακόμα πιο βαθύ.

Το πραγματικό έγκλημα της Ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας είναι η απίστευτη εκστρατεία κατασυκοφάντησης του μέσου εργαζόμενου Έλληνα ως τουλάχιστον συνένοχου, αν όχι και αυτουργού της κρίσης και της σαθρής ας πούμε ανάπτυξης και της πλημμύρας της χώρας από ξένα δανεικά (που πήγαν άλλωστε απευθείας στα χέρια της ελίτ). Του μέσου Έλληνα που την στήριξε και πίστεψε σε όλα τα δήθεν αυτονόητα -Ολυμπιάδα, τραπεζοκρατία, Ευρώ, χρηματοοικονομικό καζίνο- που του ζήτησε η ίδια με αδιανόητη ανεμελιά να πιστέψει. Tο αμάρτημα της κυβέρνησης στην Ελλάδα είναι ότι αθώωσε τον εαυτό της και σύσσωμη την ελίτ και ενοχοποίησε βάναυσα και συστηματικά όλους τους υπόλοιπους – ειδικά μάλιστα τους ψηφοφόρους της. Χρησιμοποίησε φροϋδικά σχεδόν το φόβο και την ενοχή, για να πείσει ότι η δική της καθαρά πολιτική επιλογή για το Μνημόνιο ήταν απολίτικη, μονόδρομος και η μόνη ρεαλιστική για όσους έχουν ακόμα σώας τας φρένας. Απέκρυψε τη γόνιμη συζήτηση που γινόταν σε Ευρώπη και Αμερική για νέες και ρηξικέλευθες λύσεις στην Ελληνική κρίση και κόλλησε σε ένα πρωτόγονα ανόητο ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ. Δεν είχε καν το κουράγιο να κουβεντιάσει, μήπως και τρομάξει ο ευαίσθητος μπαμπούλας - οι διεθνείς αγορές του χρήματος. Η ρητορική της ενάντια σε φοροφυγάδες και ρεντιέρηδες, σε ομάδες συμφερόντων που λυμαίνονται την αναδιανομή, ακυρώθηκε από το θρυλικό Όλοι Μαζί Τα Φάγαμε και τελικά το μόνο θύμα ήταν η ίδια η αναδιανομή.

Τρομοκράτησε αλύπητα τους συνταξιούχους και τους μικροκαταθέτες ότι δήθεν θα χάσουν (;) και τα λίγα που έχουν, ότι θα γίνουμε Ζιμπάμπουε (200% ο πληθωρισμός με τη νέα δραχμή, γράφει ο κάθε άσχετος κατεστημένος δημοσιογράφος ) και Αλβανία του Χότζα (χωρίς τον Χότζα). Έσπρωξε τους ψηφοφόρους της σε μια δουλική μοιρολατρεία, σε μια ενδεή αντιπάθεια προς την αληθινή δημοκρατία και το γενναίο διάλογο, τους αποξένωσε από όποια ανάγκη για αυτοδιάθεση, τους ξανάκανε (άτακτα) παιδιά που θέλουν να ξυπνήσουν και όλα να είναι εφιάλτης – δεν μπορεί, όχι, η μαμά Ευρώπη δε θα μας αφήσει ποτέ να χαθούμε, όχι αν είμαστε πολύ (μα πολύ) φρόνιμοι.

Προτίμησε δηλαδή η κυβέρνηση να χρεωκοπούμε κάθε μέρα από φόβο, για να μην τύχει και χρεωκοπήσουμε μία και καλή και το αντιμετωπίσουμε. Εκεί έδειξε η Ελληνική σοσιαλδημοκρατία ότι είναι ολοκληρωτικά υποταγμένη στη δήθεν εμπιστοσύνη των αρπακτικών αγορών του χρήματος και τις αγκυλώσεις των πτωχευμένων τραπεζών. Και απορεί τώρα που τα θύματά της δεν έχουν περιπετειώδη διάθεση για ανάπτυξη και δίψα για το καινούργιο. Που όλο καταστροφολογούν και είναι απαισιόδοξα, και όλο τρέμουν τα καημένα. Quell dommage!

Απαραίτητη Σημείωση 1 :

Για να είμαστε δίκαιοι η αποστολή της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης ήταν εξαιρετικά περίπλοκη. Έπρεπε να αντιμετωπίσει πρώτα τους σαρωτικούς αποκλεισμούς του μετεμφυλιακού κράτους και να αποκαταστήσει τα θύματα και κατόπιν να πετύχει τρεις επαναστάσεις μαζί στη δημόσια διοίκηση:

1) Τη γραφειοκρατική του 19ου αιώνα (για να πολεμήσει τους ντόπιους Βίκινγκς επιδρομείς επιχειρηματίες, τις ομάδες πίεσης, την πολιτική κλεπτοκρατία και τη διαφθορά)

2) την managerial του 20ου (για να μειώσει τα έξοδα και να μην εξαρτιέται από ξένα δανεικά)

3) και την προοδευτική του 21ου (για μια κοινωνικά περιεκτική χωρίς ιεραρχίες και αποκλεισμούς, συμμετοχική οικονομία).

Δυστυχώς προσπάθησε σποραδικά μόνο για τις δύο πρώτες, με πισωγυρίσματα με μισή καρδιά με δήθεν κοσμοπολίτικη υπεροψία και αφού απέτυχε παταγωδώς, με πρόφαση το συμμάζεμα αγκάλιασε παθιασμένα έναν άγριο νεοφιλελευθερισμό και στράφηκε ανενδοίαστα εναντίον των απλών πολιτών και συνοδοιπόρων της! Λες και ήταν o μέσος εργαζόμενος που μαγείρεψε τα στατιστικά με την Goldman Sachs...

Απαραίτητη Σημείωση 2 :
Ψευδής Συνείδηση αλά Ελληνικά... http://thepressproject.gr/

Τα απαράδεκτα της πλατείας.

2011-06-09T22:07:00.000-07:00

Γιώργος Σαρρής

Τελικά μπορεί από τις πρώτες μέρες της κινητοποίησης να αποφασίστηκε ρήξη με τα ΜΜΕ, αλλά η άποψη τους είναι εκεί και μάλιστα χωρίς να έχει αποφασιστεί από κανέναν.

Ειμαι εκεί από την πρώτη μερα και έχω χάσει ελάχιστες στιγμές από τις λαικές συνελεύσεις.

Από όσο ξέρω δεν υπάρχει καμμια απόφαση και κανένα ψήφισμα που να λέει ότι "είμαστε εναντίον των κομμάτων",η "δεν ανήκουμε σε κανένα κόμμα". Υπήρχε κάποια τέτοια άποψη που δεν πέρασε όμως.

Ειναι τελείως διαφορετικό το να πούμε "ειμαστε κίνημα ακηδεμόνευτο από κόμματα" και τελείως διαφορετικό να πούμε "δεν ανήκουμε σε κανένα κόμμα". Πρωτα από όλα μοιαζει με δήλωση μετάνοιας και συμμόρφωσης προς την επιθυμία των κυρίαρχων κύκλων να εκφυλιστεί ο θυμός σε μια γενική απολίτικη διαμαρτυρία που δεν θα απειλεί κανένα. Δεύτερο είναι ψέμματα αφου οι πιο πολλοί κάπου ανήκουν και κάποιους εχουν ψηφίσει. Και τρίτο στέλνει λάθος μήνυμα αφου τσουβαλιάζει φασιστικά δίκαιους και άδικους. Οπως και να το κάνουμε είναι χυδαίο και επικίνδυνο να βάζεις στην ίδια μοίρα π.χ. το Μανώλη Γλέζο και την Ντόρα Μπακογιάννη επειδή και οι δύο είναι βουλευτές.

Ειναι ακόμα πέρα από κάθε συζήτηση οτι κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει ή να εμποδίσει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Εχει χυθεί πολύ αιμα για να βγαίνουν κάποιοι (δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει με ποιό σκεπτικό) και να απαγορεύουν πανώ με συγκεκριμένες απόψεις που όλως τυχαίως είναι αριστερές. Μπορούν αν θέλουν να το κάνουν στο μπαλκόνι του σπιτιού τους αλλά όχι στην πλατεία.

Με αφορμή κάποιο επεισόδιο που έγινε προχθές (επίθεση σε πανώ του ΚΚΕ-Μ.Λ. που βρίσκεται σε μια άκρη της πλατείας χωρίς να ενοχλεί ή να κάνει με το ζόρι αισθητή την παρουσία του) χθες τα μικρά πλακατ που έλεγαν το περίφημο "δεν ανήκουμε σε κανένα κόμμα" όχι μόνο μεγάλωσαν αλλά γέμισαν την πλατεία κυριολεκτικά. Το κυρίαρχο σύνθημα αυτή τη στιγμή είναι αυτό.

Αυτό είναι λοιπόν το πρόβλημά μας; Όποιος το νομίζει αυτό ας σκεφτεί σε πιο κρίσιμο μονοπάτι βρισκόμαστε και ας συλλογιστεί τι σύγχιση προσπαθεί να φέρει.

Αντί να γεμίσει ό τόπος με συνθήματα εναντια στο μνημόνιο, στο ΔΝΤ, την κυβέρνηση, στους μεγαλοβιομήχανους, ενάντια στο τραπεζικό σύστημα, στις αγορές, στις πολυεθνικές κλπ, αντί να γεμίσει με συνθήματα που να δείχνουν ένα καινούργιο όραμα για το μέλλον, γέμισε ο τόπος με το βλακώδες και επικίνδυνο "δεν ανήκουμε σε κανένα κόμμα".

Προσωπικα παρα το ότι δεν ανήκω σε κάποιο κόμμα όλο αυτό το "φορεμένο" ακομμάτιστο και απολιτίκ που πάει να επιβληθεί με ενοχλεί αφάνταστα ιδιαίτερα τη στιγμή που δεν έχει περάσει από πουθενά, δεν έχει ψηφιστεί από κανέναν. Φαντάζομαι θα ενοχλεί πολύ περισσότερο αυτούς που ανήκουν σε κάποια κόμματα ή αριστερές παρατάξεις, που φυσικά η λογική τους δεν έχει καμμια απολύτως σχέση με τη λογική των εκολλαπτηρίων επαγγελματιών πολιτικών που είναι τα αστικά κόμματα.

Αν ο στόχος αυτων που γέμισαν την πλατεία με αυτά τα σκουπίδια είναι να διώξουν όποιον είναι πολιτικοποιημένος και ενταγμένος κάπου να το πουν καθαρά. Γιατί η λογική λέει ότι εκεί προσπαθούμε να συσπειρώσουμε και όχι να διώξουμε χρήσιμες και ωφέλιμες δυνάμεις, ιδιαίτερα εκείνους που με την εμπειρία τους και την αποφασιστικότητα τους πάλι θα βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά όταν έρθει η ώρα. Προσπαθούμε επίσης να δωσουμε το στίγμα του τι επιδιώκουμε λέγοντας και ξεκαθαρίζοντας τί είμαστε και τι θέλουμε και όχι τι δεν είμαστε.

Τα ΟΧΙ μας ας τα στρεψουμε αλλού και όχι πρός το εσωτερικό της πλατείας.

Στην πλατεία αυτή τη στιγμη αυτό που συμβαίνει είναι μια σοβαρότατη λαική κινητοποίηση.

Η άποψη λοιπόν να κάνουμε την εικόνα να μοιάζει με παιδική χαρά δεν θα περάσει έτσι εύκολα.

Η πλατεία δεν ανήκει σε κανέναν. Ανήκει σε όλους και καλά θα κάνουμε να ακούμε και να λαμβάνουμε υπ όψιν όλες τις διαφορετικές φωνές αυτων που συμμετέχουν ενεργά έχοντας μάλιστα παραιτηθεί από άλλες δραστηριότητες, αντί να προσπαθούμε να δωσουμε εικόνα καλών παιδιών που δεν θέλουν να κοντράρουν καθόλου με την άποψη των κυρίαρχων καναλιών των ΜΜΕ που φυσικά απεχθάνονται και τρεμουν αυτό που συμβαίνει στις πλατείες εδω και 15 μέρες.

Και για να τα λέμε όλα κάτι ακόμη.

Για μένα αυτη η λάθος λογική δεν αποτελεί δικαιολογία για εγκατάλειψη από οποιονδήποτε.

Η θέση όλων είναι στις πλατείες(και φυσικά και στους τόπους δουλειάς κλπ) πλάι στον κόσμο που έρχεται εκεί ζητώντας απαντήσεις στο δράμα που πλησιάζει με φόρα.

Σύνταγμα 1.

2011-06-06T04:00:00.000-07:00

Μέδουσα

http://mandilara.blogspot.com/

Όταν το Σύνταγμα πλημμύρισε από πολίτες την Τετάρτη 25 Μαΐου 2011, οι ελίτ της Ελλάδας πιάστηκαν εξαπίνης. Όχι μόνο ο πολιτικός κόσμος αλλά εξίσου οι δημοσιογράφοι, οι επιχειρηματίες και βάσιμα θεωρώ η ανώτερη δικαστική εξουσία. Είχε γίνει βέβαια μια προσπάθεια παραπληροφόρησης του κοινού (π.χ. δημοσιεύματα στον τύπο για αναβολή της συγκέντρωσης), ένας μικρός διαδικτυακός πόλεμος (π.χ. επαναλαμβανόμενη απενεργοποίηση της επίσημης ιστοσελίδας των διοργανωτών) αλλά επί της ουσίας καμία συντονισμένη, συνολική προσπάθεια ματαίωσης. Ο λόγος ήταν απλός. Δεν το περίμεναν.

Για τον ίδιο λόγο οι αντιδράσεις των πρώτων ημερών από όλα τα μέσα και κόμματα ήταν μουδιασμένες. Υπήρχε βέβαια σαν πρόβλημα αλλά στρουθοκαμηλικά σκεπτόμενοι οι περισσότεροι φορείς δημόσιου λόγου επέλεξαν την τακτική του άλλα λόγια να αγαπιόμαστε ευελπιστώντας μύχια ότι οι αναπαυτικά καθισμένοι μέχρι πρότινος Έλληνες δεν θα άντεχαν για πολύ τις κακουχίες του άβολου μαρμάρου. Ακόμα μία φορά διαψεύστηκαν, οι άνθρωποι στις πλατείες επιμένουν, η συμμετοχή αυξάνεται, το πανευρωπαϊκό κάλεσμα της Κυριακής 29 Μαΐου ενεργοποίησε στην Αθήνα μόνο, γύρω στους 100.000 πολίτες, οδηγώντας μοιραία στην προσπάθεια απαξίωσης και συκοφάντησης του κινήματος.

Από την αρχή έως τώρα οι ελίτ της χώρας αποτυγχάνουν να προβλέψουν, να κατανοήσουν, να αναλύσουν το νεογέννητο κίνημα. Διότι πρόκειται περί κινήματος άνευ αμφιβολίας, με όλες τις αδυναμίες και τα κενά, που του κατονομάζουν, ακόμα. Συμβαίνει αυτό γιατί βρίσκονται εκτός κοινωνικού πλαισίου. Κατόρθωσαν οι ιθύνοντες νόες να αποξενωθούν τόσο από την καθημερινότητα και την κοινωνία ώστε η πρώτη συλλογική ειρηνική κίνηση που σχηματίζεται στις πλατείες της χώρας με γεωμετρική ανάπτυξη να εντυπώνεται στην ατζέντα τους μόνο ως απειλή.

Παρά την αποτυχία αυτών που θα έπρεπε να δουν μέσα και πέρα από το Σύνταγμα για να λάβουν το μήνυμα, οι πλατείες βρίθουν πολιτικών σημαινόντων. Μερικές φορές μάλιστα πρόδηλων. Κατά τη γνώμη μου το ουσιαστικότερο εξ’ αυτών προς το παρόν είναι η έννοια της εμπιστοσύνης.

Ο Έλληνας πολίτης προ πολλού ήταν ιδιώτης, αμπαρωμένος στο μικροσυμφέρον του, μαντρωμένος στην κομματική γραμμή που τον εξυπηρετούσε καλύτερα. Συμμετείχε κατ’ ελάχιστον και αντιλαμβανόταν το κράτος και τους φορείς κρατικής εξουσίας μόνο ως εχθρούς του. Είτε διότι με τη συνεχή συρρίκνωση του κρατικού μηχανισμού βρίσκεται ολοένα ακάλυπτος σε δεινά που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος, είτε γιατί νιώθει ότι πετάει λεφτά σε ένα κουβά χωρίς πάτο. Αμφότερα τα επιχειρήματα σωστά και κοινό το αποτέλεσμα: η διάσπαση της όποιας εμπιστοσύνης είχε απομείνει στις συνειδήσεις.

Η πλατεία Συντάγματος, και σίγουρα όλες οι πλατείες- φυτώρια της χώρας, αυτή τη στιγμή διατυπώνουν πρώτα και κύρια την ερώτηση των δεσμών. Οι ιδιώτες συμμετέχοντας καλούνται να συνάψουν μεταξύ τους και πάλι δεσμούς πολιτείας. Όχι μόνο να ακούσουν και να μιλήσουν ο ένας στον άλλον αλλά να στηριχτούν και να στηρίξουν τη συλλογικότητα. Δεν είναι τυχαίο πόσες ώρες αναλώθηκαν σε συζητήσεις για την αντιμετώπιση των δημοσιογράφων οι περισσότερες εκ των οποίων κατέληγαν σε φοβικά συμπεράσματα απέναντι τους αδιακρίτως. Έχει διαταραχθεί στην ελληνική κοινωνία το πρόσημο αλληλ-. Αλληλεγγύη, αλληλεξάρτηση, αλληλοσεβασμός. Όχι μόνο δεν εμπιστευόμαστε τα μέσα ενημέρωσης, τους πολιτικούς, τους κεφαλαιούχους, τη δικαιοσύνη, δεν εμπιστευόμαστε καν ο ένας τον άλλον. Η πλατεία καλείται να θεραπεύσει αυτή την ανοιχτή πληγή. Όπως κάθε τραύμα για να επουλωθεί, η διαδικασία θα είναι χρονοβόρα, επώδυνη, θα χρειαστεί φροντίδα και υπομονή. Αν όμως οι πλατείες κατορθώσουν να φτάσουν εκεί, δε θα έχουμε πλέον το πρώτο πολιτικό ζητούμενο, θα έχουμε το πρώτο πολιτικό κεκτημένο.

Η δικτατορία όταν καταβαραθρώθηκε άφησε πολλούς ανοιχτούς λογαριασμούς στην Ελληνική κοινωνία. Ένας εκ των οποίων ήταν η αίσθηση ότι δεν είμαστε όλοι το ίδιο, κάποιοι ήταν στη γενιά του Πολυτεχνείου και κάποιοι ήταν οι άλλοι. Έτσι λοιπόν ο μέσος Έλληνας βρέθηκε να καταθέτει περγαμηνές για το αν ήταν μέσα ή έξω, στον προαύλιο χώρο ή το κτίριο του εκπαιδευτικού ιδρύματος. Εύχομαι επ’ αυτού του θέματος η πλατεία να λειτουργήσει ανάποδα, να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των μελών της πολιτείας, να μην είμαστε πια ιδιώτες και να δημιουργήσουμε θεσμούς στηριγμένους σε συλλογικότητες και όχι συμφέροντα.

Η ελληνική διανόηση δεν έχει σωσμό…

2011-06-04T06:58:00.000-07:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

(διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία)

Πηγή: Ακτιβιστής

Οι διανοούμενοι είναι αποκλειστικά άνθρωποι που μελετούν την δραστηριότητα του σκέπτεσθαι. Είναι δηλαδή εκείνοι που εξετάζουν την λειτουργία της νόησης σε διάφορα οντολογικά πεδία. Ετούτοι είναι που αναπτύσσουν επιστημολογικά εργαλεία για την κατανόηση, επεξεργασία και καλλιέργεια του λόγου (όλων των μορφών έκφρασης και δημιουργίας συμπεριλαμβανομένων των τεχνολογικών εφαρμογών), ο οποίος εμπεριέχει και αντανακλά πάντοτε σχέσεις εξουσίας. Η λογική αναπαράσταση αυτών των σχέσεων σε διάφορα πεδία της καθημερινότητας, της επιστήμης ή των τεχνολογικών εφαρμογών διαμορφώνει την πραγματικότητα εντός της οποίας αναπτύσσεται το εγώ, η ταυτότητα και η έννοια του συμφέροντος.

Ο διανοούμενος μέσω της ενασχόλησής του με την δομή του λόγου, ως μηχανισμού που τείνει να διαμορφώσει μήνυμα για δράση, γνωρίζει ότι μετατρέπεται σε φορέα αναπαράστασης εξουσιαστικών σχέσεων (δομών), οι οποίες μόνον στο βαθμό που κριθούν ψυχαναλυτικά μπορούν να απαλλάξουν το υποκείμενο (ερευνητή) από την καθεστωτική νεύρωση. Η τελευταία είναι το εμπόδιο του επιστήμονα, του καλλιτέχνη και γενικότερα του ανθρώπου που στοχάζεται και δημιουργεί σε ένα περισσότερο ή λιγότερο αφηρημένο και αναλυτικό πλαίσιο να συμβάλει στη κοινωνική πρόοδο, με την έννοια της διαρκούς διαδικασίας απελευθέρωσης του ατόμου, κοινωνικών ομάδων και λαών από την σκλαβιά της «ιδέας», ως αναπαράστασης κάποιας μορφής σωτηρίας.

Όταν λοιπόν διαβάζω ότι «ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία» και από κάτω βλέπω την υπογραφή 32 προσωπικοτήτων που παρουσιάζονται ως διανοούμενοι, αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για φάρσα.

Αυτή δεν είναι γλώσσα διανοουμένων σε καμία περίπτωση. Είναι πιθανότατα γλώσσα κάποιας μορφής φονταμενταλιστών, που αναζητούν την σωτηρία (τους) μέσω της εξουσίας μιας κάποιας «ηγεσίας ευθύνης» (!). Αυτή η προσέγγιση προδηλώνει μάλλον, ότι η διανόηση στη χώρα μας δεν έχει σωσμό. Διέρχεται και αυτή σοβαρή κρίση και δεν μοιάζει να γνωρίζει την πολιτική διαδικασία του «προσλαμβάνειν-εντός-εαυτού και «απορρίπτειν-εντός-εαυτού», όπως θαυμάσια εξήγησε η Piera Aulagnier (1923-1990) - γυναίκα του Κορνήλιου Καστοριάδη.

Οι καημένοι αυτοί Έλληνες «διανοούμενοι» δεν τα κατάφεραν να μάθουν πως δομείται και πως εξελίσσεται πολιτικά η δραστηριότητα του σκέπτεσθαι. Παρόλα αυτά, αν και δεν γνωρίζουν πως σκέπτονται οι ίδιοι, έχουν άποψη για το πώς θα «σωθεί» η πατρίδα. Δηλαδή, άποψη για την πολιτική δραστηριότητα που απαιτείται για να αντιμετωπισθεί η κρίση, δίχως να καταλαβαίνουν την πολιτικότητα της δικής τους αντιληπτικής δομής. Έτσι, ταυτίζουν οι δόλιοι την περιπέτεια της δικής τους κρίσης - ως ομάδα συμφερόντων υπό την ομπρέλα του ΔΟΛ και άλλων συγκροτημάτων - με την κρίση της ελληνικής κοινωνίας και πιστεύουν ότι η δική τους ιδέα περί «σωτηρίας» συμπίπτει πολιτικά με την «σωτηρία» του ελληνικού λαού. Αυτό αποκαλείται «βία της προεξόφλησης», αλλά καλύτερα να μην τους μπερδέψω περισσότερο, καθώς την μόνην προεξόφληση που γνωρίζουν είναι αυτή μετοχών της προσωπικής τους φούσκας, που συνδέθηκε απολύτως με την φούσκα του ελληνικού κράτους τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Μου αρέσει που κάποιοι φίλοι αναζητούσατε εναγωνίως την διανόηση! Ορίστε η διανόηση, είναι παρούσα και αναζητεί και αυτή την σωτηρία: αναζητεί η δυστυχισμένη να ξαναβρεί την γαλήνη (της) μέσω μιας δήθεν αρμονίας που ορίζεται από την διαρκή και ανεπαίσθητη μετάβαση στον πολιτισμό και στο ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού, αλλά δεν το αποκαλύπτει, εάν φυσικά υποθέσουμε ότι το γνωρίζει.

Εμείς, προσεγγίσαμε την κρίση πολιτικά και όχι ιδεαλιστικά και «πρόστυχα». Δεν αναζητήσαμε να προσδιορίσουμε ιδιαιτέρως σκέψεις, παραστάσεις, εικόνες, αξίες και στερεότυπα που κρύβονται μέσα στον «λόγο περί σωτηρίας», αλλά εκθέσαμε τους ίδιους αυτούς λόγους ως πρακτικές που υπακούουν σε κανόνες οργανωμένης αναμόρφωσης του καθεστώτος εξουσίας στη χώρα μας, εντός του ίδιου αντιδημοκρατικού και διεφθαρμένου προτύπου. Αυτό ακριβώς το καθεστώς είναι που χρεοκόπησε και το ίδιο που αναπτύσσει μέσω της επιδοτούμενης και διαπλεκόμενης «διανόησης» τηνdiscourse της σωτηρίας, ώστε να διασκεδαστούν τα αίτια της κατάρρευσης και η λειτουργία των «διανοουμένων», ως μηχανισμών αναπαραγωγής ενός μοντέλου εξάρτησης και παράδοσης της χώρας σε ένα νεοκατασκευασμένο σύστημα υποταγής των λαών, το οποίο είμαι βέβαιος ότι δεν έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν.

Μην τους παρεξηγείτε λοιπόν, δεν έχουν κακές προθέσεις, τον εαυτό τους προσπαθούν να σώσουν οι άνθρωποι και τα προνόμια τους, ασφαλώς. Το καλό των οικογενειών τους επιδιώκουν και τίποτε άλλο. Έτσι ακριβώς όπως έκαναν τα τελευταία τριάντα χρόνια, κατά τα οποία δεν καταλάβαιναν που πήγαινε το σκάφος «η ισχυρή Ελλάς». Αυτοί ήταν απλώς επιβάτες σε πολυτελείς καμπίνες με θέα το πέλαγος, το οποίο απολάμβαναν ως εικόνα και δεν αναζητούσαν να μάθουν τους νόμους του και την πολιτική αντινομία του (τους κινδύνους), που θα αποκάλυπτε η γνώση της αρχαιολογίας του. Αυτοί (οι «διανοούμενοι») να σωθούν θέλουν τώρα… και το πλήρωμα ας κόψει τον λαιμό του! Έτσι αντέδρασαν, αν δεν κάνω λάθος, και οι επιβάτες των προνομιούχων καμπινών σε βάρος όλων των υπολοίπων, ακόμη και του πληρώματος, τότε που ο Τιτανικός συγκρούστηκε με το παγόβουνο και άρχισε να μπάζει νερά!

Μερικές σκέψεις με αφορμή τις ...πλατείες!

2011-06-03T15:15:00.000-07:00

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

Αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα αντανακλά τις διεργασίες που γίνονται στην ελληνική κοινωνία. Χιλιάδες λαού, εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαίοι, μεσαία στρώματα (μέχρι πρότινος τουλάχιστον!) αποφάσισαν να αντιδράσουν στην εξαθλίωση που μας επιβάλουν. Το facebook και το αυθόρμητο έχουν ξεπεραστεί πια. Αυτό που κυριαρχεί είναι η αγανάκτηση από την απότομη προσγείωση που επέβαλε το σύστημα σε κόσμο που μέχρι πρόσφατα θεωρούσε ότι είχε εξασφαλίσει, μια άνετη ή σχετικά άνετη ζωή. Σε νεολαίους που νόμιζαν ότι οι σπουδές τους θα ήταν το εισιτήριο για ένα, άντε έστω μετά από κάποιο ζόρι για κάποιο διάστημα, στρωτό μέλλον.

Εργαζόμενοι του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς δουλειά και με ...μαύρο μέλλον. Μικρομεσαίοι - ελεύθεροι επαγγελματίες που με την μικρή ή λίγο μεγαλύτερη επιχείρησή τους δεν φανταζόταν ότι θα υπήρχε περίπτωση να αντιμετωπίσουν ακόμη και το φάσμα της πείνας. Στρώματα που μέχρι τώρα αποτελούσαν τα "αμορτισέρ" του συστήματος και που τώρα αποφάσισε ότι δεν του χρειάζονται πια ή για να το πούμε αλλιώς οι χώροι που δραστηριοποιούνταν μέχρι τώρα πρέπει να αδειάσουν για να μπει το μεγάλο κεφάλαιο, ξένο και ντόπιο. Άνθρωποι που μέσα στην αυταπάτη τους στήριξαν το αστικό πολιτικό σύστημα κατηγορώντας όλους τους υπόλοιπους που αντιστέκονται και αγωνίζονται, κατηγορώντας τους εργάτες όταν έκαναν απεργία, τους φοιτητές όταν διαδήλωναν και διαμαρτύρονταν για το κλείσιμο του κέντρου και την κακή εικόνα της χώρας!

Μαζί με αυτούς βρίσκονται και εργάτες που έμειναν άνεργοι, εργαζόμενοι που έχουν να πληρωθούν μήνες, εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ που με την ιδιωτικοποίησή τους αντιμετωπίζουν από την χειροτέρευση των εργασιακών τους σχέσεων μέχρι και την απόλυση. Επίσης βρίσκονται άνθρωποι που στο παρελθόν συμμετείχαν σε πορείες και συγκεντρώσεις, μπορεί και να ήταν οργανωμένοι σε κόμματα της αριστεράς, στα σωματεία τους και τα συνδικάτα τους και είχαν απογοητευτεί.

Όλοι αυτοί ανακάλυψαν ότι για τον καπιταλισμό είναι αναλώσιμοι. Γκρεμίστηκαν όνειρα και ζωές (ή αυταπάτες αν θέλετε). Ανακάλυψαν (ή ξανα-ανακάλυψαν) ότι ο μόνος τρόπος για να αντιδράσουν είναι να κατέβουν στο δρόμο. Ανεξάρτητα από το τι θεωρούν υπεύθυνο για την ανατροπή της ζωής τους, ανεξάρτητα από το αν έχουν ξεκάθαρο το τι θέλουν ή το τι θα τους "σώσει", βρίσκονται στο δρόμο, στις πλατείες, και διαδηλώνουν την οργή τους.

Οι διεργασίες που γίνονται σε αυτόν το λαό είναι πολλές. Τα πηγαδάκια, οι συζητήσεις, οι αντιπαραθέσεις δίνουν και παίρνουν. Kοινός παρανομαστής η ανάγκη αντίστασης και ανατροπής της ασκούμενης πολιτικής. Τι και πως θα έρθει το άλλο; Αυτό είναι το ζητούμενο.

Αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα δε μπορεί παρά να είναι θετικό κατ' αρχήν. Δεν λείπουν και τα αρνητικά. Αρνητικά που όμως είναι εξηγήσιμα, που υπήρχαν έτσι κι αλλιώς. Που αν δεν υπήρχαν, τώρα θα μιλάγαμε αλλιώς.

Δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούν, σε αυτό το σημείωμα, όλα και αναλυτικά. Μόνο μια ερώτηση: πως εξηγείται αγωνιστές, συλλογικότητες, οργανώσεις και κόμματα που χρόνια αγωνίζονται για να αλλάξουν, να βελτιώσουν ή να κατακτήσουν πράγματα, απευθυνόμενοι ακριβώς σε αυτόν τον λαό, τώρα που κάτι αλλάζει στα "μυαλά" του να είναι επιφυλλακτικοί έως και αρνητικοί στη συμμετοχή τους και στη παρουσία τους στο Σύνταγμα και τις πλατείες;

Tι νόμιζαν δηλαδή ότι θα άλλαζαν τον κόσμο μόνοι τους;

Ότι θα το έκαναν για το λαό χωρίς αυτόν; Δεν ήξεραν που απευθύνονται τόσα χρόνια; Τόσο πολύ είχαν εγκλωβιστεί στο μικρόκοσμό τους ώστε τώρα που χιλιάδες "σηκώθηκαν από τον καναπέ τους" να μη χωράνε ανάμεσά τους;

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει που θα πάει αυτό το κίνημα που άλλοι το λένε "των αγανακτισμένων" και άλλοι "της πλατείας". Το σύστημα δίνει τη μάχη του, τα ιδεολογήματά του σε μεγάλο βαθμό περνάνε, ακόμη και σε "αριστερούς" και "αντεξουσιαστές", που παριστάνουν τους ακομμάτιστους ή τους ανοργάνωτους, και έχουν το θράσος να απαιτούν με απόλυτα ηγεμονικό τρόπο σε εργαζόμενους που βρίσκονται σε μέρες κινητοποιήσεων να αρνηθούν τα σωματεία τους για να τους επιτραπεί να πατήσουν στη πλατεία (βλέπετε δεν είναι μόνο οι ακροδεξιοί που προσπαθούν με ύπουλο τρόπο να "ψαρέψουν"). Ευτυχώς η πλειοψηφία του κόσμου που κατεβαίνει στη πλατεία δεν είναι έτσι. Αντίθετα ακούει, συζητάει και ψάχνει. Ψάχνει να βρει διέξοδο και θα την βρει με ή και χωρίς εμάς τους ..."προχωρημένους"!

Εμείς λοιπόν δεν πρέπει να τη δώσουμε τη μάχη; Γιατί; Αφού τόσο καιρό φωνάζαμε για να ..."ξυπνήσουν" οι "κοιμισμένοι". Για να συνεχίσουμε μετά τον μοναχικό μας αγώνα κατηγορώντας τους υπόλοιπους ως "καναπεδάτους", "κοιμισμένους" και "αδιάφορους"; Τώρα θα πάμε εμείς για ύπνο; Αλλά στο "μετά" μάλλον θα έχουν αντιστραφεί οι όροι και όλοι αυτοί που τώρα γκρινιάζουν θα μοιάζουν σαν τους γέρους του μάπετ σώου! Κάποιοι πάντως επιλέξαμε να μη βρισκόμαστε στον εξώστη, ούτε στη (θεατρική) πλατεία, αλλά στη κεντρική σκηνή, όχι του αστικού πολιτικού συστήματος αλλά της πλατείας και του δρόμου μαζί με χιλιάδες πρωταγωνιστές. Γιατί είμαστε κομάτι τους.

O απολογισμός μετά! Πάντως θα είναι σίγουρα θετικός!

«Οι "φίλοι" των αγανακτισμένων»

2011-06-02T06:44:00.000-07:00

«...κι όλα είναι

συνειδητά»!

Γράφει:

ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Ας δούμε μερικά κομμάτια του παζλ:

α) Τον περσινό Μάη, ως απάντηση στο μνημόνιο, στην Αθήνα και σε όλες τις πόλεις της χώρας, πραγματοποιήθηκε - κατά κοινή ομολογία - μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης. Αλλά ο όγκος και το μήνυμά της «θάφτηκαν» κανονικά από τα ΜΜΕ, τα οποία σε μια αποθέωση της τυμβωρυχίας, ως γνήσιες ύαινες, έσπευσαν να «κατασπαράξουν» τους δολοφονημένους της «Μαρφίν», με στόχο να φρενάρουν τη λαϊκή ανάταση.

Μέσα από τα ίδια αυτά ΜΜΕ, με εμφανή στόχο να χτυπηθεί στην «καρδιά» η λαϊκή αφύπνιση, διακινήθηκε ο γκαιμπελισμός των προθύμων του μνημονίου, που προσπάθησαν να περάσουν την προβοκάτσια ενάντια στο ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ για τα γεγονότα στον Αγνωστο Στρατιώτη.

β) Φέτος το Μάη, πριν τρεις βδομάδες, μια λαοθάλασσα κατέβηκε στους δρόμους και διαδήλωσε ενάντια στην πολιτική της λεηλασίας.

Η φωνή της λαοπλημμύρας «πνίγηκε» από τα δελτία ειδήσεων.

γ) Πάλι τον περσινό Μάη, στο κάλεσμα του ΚΚΕ στο Πεδίον του Αρεως, ανταποκρίθηκε πλήθος λαού. Η Αθήνα «βούλιαξε», αλλά η συγκέντρωση «εξαφανίστηκε» από τα κανάλια.

Λίγες μέρες νωρίτερα το πανό του ΚΚΕ στην Ακρόπολη με κεντρικό σύνθημα «Peoples of Europe Rize up» (σ.σ.: «Λαοί της Ευρώπης Ξεσηκωθείτε») προκάλεσε την μήνιν του κατεστημένου. Οι ίδιοι - από τους πολιτικούς προύχοντες του καθεστώτος μέχρι τους «Πορτοσάλτε» των ΜΜΕ - που τότε με αφορμή το πανό του ΚΚΕ έθεταν ακόμα και ζήτημα «νομιμότητας» (!) του ΚΚΕ, είναι οι ίδιοι που εδώ και μερικές μέρες εκθειάζουν τις κινητοποιήσεις των «αγανακτισμένων» στην Ισπανία, όπου δεσπόζει το πανό με το ίδιο ακριβώς σύνθημα...

δ) Από πέρσι μέχρι φέτος δεν υπάρχει εκπρόσωπος του δικομματισμού και των «παραφυάδων» του που να μην έχει περιγράψει από την πιο μικρή μέχρι την πιο μεγάλη λαϊκή συγκέντρωση ως... κυκλοφοριακό πρόβλημα «που ταλαιπωρεί τους πολίτες».

Δεν υπάρχει «μαρκουτσοφόρος» που δεν έχει χρεώσει την οικονομική ασφυξία και τα λουκέτα στην αγορά στο γεγονός ότι «οι διαδηλωτές κλείνουν τους δρόμους».

Δεν υπάρχει ενσωματωμένη γραφίδα που δεν έχει κατηγορήσει την πιο μικρή ή την πιο μεγάλη απεργία, την πιο μικρή ή την πιο μεγάλη κινητοποίηση, σαν ένδειξη «ανευθυνότητας». Σαν υπαίτια πρόκλησης «κοινωνικής αναταραχής». Σαν πράξη «αντιπατριωτική» που «υπονομεύει την πορεία σωτηρίας της χώρας».

***

Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτή είναι η στάση του κυρίαρχου πολιτικού και εκδοτικού - τηλεοπτικού κατεστημένου απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες.

Και ω του θαύματος!

Εδώ και μερικά 24ωρα οι πλέον ορκισμένοι εχθροί των λαϊκών συγκεντρώσεων διαγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος πρώτος θα αποθεώσει το «κίνημα των αγανακτισμένων»! Πασχίζουν να αποδείξουν ότι «είναι κι αυτοί εκεί»! Οτι αγαπούν τους διαδηλωτές όσο τίποτα άλλο στον κόσμο!

Από τον ΣΚΑΪ που πέρσι μεγαλοστελέχη του ζητούσαν την κατάργηση άρθρων του Συντάγματος για να τίθενται εκτός νόμου οι συναθροίσεις (!)

μέχρι το MEGA των γνωστών «απεργοφάγων»,

από τους απηνείς διώκτες των διαδηλωτών στα διόδια, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και στα λιμάνια μέχρι το STAR της... Πετρούλας,

όλοι τους ομνύουν στο «κίνημα των αγανακτισμένων»!

Τι έγινε ρε παιδιά!;...

***

Για να καταλάβουμε τι έγινε,

(σ.σ.: και για την ακρίβεια για να καταλάβουμε «πού θέλουν να το πάνε» αυτό που γίνεται),

αξίζει να σταθούμε σε όσα λένε οι «φίλοι των αγανακτισμένων».

1) Καμία άλλη έννοια, καμία άλλη λέξη δεν έχει αποθεωθεί από την περασμένη Τετάρτη στα ΜΜΕ όσο δύο λέξεις: «Αγανακτισμένοι» και «αυθόρμητο». Το αποκορύφωμα ήρθε από τον Πεταλωτή: Κι αυτός δήλωσε, χτες, λάτρης των «αγανακτισμένων». Κι αυτός εμφανίστηκε οπαδός του «αυθορμητισμού» τους!

«Ζήτω η αγανάκτηση των μαζών» (!), λοιπόν, με μια, όμως, προϋπόθεση: Οτι η αγανάκτηση δε θα οργανωθεί, δε θα έχει στόχευση, δε θα αποκτήσει ορίζοντα, αλλά θα παραμείνει στον αστερισμό του... «αυθόρμητου». Σε αυτή την περίπτωση θα έχει στο πλευρό της από την κυβέρνηση μέχρι τη ΝΔ, από το MEGA μέχρι τον ΣΚΑΪ!

Οσο, επομένως, η «αγανάκτηση» είναι «αυθόρμητη», έχει καλώς. Αλλά γιατί σπεύδουν να θωπεύσουν το «αυθόρμητο» και να το αντιπαραβάλουν με το «συνειδητό»; Γιατί επαινούν τον «αγανακτισμένο», αλλά πετροβολούν τον «συνειδητοποιημένο»; Γιατί κολακεύουν τον «αγανακτισμένο», αλλά συκοφαντούν τον «οργανωμένο»; Και γιατί δεν πρέπει ο «αγανακτισμένος» να εκδηλώνει την αγανάκτησή του «οργανωμένα»;

Διότι μάλλον έχουν αντιληφθεί περίφημα την ακρίβεια της διαπίστωσης του Λένιν:

«...το "αυθόρμητο στοιχείο" δεν αποτελεί στην ουσία τίποτε άλλο παρά εμβρυακή μορφή του συνειδητού». Χωρίς την ανάπτυξη του συνειδητού, όμως, τα αυθόρμητα ξεσπάσματα δε θα γίνουν ποτέ τίποτα «περισσότερο (από) ξεσπάσματα απόγνωσης κι εκδίκησης παρά αγώνας»(Λένιν, «Τι να κάνουμε;», σελ. 30, «Σύγχρονη Εποχή»).

Σήμερα, συνεπώς, αφού οι υπεύθυνοι των λαϊκών δεινών δεν μπορούν να αποτρέψουν την «αγανάκτηση», δίνουν όλο το βάρος τους ώστε να σκοτώσουν το «έμβρυο» του μετασχηματισμού της αγανάκτησης σε συνειδητή οργάνωση και σε συντονισμένη πάλη ενάντια σε όσους και σε όσα προκαλούν την αγανάκτηση.

«Μείνετε... αυθορμήτως αγανακτισμένοι», συνιστούν στην πλατεία οι «φίλοι των αγανακτισμένων». Και επιμένουν: «Κρατήστε την αγανάκτησή σας μακριά από κάθε οργάνωση». Πασχίζουν να κρατήσουν μακριά την αγανάκτηση ή ακόμα και να την στρέψουν ενάντια στο οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Λογικό: Οσο ο «αυθορμήτως αγανακτισμένος» διατηρείται σε κατάσταση «ανοργάνωτου αυθορμητισμού», τόσο μειώνονται και οι κίνδυνοι να μετατραπεί

σε «συνειδητοποιημένο»,

σε «χειραφετημένο»,

σε «αποφασισμένο»,

σε «εξεγερμένο» και

σε «επαναστατημένο».

Το θέμα, λοιπόν, είναι να αποτρέψουν τη μετατροπή της «αγανάκτησης» σε συλλογική δράση. Θέλουν να καπηλευτούν τη δίκαιη «αγανάκτηση». Να την ενσωματώσουν μετατρέποντάς την σε ένα ανώδυνο, ξεστρατισμένο άχτι. Να κόψουν τις γέφυρές της με το οργανωμένο εργατικό κίνημα, που αφενός θα οξυγονώσει το κίνημα, αφετέρου θα μετατρέψει την αγανάκτηση σε ό,τι τρέμουν περισσότερο: Σε ταξικό πολιτικό αγώνα.

***

2) «Οι φίλοι των αγανακτισμένων» εκστασιάζονται επειδή το «κίνημα των αγανακτισμένων» είναι, όπως ακατάπαυστα επαναλαμβάνουν, «ακομμάτιστο». Κάθε δεύτερη πρότασή τους είναι και μια «συμβουλή» προς την πλατεία: «Παραμείνετε ακομμάτιστοι»!

Στην ουσία, δηλαδή, εκείνο που πιπιλίζουν στο αυτί των ανθρώπων που κατεβαίνουν στις πλατείες δεν είναι μια διαπίστωση (ότι «είναι ακομμάτιστοι», αλλά μια «εντολή» που προωθείται μέσω της «αγαθής» παρότρυνσης και της «ανιδιοτελούς» προτροπής:

«Πρέπει να είστε ακομμάτιστοι», «πρέπει να είστε μακριά από κόμματα», «και οι 300 φταίνε» κ.ο.κ.

Αλλά ας το σκεφτούμε: Οι κήρυκες του «ακομμάτιστου» για ποιο πράγμα, τελικά, «αγωνιούν»;

Φοβούνται μήπως οι άνθρωποι που διαδηλώνουν εναντίον της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, πάνε με το... ΠΑΣΟΚ;

Φοβούνται, αυτούς που διαδηλώνουν εναντίον της πολιτικής της ΝΔ και που οδήγησε την κατάσταση ως εδώ, μήπως τους τυλίξει η... ΝΔ;

Οι γραφίδες και τα κανάλια που επαινούν την «υπευθυνότητα του ΛΑ.Ο.Σ.», φοβούνται μήπως οι άνθρωποι που διαδηλώνουν εναντίον του μνημονίου που υπερψήφισε το ΛΑ.Ο.Σ., πάνε με το... ΛΑ.Ο.Σ.;

Οι ίδιοι που μόλις πριν λίγα χρόνια επιχείρησαν να κατασκευάσουν ένα «ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ του 20%», αγωνιούν μήπως η πλατεία που αγκομαχάει από την πολιτική της ΕΕ, πάει με τον... ΣΥΝ της ΕΕ;

Προφανώς, λοιπόν, το «ακομμάτιστο» κήρυγμα, με ολίγην από το «όλοι ίδιοι είναι», ούτε «ουδέτερο» είναι, ούτε και τόσο ακομμάτιστο.

Για την ακρίβεια, παρότι ποζάρει σαν «ακομμάτιστο», βολεύει αφάνταστα τα κόμματα που με την πολιτική τους προκαλούν τα δεινά και την αγανάκτηση του κόσμου.

***

3) Οι χτεσινοί «εισαγγελείς» της «ανομίας», της «αναρχίας», της «κοινωνικής αταξίας» που προκαλούν οι διαδηλώσεις, μεταμορφωμένοι πλέον, ξεκινούν τη θωπεία και την κολακεία προς τους «αγανακτισμένους» εξηγώντας ότι η «λατρεία» τους οφείλεται στο εξής γεγονός:

«Στην πλατεία είναι όλη η κοινωνία», «στην πλατεία είναι και οι επιχειρηματίες», όπως διαλαλούσε χτες ο ΣΚΑΪ.

Φανταστείτε, δηλαδή, τη χαρά τους αν κατάφερναν να μετατρέψουν την πλατεία σε «πανεθνικό σύμβολο συναίνεσης», όπου θα κατέβαινε μέχρι και ο Παπανδρέου, ο ίδιος δηλαδή που όταν τον ρωτούν δεν έχει πρόβλημα να απαντά ότι αν ήταν εργαζόμενος θα κατέβαινε κι αυτός στις πορείες (!) ή ο Σαμαράς που χτες πήρε επ' ώμου στην κοινοβουλευτική του ομάδα τους «αγανακτισμένους»!

Αλλά πόσο «ακηδεμόνευτος» είναι ο χαβάς των βάρδων του «Λαός και Κολωνάκι»; Τελικά, πόσο «ακηδεμόνευτο» είναι το κήρυγμα που ξεχειλίζει από τη λογική του «όλοι το ίδιο είμαστε»; Μήπως αυτή δεν είναι η άλλη όψη του «όλοι μαζί τα φάγαμε»;

Οι τάχα οπαδοί του «ακηδεμόνευτου», ως άλλοι προφήτες της «κατάργησης των τάξεων», δεν είναι παρά χυδαίοι προπαγανδιστές που θέλουν να «καπελώσουν», να κηδεμονεύσουν και να οδηγήσουν τον κόσμο στην απάτη πως «όλοι ένα πράγμα είμαστε». Αλλά πουλώντας το εν λόγω παραμύθι από τα «θεωρεία» τους, ένα αποκαλύπτουν οι «φίλοι των αγανακτισμένων»: Οτι σε τόση εκτίμηση έχουν την «πλατεία», που της συμπεριφέρονται λες και δεν έχει ίχνος νοημοσύνης! Λες και στην «πλατεία» δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ότι είναι άλλο πράγμα ο εργάτης που του κόβουν το μισθό και άλλο πράγμα ο τραπεζίτης που παίρνει τα «πακέτα».

***

«Η πλατεία είναι γεμάτη», όπως λέει και το τραγούδι.

Αλλά το τραγούδι δε σταματά εκεί. Κόντρα σε όσους θέλουν να το σταματήσουν εκεί, κόντρα σε όσους το κόβουν, η «πλατεία» ας επιβάλει να ακουστεί και ο παρακάτω στίχος:

«...να η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά»!

"Όλα είναι μεταβολή = κίνηση και ειναι γοητευτικό να τα περιγράφεις. Είναι Ιστορία."

2011-05-30T13:31:00.000-07:00

Γιαννης Παπαιωάννου

“Αφήστε τους να εκτονωθούν όσο δεν μας ενοχλούν”

Το πολιτικό σύστημα αποφάσισε να αγνοήσει την μεγάλη χθεσινή διαδήλωση -ακολουθώντας την Ισπανική στρατηγική της κυβέρνησης Θαπατέρο-και να συνεχίσει αμέριμνο να σώζει την χώρα.

Το “Αφήστε τους να εκτονωθούν όσο δεν μας ενοχλούν” είναι η γραμμή…

και απο εκεί και πέρα κομματική επίσημη αδιαφορία. Καμία κουβέντα για το φαινόμενο…

Από σήμερα θα δούμε μονό φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και μια έντονη προβολή έως υπερπροβολή του χυλού των αιτημάτων, του απροσδιορίστου των ιδεών και της πληθώρας των αμέτρητων μικρών ηγετών του..

Στο μεσοδιάστημα θα ψηφιστούν μεσοπρόθεσμο, νέο μνημόνιο και θα οι νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων μέσω της φορολογίας, καθώς ο κόσμος θα έχει στραμμένο το μυαλό του στην μικρή ατομική του αγανάκτηση.

Η ποιοτική διαφορά είναι ότι πλέον ο συλλογικός κοινωνικός αυτοματισμός δεν λειτουργεί και έχουμε περάσει σε ατομικό ανακλαστικό αυτοματισμό.

Μια κυρίαρχη συμεριφορά του στυλ: Δεν κοιτώ το διπλανό μου, αρνούμαι την επικοινωνία και την ταύτιση, κοιτώ μπροστά και βρίζω… και με κουράζουν αυτοί που μιλούν πολύ στα μεγάφωνα…

μοιάζουν πολιτικοί…

Καταλήγουμε στην συλλογική μούντζα για να φύγει όλα αυτό από πάνω μας και να μην κάψουμε φλάντζες.

Όσο και εάν φαίνεται κουλό στο σύνταγμα μαζεύονται σκόρπια τα μόρια μιας κοινωνίας που διαλύθηκε και όλων των συλλογικοτήτων που εκφυλίστηκαν

και στα όποια απουσιάζει δραματικά ο “εγκέφαλος”. Η ιδέα… Το στοιχείο που θα τα βάλει σε τάξη και θα δώσει ειρμό και ζωή στο όλο εγχείρημα.

Το εκλογές και αντιμνημόνιο ως αίτημα δεν είναι κάτι νέο ή φρέσκο καθώς μπορεί να το πει και ο Σαμαράς όποτε θέλει.

Το εκλογές και αντιμνημόνιο δεν είναι ρήξη με το παρελθόν αλλά με το παρόν και ίσως κάποια πρόσωπα. Το εκλογές και αντιμνημόνιο οδηγεί τον Παπανδρέου στο ελικόπτερο με τους δικούς του…

και την ΝΔ στην εξουσία για μια δόση απο τα ίδια.

Απουσιάζει το νέο αίτημα. Η νέα αφήγηση για την πορεία της χώρας. Το νέο Όραμα.

Κάτι που αν δεν μπορούν να δώσουν τότε, μάλλον απουσιάζει και η νέα ηγεσία.

Το μόνο που μπορεί να συμβεί χωρίς τα παραπάνω είναι:

Να εκφυλιστούν και διαλυθούν
Να χωριστούν σε δύο-σε τρία ρεύματα εφόσον υπάρξουν νέες ιδέες η επανακαθοριστούν και τονιστούν οι παλιές. Όμως μάλλον τις αποφεύγουν.
Ή τρίτον να τυφλωθούν από μίσος μεταβαλλόμενοι σε όχλο.

Όλα είναι μεταβολή = κίνηση και ειναι γοητευτικό να τα περιγράφεις. Είναι Ιστορία.

Ο Λένιν για την "τρομοκρατία"

2011-03-06T04:04:00.000-08:00

"Kατ’ αρχήν ποτέ δεν απορίψαμε και ούτε μπορούμε ν’απορίψουμε την τρομοκρατία. Η τρομοκρατία είναι μια στρατιωτική ενέργεια, που μπορεί να είναι απόλυτα ωφέλιμη και μάλιστα αναγκαία σε μια ορισμένη στιγμή της μάχης,σε ορισμένη κατάσταση του εχθρού και σε ορισμένες συνθήκες. Η ουσία όμως του ζητήματος βρίσκεται ακριβώς στο ότι η τρομοκρατία τούτη τη στιγμή δεν προβάλλεται καθόλου σαν επιχείρηση στρατού εν εκστρατεία,στενά συνδεμένη και προσαρμοσμένη σ’όλο το σύστημα του αγώνα, αλλά σαν μέσο μεμονωμένης επίθεσης, αυτοτελές και ανεξάρτητο από κάθε στρατό. Και σε συνθήκες έλλειψης κεντρικής επαναστατικής οργάνωσης και αδυναμίας των τοπικών επαναστατικών οργανώσεων η τρομοκρατία δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο. Γι’ αυτό ακριβώς δηλώνουμε κατηγορηματικά, ότι στις προκείμενες συνθήκες ένα τέτοιο μέσο πάλης είναι άκαιρο,άσκοπο` αποσπάει την προσοχή των πιο δραστήριων αγωνιστών από το πραγματικό, το πιο σπουδαίο για τα συμφέροντα ολόκληρου του κινήματος καθήκον τους, αποδιοργανώνει τις επαναστατικές και όχι τις κυβερνητικές δυνάμεις".

(Σχ.απόφ. για την τρομοκρατία, ΙΙ Συνέδριο ΣΔΕΡΚ/1903)

"Απέχουμε πολύ απ’ τη σκέψη να αρνηθούμε στα μεμονωμένα ηρωικά χτυπήματα κάθε σημασία . το χρέος μας , όμως , είναι , χρησιμοποιώντας όλη μας την ενεργητικότητα να προφυλάξουμε τον καθένα από την προσήλωση στην τρομοκρατία , από την αναγνώρισή της σαν κύριο και βασικό μέσο πάλης , που σ’ αυτό τόσο έντονα τείνουν σήμερα τόσοι πολλοί . Η τρομοκρατία δεν μπορεί ποτέ να καταστεί συνηθισμένη στρατιωτική ενέργεια : στην καλύτερη περίπτωση μπορεί ν’ αποτελέσει απλώς μια από τις μεθόδους αποφασιστικής εφόδου “

...

“Μ΄άλλα λόγια : άμεσο καθήκον του Κόμματος μας δεν μπορεί να είναι να καλέσουμε τώρα κιόλας όλες τις υπάρχουσες δυνάμεις σε επίθεση , παρά πρέπει να είναι να καλέσουμε στην συγκρότηση μιας επαναστατικής οργάνωσης , ικανής να ενώσει όλες τις δυνάμεις και να καθοδηγήσει το κίνημα όχι μόνο κατ’ όνομα , αλλά και στην πραγματικότητα “

(Aπό που να αρχίσουμε)

4ο. «Κοινός Τόπος» και «Γραμμές Άτοπες»

2011-03-02T09:02:00.000-08:00

του ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΙΧΛΑ

Στο προηγούμενο άρθρο υποστήριξα πως μόνο πάνω σε «Κοινό Τόπο» δηλαδή εάν ξεκαθαρίζουμε και εάν γνωρίζουμε για τι πράγμα - με την έννοια του πραγματικού – μιλάμε, μπορούν να γίνονται συζητήσεις περί πολιτικών επεξεργασιών, γενικότερων ή μερικότερων ιδεολογικών αντιλήψεων, μόνο τότε νομίζω έχουν σημασία οι αντιθέσεις οι διαφωνίες, μόνο τότε μπορούν να έχουν το επιθυμητό για κάθε πολιτικό στοχασμό αποτέλεσμα, που δεν είναι φυσικά η αυτοεπιβεβαίωση αλλά η πολιτική σύνθεση το πολιτικό πρόγραμμα δράσης. Η έλλειψη του «Κοινού Τόπου» είναι κάτι παραπάνω από προφανής, σχεδόν κανείς δεν τον διδάχτηκε, ενώ οι «πηγές» από όσες υπάρχουν έστω και κουκουλωμένες περιμένουν τους «εξερευνητές τους».

Παρουσίασα την άποψή μου σε ορισμένες πλευρές επί του θέματος αυτού το 2006 στο βιβλιαράκι «Η ΦΟΥΣΚΑ - Η παράλλαξη της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ – Οι δημοτικές εκλογές ως πολιτική διαστροφή». Επίσης στα πλαίσια της παρανόησης κατατάσσω και την εκπληκτική «καταδίκη - αφορισμό μου» την Άνοιξη του 2005, από την Κ.Ο.Α. του Κ.Κ.Ε. για το βιβλίο μου «Τι να μην κάνουμε» -Σημείωμα για πολιτική χρήση». Στην ανακοίνωση – καταγγελία στο Ριζοσπάστη 28 Μαΐου 2005 καταλήγει ως γενικό συμπέρασμα «…Τέλος η Κ.Ο.Α. του Κ.Κ.Ε. καλεί κάθε αγωνιστή να καταδικάσει τέτοιες πρακτικές που δεν έχουν καμία σχέση με την ιδεολογική αντιπαράθεση στις γραμμές του εργατικού κινήματος και να διαφυλάξει τις αρχές και αξίες του από άτομα σαν τον Τσίχλα και την παρέα του». Η παρανόηση είναι ότι η «καταδίκη» - που εκτός των άλλων στηρίζεται σε ωμά ψέματα -δεν αφορά «πρακτικές» αλλά «ιδέες». Τα αμέσως επόμενα ερωτήματα που γεννώνται είναι:

Πρώτο ερώτημα, μα εγώ στο βιβλίο μου αναφέρω με σαφήνεια από τον πρόλογό μου ότι τοποθετούμε εκτός «γραμμών» οποιουδήποτε κινήματος, χωρίς αυτό να μου απαγορεύει να διατυπώνω την γνώμη ή την άποψη για τα όποια κόμματα ή κινήματα αφού αυτά είναι μέρος της πραγματικότητας. Φυσικό και λογικό θεωρώ ότι είναι το δικαίωμα του όποιου κόμματος να έχει τα δικά του κριτήρια περί ιδεολογιών και πολιτικών και να έχει τις δικές του γραμμές μάχης και υπεράσπισης, όμως ας προσπαθήσουν να γίνονται ποιο σαφείς όταν καταδικάζουν ή υποστηρίζουν κάτι, τοποθετούμενα στην ουσία του διαφορετικού ή της διαφωνίας και όχι υπεκφεύγοντας με εύκολες καταδίκες ανύπαρκτων «πρακτικών». Με τον τρόπο αυτό μετατρέπουν τις απολύτως φυσικό να υπάρχουν πολιτικές ιδεολογικές διαφορές και αντιθέσεις, σε … «γραμμικές», ναι ακριβώς όπως το λέω, σε ευθείες γραμμές, κυριολεκτικά σιδηροδρομικές γραμμές τραίνου. Και εάν ήταν δυνατόν να διεξαχθεί έστω και στο ελάχιστο κάποιου είδους εποικοδομητική αντιπαράθεση αυτή χάνεται, διότι οι αντιπαρατιθέμενοι δεν πρόλαβαν να ανέβουν στο τραίνο της μόνης και μίας «ευθείας σιδηροδρομικής γραμμής» που πέρασε και δεν έχει άλλο. Ακριβώς δηλαδή το αντίθετο από την γεωμετρική κίνηση της ιστορίας και της πολιτικής όπου τα πισωγυρίσματα οι ελικοειδείς στροφές οι στάσεις οι επαναλήψεις έστω και ως φάρσες δίνουν εξαιρετικές ευκαιρίες για την άνοδο ή την κάθοδο από το τραίνο της πολιτικής, σε πλήθος αγωνιστών που ως άνθρωποι είναι γνωστό ότι ωριμάζουν με τον δικό τους τρόπο, κυρίως αναλογιζόμενοι την εμπειρία τους και μέσα από τον δικό του δρόμο ο κάθε ένας που δεν είναι απαραίτητα γραμμικός – σιδηροδρομικός, δηλαδή ένας και μοναδικός

Δεύτερο ερώτημα, μα δεν μπορεί να υπάρξει ιδεολογική αντιπαράθεση εκτός γραμμών; Είναι πράγματι ασύλληπτη η ευκολία με την οποία διαγράφουν ιδέες από το ευρύτερο και ουσιαστικότερο κατά τη γνώμη μου κινηματικό πεδίο που αποδεδειγμένα «δεν έχουν καμία σχέση με γραμμές κινημάτων». Εκατομμύρια εκατομμυρίων τόνοι χαρτιού έχουν γεμίσει με ιδέες, μικρές –μεγάλες- μέτριες, επιφανείς διανοούμενοι, φιλόσοφοι, καλλιτέχνες, τεχνοκράτες κ.α., παγκοσμίου εμβέλειας που τροφοδοτούν με τη σκέψη τους την κοινωνική κίνηση, οξύνουν τις αντιθέσεις, συμβάλλουν σε αναζητήσεις λύσεων με νέες συνθετικές δημιουργίες. Όλες αυτές οι ιδέες γεννήθηκαν και εξελίχθηκαν όχι μόνο εκτός κινημάτων αλλά και ενάντια σε υπάρχοντα κινήματα, που πολλές από αυτές αποδείχτηκαν άκρως εποικοδομητικές και απαραίτητο συστατικό υλικό νέων κινημάτων που διέπρεψαν στον πολιτικό στίβο, μηδέ του Μάρξ και του Λένιν εξαιρουμένων.

Τρίτο ερώτημα, μα τέλος πάντων ποια είναι αυτή «η ιδεολογική αντιπαράθεση που γίνεται στις γραμμές του εργατικού κινήματος» και που παρά την θέλησή μου, στην ουσία με εντάσσουν σε αυτές αυτομάτως αφού ασχολούνται με τα γραφόμενα μου, για να με «καταδικάσουν» και να με πετάξουν έξω από τις«γραμμές» στη συνέχεια – την πλήρωσε και η παρέα μου. Ειλικρινά ας υποδείξουν πως την εννοούν που βρίσκεται και πού διεξάγεται αυτού του είδους «η ιδεολογική αντιπαράθεση που γίνεται στις γραμμές του εργατικού κινήματος», με μεγάλη μου χαρά να «συμμορφωθώ» εγώ και νομίζω πλήθος άλλων πολιτικώς σκεπτόμενων – αφού θα δοθεί βήμα. Εάν ήθελαν να αποδείξουν πως είναι υπαρκτές αυτές «οι γραμμές ιδεολογικής αντιπαράθεσης», θα ήταν μια καλή ενέργεια να πρότειναν το βιβλίο μου για διάβασμα- δίνω τσάμπα προσφορά κάτι λίγα που έμειναν- μαζί με την καταδίκη τους και την απάντησή μου σε αυτήν. Εκ των γεγονότων προκύπτει η δυσκολία να αποδειχτούν ότι υπάρχουν σαφείς «γραμμές», ενώ είναι σχεδόν αυτονόητη η μία (1) «γραμμή εργατικού κινήματος», αφού κάθε κόμμα έχει δική του «γραμμή» και επιπλέον η σύγχυση μεγαλώνει όταν στο εσωτερικό του κάθε κόμματος θα συναντήσουμε και άλλες εσωκομματικές «γραμμές», που η κάθε μια διεκδικεί την μοναδικότητά της. Εντελώς αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα ότι η κάθε μία από τις πολλές υπάρχουσες «ταξικές γραμμές» αφορά και μία διαφορετική εργατική τάξη. Και επειδή δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό τότε προκύπτει το κλασσικό ερώτημα: ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

Και για να μην παρεξηγούμε αναφέρομαι στην ελληνική πραγματικότητα και την «γραμμική» της σχέση με την πολιτική, - «σιδηροδρομική αντίληψη της ιστορίας»αναφέρουν σε κάτι ανάλογο ο Έριχ Φρόμ και ο αντιγραφέας του Γεράσιμος Κακλαμάνης. Οι ασχολούμενοι με τα «πολιτικά» ξέρουν ότι κάθε είδους διαφωνία υποκρύπτει μια άλλη άποψη η οποία ωριμάζοντας απολύτως φυσιολογικά, καταλήγει αργά ή γρήγορα σε πολιτική πλατφόρμα με άμεσο σκοπό την δημιουργία άλλου κόμματος, όταν αποτύχουν οι προσπάθειες για την έκφραση της μέσα στο κόμμα που γεννήθηκε. Αυτό είναι το πλαίσιο της σχεδόν μόνιμης αντιπαράθεσης που πλήθος πολιτικοποιημένων εργατών μπορούν να διαβεβαιώσουν ότι δεν τους απασχολεί στο ελάχιστο. Απασχολεί σοβαρότατα μόνο όσους θέλουν – και έχουν κάθε δικαίωμα-να ασχολούνται με τις εσωκομματικές «γραμμικές» καταστάσεις και από αυτούς μπορώ να ξέρω πως ελάχιστοι είναι «εργάτες», χωρίς να είναι απαγορευτικό εκείνοι που απασχολούνται με τις «γραμμές του εργατικού κινήματος» χωρίς να είναι εργάτες, να αυτοαναγορεύονται εκπρόσωποι ή εκφραστές όποιας τάξης επιθυμούν. Όλα τα Ελληνικά κόμματα έχουν την δική τους «ιστορία», τα παραδείγματα μου αφορούν την εμπειρία μου που την κάνω ότι θέλω και που όπως μπορεί να αντιληφθεί κάθε λογικός αναγνώστης είναι για εμένα χρηστικό εργαλείο, «ιστορικής»έννοιας εντελώς άσχετη με «αντικομουνισμό» που τον καταδικάζω όπως καταδικάζω κάθε μορφή εξουσιαστικής βίας και κάθε πολιτική που δίνει περισσότερο βάρος στην μορφή, στην βιτρίνα και όχι στο περιεχόμενο, στην ουσία.

Απουσία «Κοινού Τόπου», ο κάθε πολίτης, το κάθε κόμμα, σκέφτεται και μιλάει για διαφορετικό πράγμα, ο κάθε ένας το «μαγαζί του» και η εργατική τάξη το σπίτι της τα παιδιά της την οικογένειά της. Όσο και αν γίνεται προσπάθεια αποδοχής κάποιας μορφής πολιτικού προσανατολισμού, με βάση τα σοβαρά προβλήματα επιβίωσης των κατώτερων τάξεων και τις γενικότερες ταξικές αντιθέσεις, όσο και αν προσπαθούν να εκσυγχρονίσουν αυτό το κράτος να βελτιώσουν την κατάσταση, πάντα παρά τα όποια αποτελέσματα εκτιμά ο κάθε ένας καταλήγουν σε ένα αποτέλεσμα, σε μια κατάσταση πολυεπίπεδης κρίσης που ανακυκλώνεται με την μορφή και τις συνέπειες που επιβάλλουν τα χαρακτηριστικά της κάθε εποχής.

Καμία αντιπαράθεση με δημιουργικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να γίνει, - είναι αντιπαραθέσεις «κουφών» - ούτε ιδεολογική ούτε πρακτική ούτε πολιτική, στα πλαίσια της υπάρχουσας πολιτικής διαδικασίας. Καμία συνεργασία δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους που οι ίδιοι οι συντελεστές της καθόρισαν ως «πρόγραμμα». Το αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση είτε προγραμματικής συμφωνίας, είτε διαφωνίας, είναι το ίδιο: Επιβεβαίωση της απουσίας «Κοινού Τόπου». Επιβεβαίωση του ότι ο κάθε ένας των συμβαλλομένων μιλάει για διαφορετικό πράγμα για κάτι που έχει στο μυαλό του ως ιδεόγραμμα και που απέχει από την πραγματικότητα. Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι οι «γραμμές του εργατικού κινήματος» είναι αναζητούμενες, από όσους τις αναζητούν μονίμως θα έλεγα. Και όσοι τις θεωρούν δεδομένες, ασκόπως και ματαίως απασχολούνται με καταγγελίες ή καταδίκες άλλων, διαφορετικών ή και αντίθετων θεωρητικών - ιδεολογικών απόψεων, που τις βαφτίζουν αυθαιρέτως «πρακτικές», απλά κάνουν μια «πρακτική» τρύπα στον ωκεανό των ιδεών !…Τρύπα μεν καταδικαστική δε.

Για να μην ξανα-παρεξηγηθώ οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν αμφισβητώ - ούτε στο ελάχιστο - τον ηρωισμό λαϊκών αγωνιστών και πολιτικών ηγετών αυτού του τόπου, που σε κρίσιμες ιστορικές φάσεις, με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση υπερασπίστηκαν και με την ζωή τους τα μεγάλα πανανθρώπινα ιδανικά της δημοκρατίας, της ειρήνης, της εθνικής ανεξαρτησίας, του σοσιαλισμού. Αμφισβητώ και κατακρίνω κάθε προσπάθεια καλουπώματος ή θαψίματος νέων ιδεών νέων απόψεων που αντικειμενικά ταράζουν την ιδεολογική στασιμότητα και το υπαλληλίκι, υπαλληλίκι που ζει στεγασμένο κάτω από την ομπρέλα όλων των κομμάτων, συμβιβασμένο έξω και πέρα από κάθε έννοια δημιουργικών κοινωνικών και πολιτικών αντιθέσεων, που ανά πάσα στιγμή αισθάνεται θιγόμενο από το κάθε τι, πιθανόν ανούσιο ή ακόμα και ανύπαρκτο, φυσικό είναι κάτι ανύπαρκτο να το αντιμετωπίζουν με ανύπαρκτα επιχειρήματα δηλαδή με ψέματα ή και με βία. Εύκολα εφευρίσκουν άλλοθι με φιλοσοφήματα ανύπαρκτης πολιτικής σημασίας υποδηλώνοντας με σαφήνεια ότι πρόκειται για την υπεράσπιση από ανύπαρκτους εχθρούς ανύπαρκτων πολιτικών. Δεν αμφισβητώ εν προκειμένω τον ηρωισμό και τις θυσίες, άλλωστε και η δική μας γενιά της μεταπολίτευσης έχει καταθέσει και την δικιά της εισφορά. Αμφισβητώ την εντελώς φαινομενική πολιτική επάρκεια, την κομματική έπαρση που πηγάζει διαπερνά και δηλητηριάζει όλη την κοινωνία από τις πολιτικές ηγεσίες όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων. Με την υποταγή τους στο «μαζικό αυθορμητισμό», με την υπέρμετρη προβολή και μυθοποίηση επιλεγμένων γεγονότων έξαρσης και ηρωικών πράξεων, κρύβονται επιμελώς οι θεωρητικές ελλείψεις, η άγνοια δεδομένων κοινωνικής και ιστορικής έρευνας, η έλλειψη παιδείας πολιτισμού και κουλτούρας, που μοιραία οδηγούν σε μεγάλα πολιτικά κενά, σε εφαρμογές ανεδαφικών πολιτικών, που οδηγούν σε πολιτικά αδιέξοδα και συγχύσεις, σαν αυτές που έζησε και ζει η δική μας γενιά και οι παλαιότερες, παρά τον όποιο, τονίζω, ηρωισμό που αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία μας καθώς και στην ιστορία κάθε λαού.

Οι δυνατότητες αυτού του συστήματος έχουν εξαντληθεί σχεδόν από την αρχή της δημιουργίας του, όλες σχεδόν οι πολιτικές και ιδεολογικές προσεγγίσεις καλλιεργούν φρούδες ελπίδες και αυταπάτες, ανάλογες των κρίσεων που προκύπτουν, που τραμπαλίζουν μονίμως μεταξύ Αλλαγών και «επαναστατικών» εφόδων, ριζοσπαστικών λύσεων και κοινοβουλευτικών συμμετοχικών αυταπατών, ενίοτε δε σε τραγωδίες, ενώ ταυτόχρονα με το ξεπέρασμα της κάθε κρίσης δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της επόμενης. Πολιτικές που τελικά επιβάλλονται στις οποιεσδήποτε και απ΄ οπουδήποτε καλές προθέσεις, σπέρνοντας απογοητεύσεις, άτακτες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς σε έσχατα επίπεδα.

3o. Σε αναζήτηση «Κοινού Τόπου»

2011-02-12T13:15:00.000-08:00

του ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΙΧΛΑ

Και για να μην ξεχνιόμαστε, μιλάμε για τον θαυμάσιο ελληνικό αυτό τόπο που από το 1830 που τον έκαναν επισήμως κράτος, έχει στη πλάτη του πέντε επίσημες χρεοκοπίες – με το μοναδικό ίσως φαινόμενο η πρώτη χρεοκοπία να είναι το 1927 πριν δηλαδή γίνει επίσημο κράτος – ενώ πάνω από τα μισά του χρόνου ζωής του ήταν επισήμως υπό καθεστώς επιτήρησης από τους δανειστές του λόγω ακριβώς των χρεοκοπιών. Με νέα δάνεια που δίνονται από τους «φιλέλληνες» προστάτες εξοφλούνται τα παλαιά, οι όροι των νέων δανείων πάντα είναι χειρότεροι των παλαιών, ο τόπος βυθίζεται οι δανειστές και οι μαφιόζοι που το παίζουν αστοί πλουτίζουν. Όλα αυτά μέσα σε ένα πολιτικό σκηνικό που διαχρονικά μπορούμε να το πούμε «τοπίο στην ομίχλη».

Μπαίνοντας στο «ομιχλώδες»αυτό θέμα ας πάρουμε μια ανάσα αισιοδοξίας που μας προσφέρει η τέχνη. Η τέχνη που χαράζει κάποιους από τους πολλούς δρόμους αναζήτησης, αυτός είναι ο ρόλος της αλλιώς δεν μπορεί να είναι και να λέγετε τέχνη. Έναν από αυτούς ανακαλύπτω ακούγοντας τις εκπληκτικές διεθνικές μουσικές και τα τραγούδια του Νίκου Ξυδάκη. Αντιγράφω τους στοίχους του από το τραγούδι «Πρώτο βράδυ στην Αθήνα» από τον ομώνυμο δίσκο:

Πρώτο βράδυ στην Αθήνα – του παλιού καιρού το ποίμα

δεύτερο στη Σαλονίκη – της Αγιάς Σοφιάς η λύπη

πρώτη μου χαρά γεμάτη – κρύφτηκε σε μαύρο χάρτη

και με σπρώχνει να βαθαίνω – μες στα μυστικά του βάθη

Κάτι αν είναι που δεν σβήνει - είναι της ψυχής μου η μνήμη

φως σε κάθε μου δρομάκι – αργοκαίει σαν καντηλάκι

είν΄ αυτό που δεν αλλάζει – και στην ποιο βαθιά μου νύχτα

Βρίσκει τρόπο και γιορτάζει.

Για πάνω από έναν αιώνα δεν λέει να μετακινηθεί η πολιτική σκέψη από τον καθιερωμένο τύπο πολιτικής ανάλυσης για το ρόλο του κράτους των κοινωνικών τάξεων των αποκαλύψεων για τον ρόλο των αστών και μικροαστών πολιτικών, των Μ.Μ.Ε, της διανόησης. Στα 1907 διατυπώθηκαν για πρώτη φορά πολιτικές έννοιες με την διαλεκτική μαρξιστική μέθοδο, με το έργο του «Πλεχανοφικού» μαρξιστή Γιώργου Σκληρού «Το κοινωνικόν μας ζήτημα». Θεωρούνται δικαίως πρωτοπόρες για την εποχή τους και λογικά δημιούργησαν ολόκληρο ζήτημα στους πολιτικούς κύκλους της εποχής, με άμεση συνέπεια το άνοιγμα νέων δρόμων στη νεοελληνική πολιτική σκέψη και δράση. Όμως η στασιμότητα έκτοτε, παρά τα όποια θετικά βήματα και τους μεγαλειώδεις σταθμούς, είναι πασιφανής, ειδικότερα σε περιόδους κρίσεων όπως σήμερα. Κολλήσαμε στο 1907! Οι διαπιστώσεις για την προβληματική φύση του ελληνικού κράτους έχουν αρχίσει να διατυπώνονται λίγα μόλις χρόνια μετά την ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» του, από πρωτοπόρους διανοούμενους της εποχής. Και μάλιστα από τότε τα πολιτικά καθήκοντα που το πολιτικό σύστημα και οι διανοούμενοι του αναθέτουν στις «επαναστατικές τάξεις» είναι άμεσα και επείγοντα. Και όμως οι ίδιες πάνω κάτω διαπιστώσεις θεμελιώνουν και την σημερινή πολιτική σκέψη και δράση, τα καθήκοντα μπαίνουν και πάλι με την μορφή επείγοντος περιστατικού από τις κυβερνήσεις τις αντιπολιτεύσεις τους εξωκοινοβουλευτικούς τους αναρχικούς, από όλους ανεξαιρέτως. Είναι να μην φτύνει αυτός ο λαός το πολιτικό σύστημα και να μην το εκλαμβάνει σαν μέσον για ιδιοτελείς σκοπούς;

H πολιτική κατάσταση στην νεοελληνική πραγματικότητα ήταν πάντα τέτοια παρά τις φωτεινές αναλαμπές που απλά δείχνουν τις δυνατότητες. Τα κέντρα εξουσίας κρατάνε γερά με την δανειακή και με το αζημίωτο χρηματοδότηση την παραγόμενη πολιτική, που είναι πλέον επάγγελμα περιωπής με «επιστημονικό» χαρακτήρα αφού έχουν φτιάξει και πανεπιστημιακές σχολές «πολιτικών επιστημών». Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι με την διαστροφή την διαστρέβλωση της πραγματικότητας την μαζική άγνοια με την εξάλειψη κάθε ιστορικού και πολιτιστικού δεδομένου, με την εκπαιδευτική ξεφτίλα, να έχει φτιαχτεί ένα πολιτικό εποικοδόμημα που να μην μπορεί να συνεισφέρει στην λύση του μικρότερου προβλήματος, να μην μπορούν να έρθουν σε συνεννόηση ακόμα και εκείνοι οι προοδευτικοί αγωνιστές που εντελώς ανιδιοτελώς θέλουν να προσφέρουν. Υπάρχει δηλαδή ένας θα έλεγα «πολιτικός αποκλεισμός», που καλούνται να σπάσουν όσοι κατανοούν την ανάγκη ανάδειξης του «Κοινού Ελληνικού Τόπου» που μπορεί κατά την γνώμη μου να μας δώσει κάποια άκρη του χαμένου νήματος.

Θα προσπαθήσω μια άλλη διατύπωση στο ίδιο θέμα. Στην βασική διαπίστωση για την άσχημη κατάσταση του κράτους, υπάρχει σχεδόν ομοφωνία, όμως όταν αρχίσουν οι αναλύσεις προκειμένου να βρεθούν λύσεις τότε κυριαρχεί πλήρης σύγχυση απόψεων, γνωμών, ιδεών ακόμα και μέσα στα ίδια κόμματα, ή και μέσα στους κόλπους της ίδιας ιδεολογικής «σφαίρας». Για τον Κολοκοτρώνη έφταιγαν οι εκτός Μωριά «ξένοι», για τους «Έλληνες» τσιφλικάδες του νεόδμητου ελληνικού κράτους ο«φασίστας» Καποδίστριας, για τον Μακρυγιάννη η έλλειψη συντάγματος, για τους βενιζελικούς οι αντιβενιζελικοί, για το Πασοκ η Ν.Δ. Σήμερα ορισμένοι κατηγορούν το πολίτευμα, άλλοι την εθνική μας παθογένεια, άλλοι ίσως οι περισσότεροι την εκάστοτε κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση, παλαιότερα και μετά το 1918 για όλα έφταιγαν οι κομμουνιστές, για τους κομμουνιστές για όλα φταίει η κερδοσκοπία της ολιγαρχίας και ο ιμπεριαλισμός, άλλοι την αθλιότητα της κοινοβουλευτικής ζωής, άλλοι την διαφθορά και την διαπλοκή συμφερόντων, άλλοι την κατάσταση της παιδείας, άλλοι την έλλειψη εθνικοφροσύνης, για άλλους φταίνε όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα και τόσα άπειρα ακόμα. Όταν κάθονται δύο κόμματα να συζητήσουν για ένα σοβαρό ζήτημα, για παράδειγμα την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης αμέσως και ο ποιο αδαής μπορεί να διαπιστώσει ότι συζητάνε για διαφορετικό πράγμα ο καθένας. Αυτό γίνεται πλέον ξεκάθαρο όταν γίνεται συζήτηση μεταξύ πολλών κομμάτων. Μπορούν να συζητούν επί ώρες για το ποιος πολιτικός στόχος είναι άμεσα υλοποιήσιμος χωρίς ελπίδα να καταλήξουν σε κάτι κοινό.

Και μη νομίζετε ότι αυτό συμβαίνει μόνο στα κόμματα και έτσι εύκολα ο κάθε ένας μπορεί να δηλώνει αντικομματικός –έγινε της μόδας -και να ρίχνει σε αυτά τις ευθύνες ψάχνοντας άλλοθι για την δική του απάθεια ή άγνοια. Για ρίξτε μια ματιά σε μερικές παρέες που διαλύονται όταν τολμούν να κάνουν πολιτική συζήτηση, ή σε πολιτικούς χώρους που αυτοδιαφημίζονται ότι και καλά δεν έχουν κομματικές δεσμεύσεις. Το ίδιο πρόβλημα προκύπτει από μια επιδιωκόμενη συνεργασία για το απλούστερο ζήτημα μεταξύ απλά ενεργών πολιτών με δηλωμένες τις εξωκομματικές ή αντικομματικές απόψεις τους σε τοπικό επίπεδο Δήμου ή γειτονιάς, ή και στα πλαίσια μιας εφημεριδούλας όπως έγινε στην εφημεριδούλα των Βορείων Προαστίων ΑΙΧΜΗ την περίοδο 2003 – 2006. Αυτές οι πολιτικές και οι απόψεις μπορεί να είναι διάφορες μεταξύ τους, ορισμένες μπορεί να τροφοδοτούν οξύτατες αντιθέσεις μεταξύ κομμάτων, πολιτών και κράτους, άλλες αντιθέσεις επενδυμένες με ιδεολογικό «ταξικό» μανδύα παρουσιάζονται σαν βασικές σαν κυρίαρχες, χωρίς όμως να χάνουν την πραγματική φύση τους ως «απλές»αντιθέσεις και να παραπέμπονται δια της συνδικαλιστικής οδού στο «μαζικό κίνημα» και από εκεί κατ΄ ευθείαν στον πολιτικό παροπλισμό τους.

Γίνεται φανερό εκ των αποτελεσμάτων στην συνολική κατάσταση ότι αυτές οι πολιτικές παρά τις διαφορές και αντιθέσεις τους έχουν ένα κοινό παρανομαστή. Παρουσιάζουν τα διάφορα συμπτώματα μίας ανίατης ασθένειας ως αιτίες, με αποτέλεσμα οι γενεσιουργές αιτίες να αφορούν τα «ψιλά» γράμματα κάποιων μελλοντικών πολιτικών στρατηγικών. Προφανώς τα συμπτώματα δεν είναι οι αιτίες, που έτσι υποβαθμίζονται σε υποδεέστερη θέση, στο απυρόβλητο.

Λοιπόν τσάμπα «τσακωνόμαστε» πολλές φορές για άσχετους λόγους, γιατί απλά δεν υπάρχει, θάφτηκε και μένει να ξεθαφτεί ο Νεοελληνικός «Κοινός Τόπος» που πάνω του θα μπορούσε να διεξαχθεί η πολιτική πάλη και η όποια ιδεολογική αντιπαράθεση. Η μεγάλη πλειοψηφία των νεοελλήνων συμφωνούν για τα αυτονόητα χάλια, όλοι διαφωνούν με όλους για τα ελάχιστα που μπορούν να γίνουν. Τι άλλο μπορεί να σημαίνει αυτό από το να επιβεβαιώνει την μαζική παρανόηση ή και άγνοια για το αντικείμενο, δηλαδή για το ποιο είναι το ζητούμενο, για ποιο πράγμα μιλάμε; Και ως απόδειξη της μαζικής παρανόησης θεωρώ την υπερβολική δημοσιότητα και σπουδαιότητα που μπορούν να προσλαμβάνουν τα όποια γεγονότα που εκτυλίσσονται γύρω από την υπεράσπιση ή καταδίκη ιδεολογικών συστημάτων, - όλη σχεδόν η μεταπολιτευτική ιδεολογική-πολιτική δουλειά ήταν πάλη κατά των«ιδεολογικών παρεκκλίσεων», ή άλλων ιδεολογιζουσών απόψεων, ιδεών, θεωριών, που σε κάθε περίπτωση προκύπτουν για να γίνεται και ένας κακός χαμός, δηλαδή μία πολιτική σύρραξη ακόμα και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο ή μια κομματική διάσπαση μικρή ή μεγάλη κατά περίσταση ή κάποιες διαγραφές κομματικών στελεχών από όλο το κομματικό φάσμα.

Η αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης, η συνεπαγόμενη αντιιμπεριαλιστική πολιτική πάλη, η πάλη για την ειρήνη τη δημοκρατία, ο κάθε είδους αγώνας μικρός ή μεγάλος, δεν οδηγεί σε κάποιο δρόμο ενότητας κοινωνικών δυνάμεων για κατάκτηση πολιτικών στόχων, κάποιων εν πάση περιπτώσει από τους πάμπολλους μικρούς ή μεγάλους, που μπαίνουν στο πεδίο της πολιτικής διαδικασίας, δεν οδηγεί ούτε σε κάποιας μορφής στοιχειώδους πολιτικής σύνθεσης. Οι κομματικές συνεργασίες όπου και όπως γίνονται είναι κατά τη γνώμη μου το απαύγασμα της πολιτικής υπανάπτυξης και του θριάμβου της παραπολιτικής, δεν είναι δική μου άποψη, είναι τα γεγονότα. Προσπαθώ να αποδείξω πως, τίποτα προοδευτικό ή απλώς να βελτιώνει την κατάσταση, πόσο μάλλον αντιιμπεριαλιστικό ή ανατρεπτικό της εξάρτησης και του καπιταλιστικού συστήματος μπορεί να υπάρξει, όταν είναι εξαφανισμένοι από την συνολική εκπαιδευτική διαδικασία, - εντός και εκτός σχολείων, - από την λαϊκή παράδοση και μνήμη και την πολιτική ζωή, οι ιστορικοί λόγοι και οι κοινωνικές αιτίες, που καθόρισαν τόσο την σύσταση την κατασκευή και την συνακόλουθη αποικιοκρατική και ιμπεριαλιστική εξάρτηση του νεοελληνικού κράτους. όσο και την καταγωγή και δημιουργία των κοινωνικών τάξεων που συγκροτούν αυτό το κράτος.

«Ένας είναι ο εχθρός ο ιμπεριαλισμός», «Την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές», βασικά συνθήματα πάλης που όσο μπορούν να ακούγονται ανατρεπτικά και ενωτικά για τους αγωνιστές όπου γης, άλλο τόσο μπορούν να δημιουργούν συγχύσεις και αυταπάτες. Τα συνθήματα πολλές φορές χρησιμοποιούνται με τρόπο που δεν αποδίδουν το περιεχόμενο που πιθανόν θα ήθελαν οι εμπνευστές τους και οι χρήστες τους, που ενώ φαίνονται να γίνονται υπόθεση πολλών, στην ουσία ο κάθε ένας τα αντιλαμβάνεται με τον δικό του διάφορο τρόπο. Πάντα υπάρχει ο κίνδυνος της σύγχυσης μεταξύ της «πλασματικής» αξίας με την πραγματική αξία, και ο κίνδυνος της εκμετάλλευσης και προσαρμογής σε προκαθορισμένες πολιτικές επιλογές, παρουσιάζοντας ως αυθόρμητες ή εντυπωσιακές κάποιες ενέργειες, που είναι όμως καλά συγκροτημένες και προσεκτικά καθοδηγημένες ενέργειες. Ας παρατηρήσουμε προσεκτικά την«απεργιακή» αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης, αφ΄ ενός μεν πόσο αποδεκτή είναι η «συγκροτημένη-μετωπική»παρουσία της και ας βαφτίζεται«αυθόρμητη»και αφ΄ ετέρου δε πόσο εκτονωτική και αποτρεπτική – προς το παρόν -των όποιων«εξωθεσμικών» πράξεων και σκέψεων. Αναμένουμε και τις «κρισιακές»προεκλογικές συγκεντρώσεις να δώσουν τον τόνο και το χρώμα στο νέο διαμορφούμενο πολιτικό τοπίο, το πόσο«αντικρισιακός»ή αντιιμπεριαλιστικός μπορεί να είναι ένας ψήφος ένας Θεός μόνο μπορεί να ξέρει.

Και αυτό μπορεί και συμβαίνει γιατί υπεραπλουστεύουν ένα σύνθετο πολύπλοκο ιστορικό ζήτημα. Σε αυτό τον τόπο τα μεγάλα λόγια για μεγάλα λαϊκά μέτωπα, τα επαναστατικά συνθήματα, τα προγονικά μεγαλεία, τα «εθνικά» ή ταξικά κομματικά ιδεώδη, υποκαθιστούν τα έργα, θάβουν κυριολεκτικά τις θεωρητικές και επιστημονικές επεξεργασίες – όσες υπάρχουν και όσες υπάρχει ανάγκη να γίνουν - που τεκμηριώνουν πολιτικές ανάπτυξης και οργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας, που μπορούν να εξασφαλίζουν την απαραίτητη «βιώσιμη βάση» και την παράλληλη διαπαιδαγώγηση αυτού του λαού πάνω στις πραγματικά εθνικές - ή μάλλον διεθνικές - ρίζες μας, που με τις ανάλογες διεθνιστικές συσχετίσεις να αναδείχνουν και να οδηγούν σε πραγματικές αντιιμπεριαλιστικές πολιτικές λύσεις.

Ιανουάριος 2011

2ο: Είναι η κρίση «Πολιτική»;

2011-01-22T08:36:00.000-08:00

του ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΙΧΛΑ

Οι ειδικοί της πολιτικής ή αλλιώς πολιτικάντηδες ή αλλιώς διανοούμενοι εξουσίας, λανσάρουν την νέα μόδα που ορίζεται ως:«Η κρίση είναι πολιτική». Όλο το φάσμα των ειδικών - όλοι με τις καλύτερες προθέσεις, - αστοί οικονομολόγοι, «ανεξάρτητοι» πολιτικοί αναλυτές, δημοσιογράφοι λιβανιστές, κομματικοί φιλόσοφοι της πλάκας, μαρξιστές και μαρξίζοντες νεοεπαναστάτες, συνωστίζονται στη σειρά ποιος θα φωτίσει και θα σώσει, την εργατική τάξη, τη κοινωνία, την Ελλάδα. Πλήθος σωτήρων αγίων και προφητών που διεκδικούν θέση στην αποστολική δωδεκάδα. Δεν μπορούν να κρύψουν το άγχος τους επειδή καθυστέρησαν να ανακαλύψουν τις τραγικές συνέπειες της κρίσης, στην ουσία την ίδια την κρίση. Φωτίστηκαν ξαφνικά και σπεύδουν γεμάτοι πάθος και επαγγελματική επαναστατικότητα να σώσουν ότι απέμεινε από την χαμένη τιμή τους και με αυτό το υπόλοιπο τιμής να επανορθώσουν να επανακάμψουν να ξανακερδίσουν το χαμένο έδαφος, να διώξουν τα σύννεφα της καχυποψίας που θόλωναν την υπόληψή τους. Και τι κάνουν οι αθεόφοβοι, αντί να κοιτάξουν τα γεγονότα ως κρίκο της αλυσίδας, κάνουν την «Κρίση» πολιτική! Άλλη μια φάση αυτού του κρισιακού από κατασκευής κρατικού μοντέλου που με κατεπείγοντα τρόπο χρειάζεται κατεπείγουσες ριζικές ή ριζοσπαστικές ή επαναστατικές ή με μαχαίρι στο κόκαλο, ή μετωπικές Εαμικές, αλλαγές.

Είναι πράγματι απίστευτο το πώς σύσσωμη η πολιτική σκηνή σε αυτή την χώρα να συγκλονίζεται από την κρίση το μνημόνιο την τρόικα. Χαμαιλέοντες, θεατρίνοι, υποκριτές και φαρισαίοι, κλαίνε και οδύρονται για τους φτωχούς και τους νεόπτωχους. Οι μεν εκ δεξιών και κεντροαριστεροδεξιών καλούν για υποστήριξη του μνημονίου ως την μόνη λύση για την έξοδο από την κρίση και για την «ανάπτυξη». Οι δε εξ αριστερών τους παροτρύνουν σε έφοδο για την κατάληψη της εξουσίας, για τον εργατικό έλεγχο στις τράπεζες και στα μονοπώλια, τους καλούν να αντεπιτεθούν με γενική έφοδο, για το μεροκάματο την σύνταξη και τα άλλα οξυμένα λαϊκά προβλήματα, να μην πληρώσει το κράτος τα δάνεια. Και το θαύμα έγινε όλοι έγιναν Μαρξιστές, όλοι χρησιμοποιούν την Μαρξιστική μέθοδο, τα οικονομικά στοιχεία και τα πολιτικά δεδομένα όλα στη φόρα, τίποτα δεν κρύβεται, το κράτος και το σύστημά του στον αξονικό τομογράφο, - π.χ. το δημόσιο χρέος, η δανειακή πολιτική, η κυβερνητική ανικανότητα, η κρατική διαπλοκή και άλλα γνωστά και μη εξαιρετέα. Ότι ξέραμε και δεν ξέραμε τα βρίσκουμε εύκολα στις εφημερίδες και στο Ιντερνετ από αυτούς που εννοείται πως ενώ τα ήξεραν τα φύλαγαν ως απόρρητα και τα βγάζουν τώρα. Μα αγαπητοί μου τώρα πρέπει να επενδύσουν ιδεολογικά τις πολιτικές εφόδου - χάριν του άμεσου και του επείγοντος - και ανατροπών, ακριβώς για να απομακρύνονται από την πολιτική όσοι αναζητούν την ουσία της, που πάντα σε όλες τις συνθήκες η ουσία είναι σε κατεύθυνση ωρίμανσης και όχι εκτόνωσης. Πλήθος στοιχείων που είναι αδύνατον να επεξεργαστεί λογικά ένα μέσο μυαλό ημιμαθούς νεοέλληνα, που έχει εκπαιδευτεί να τα ξέρει «όλα», του έρχονται σαν ταμπλάς στο κεφάλι.

Οι ιδεολογικές, οικονομικές ή οποιουδήποτε είδους θεωρητικές επεξεργασίες, είναι τα αναγκαία και απαραίτητα εργαλεία που με την κατάλληλη χρήση τους οδηγούν στην πολιτική διαδικασία και όχι αυτό που γίνεται από τους διανοούμενους εξουσίας δηλαδή κάνουν το «εργαλείο»πολιτική, γιατί προφανώς το«εργαλείο»το χειρίζονται καλύτερα αυτοί ως ειδικοί ενώ η πολιτική γίνεται υπόθεση πολιτών. Είναι μόνιμο το μοτίβο της αντικατάστασης της πολιτικής με την απάτη των άμεσων των επειγουσών αγώνων για τα προβλήματα της «καθημερινότητας», για την υπεράσπιση «κεκτημένων». Όλη η ελληνική κοινωνία βιώνει την τραγωδία της κρίσης, συζητά και κλαίει για τα μεροκάματα για τις συντάξεις για την χαμένη δουλειά για τα χαμένα όνειρα. Οι διανοούμενοι εξουσίας στο έργο τους: Ο λόγος της λαϊκής αγοράς αναπαράγεται και παίρνει κύρος, γίνεται πολιτική. Οποία εξαθλίωση και πολιτικός ξεπεσμός και όμως υπάρχουν στα αλήθεια «προοδευτικά αριστερά» πολιτικά μυαλά σε αυτόν τον τόπο που πιστεύουν πως πάνω στην μαζική εξαθλίωση μπορεί να στεριώσει κάποιου είδους «μαζικό κίνημα», που στα μεταπολιτευτικά χρόνια – και στα μεταπολεμικά με την άλλη τραγωδία της μετανάστευσης - απόδειξε ότι απέχει κατά πολύ του να είναι «πολιτικό κίνημα». Και ανταγωνίζονται σε άκρατο οικονομισμό – ο ποιο «αποκαλυπτικός» κερδίζει - ο ποιο καλός καθηγητής που λέει ποιο καλά το μάθημά του, ο ποιο καλός ηθοποιός που βάζει στο παιχνίδι και τον Αριστοφάνη, ο όποιος άσχετος με την πολιτική αναλυτής, στατιστικολόγος, οικονομολόγος, εργατολόγος συνταξιολόγος, γίνεται φίρμα από τους παθόντες μεν, αμαθείς και αγνοούντες δε, τον κάνουν αρχηγό τους. Μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί άπρακτη ίσως τις τελευταίες σκηνές από το κινηματογραφικό έργο «ΚΡΙΣΗ». Μια κοινωνία που αδιαφορεί παντελώς ως προς το προσωνύμιο που θα βάζει μπροστά από την «ΚΡΙΣΗ»κάθε επαγγελματίας πολιτικός «αναλυτής», αφού έτσι και αλλιώς η «πολιτική» ανάλυση χωρίς βάση και χωρίς σύνθεση δεν είναι ούτε πολιτική ούτε ανάλυση, - με τις βίδες της ανάλυσης στο χέρι τι μπορούμε να κάνουμε; Προφανώς επαγγελματική καριέρα στα ΜΜΕ και στα κόμματα.

Σήμερα βλέπουμε ίσως την τελευταία πράξη από το έργο αυτό και σαν απρόσεκτοι θεατές κάποιοι από εμάς, καταλαβαίνουμε αυτά που δεν καταλαβαίναμε από την αρχή του έργου όταν οι κακοί και οι καλοί κρύβονταν επιμελώς από τον Χιτσκοκικό σκηνοθέτη πίσω από τις καλές προθέσεις και την σκόπιμη και κατάλληλη αποπροσανατολιστική σκηνική παρουσία με τα κατακόκκινα ντεκόρ. Από μια άποψη η κορύφωση με το σασπένς δίνει εξαιρετικό ενδιαφέρον, έστω και στο τέλος του έργου σοκάρει και ξυπνάει τον θεατή, που ίσως να θελήσει να ξαναδεί το έργο από την αρχή, να το κατανοήσει καλύτερα, να περπατήσει μαζί με τους ηθοποιούς στους δρόμους του έργου. Να ξαναζήσει την χαρά την ανάταση την ελπιδοφόρα αρχή έως το δράμα των τελευταίων σκηνών, να ξαναζωντανέψει τις συνθήκες που μετέτρεψαν τους καλούς σε κακούς, να δει τα «μικρά» γράμματα που αποδείχτηκαν ποιο καθοριστικά από τα«μεγάλα»στην διαφήμιση του«έργου», να βγάλει τα συμπεράσματα και τα κρυφά νοήματα που κρίνει απαραίτητα γιατί τα έργα συνεχίζονται – έτσι είναι η ζωή για όσους επιλέγουν να την ζουν και όχι να επιβιώνουν. Και ένας επιπλέον λόγος είναι ότι το επόμενο έργο κάνει πρεμιέρα σύντομα.

Είναι κατά τα φαινόμενα μια νέα μεταπολίτευση μετά από μια χούντα όχι φυσικά στρατιωτική, – διαφωνώ με τον τίτλο που μπήκε στο τεύχος 13 περί «Στρατιωτικού νόμου»και όλη τη στρατιοτικοαστυνομικοτρομοκρατικήκοινοβουλευτικοτηλεοπτικο δημοσιογραφικού συμπλέγματος, με δεδομένο ότι σε αυτό το σύμπλεγμα έχουν γίνει οι περισσότερες επενδύσεις. Δηλαδή άλλα τριάντα ή πενήντα χρόνια που ο γνωστός αδιέξοδος κύκλος ανόδου και καθόδου θα διαγραφεί πάνω σε αυτόν τον πανέμορφο ελληνικό τόπο. Η συνταγή είναι δοκιμασμένη καθιερωμένη και ιστορικά επιβεβαιωμένη, δηλαδή οι επιμέρους αντιθέσεις, τα συμπτώματα του κρισιακού από κούνιας κράτους, να θεωρούνται θεμελιώδεις αιτίες και πάνω τους να οικοδομούνται πολιτικές «στρατηγικής» σημασίας και προοπτικής που με τις κατάλληλες εκάστοτε ιδεολογικές επενδύσεις, γίνονται «μέγιστοι»εκλογικοί στόχοι. που αν και θολοί και ακατανόητοι φαντάζουν ιδανικοί στα μάτια των πιστών μεν αλλά αγνοούντων δε και γι΄ αυτό απρόσεκτων θεατών, όπως προείπαμε. Ας χαίρονται τα ποσοστά τους από το εκλογικό ψάρεμα και ας δίνουν όποια ερμηνεία τους αρέσει, αγνοώντας προφανώς την ιστορία, που έχει αποδείξει επανειλημμένα που έχει γραμμένα τα εκλογικά ποσοστά.

«Δεν κρίνωμε για να κατακρίνωμε, αλλά για να κατανοήσωμε», γράφει κάπου ο Γεράσιμος Κακλαμάνης. Και παίρνω πολύ σοβαρά αυτή την διατύπωση του μεγάλου Έλληνα ερευνητή διανοούμενου που έχει αναγάγει με μοναδικό τρόπο την«κριτική» σε σύγχρονη πολιτική μέθοδο.

Η κρίση λειτουργεί και λυτρωτικά για όσους έχουν μπροστά τους πεδίο δράσης και πιστέψτε με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη λύτρωση από την αυτογνωσία. Πρέπει να σκεφτούμε αφ’ ενός πόσο μπερδεμένοι και αντιφατικοί είναι σήμερα εκείνοι που ως υπεύθυνοι στελέχη -καθοδηγητές πρωτοστάτησαν στην ιδεολογική πολιτική κατοχύρωση όλων των μεταπολιτευτικών πολιτικών Αλλαγών, και αφ΄ ετέρου πόσο το ίδιο μπερδεμένοι και αντιφατικοί είμαστε σήμερα όσοι από εμάς παράλληλα αποδειχθήκαμε ανεπαρκείς και «ανεύθυνοι» αγωνιστές. Το αποτέλεσμα δεν δίνει περιθώρια για την μετάθεση ευθυνών από κανέναν των συμμετεχόντων, αντί Αλλαγών κληρονομήσαμε στις επόμενες γενιές, στα παιδιά μας, αδιέξοδα και συγχύσεις, που δεν αντισταθμίζονται με «ηρωικά στιγμιότυπα» και επετειακές δράσεις. Οπότε ας δούμε τι θα κάνουμε γιατί είμαστε στην ποιο παραγωγική μας ηλικία την μέση ηλικία και δεν χωράνε βετερανισμοί.

Ζήσαμε και αγωνιστήκαμε στην έντονη πολιτικά μεταπολιτευτική εποχή, σήμερα πολλοί πιστεύουν- κατά τη γνώμη μου λαθεμένα - πως τα θεωρητικά ζητήματα είναι αναλυμένα και λυμένα, πως όλα είναι ειπωμένα και καταγραμμένα, και πως ίσως το ζήτημα είναι να «ενημερωθούμε» να μάθουμε καλύτερα αυτά που ενδεχομένως δεν μάθαμε καλά ή τα μάθαμε μισά και κουτσά στραβά στην προηγούμενη περίοδο. Δεν χωράει ίσως στο μυαλό μας το ενδεχόμενο πως δεν μπορέσαμε να «αφομοιώσουμε» πλήρως γιατί απλά ποτέ δεν πρόκειται ένας άνθρωπος ακόμα και διανοητικά ανώτερος να είναι πλήρης - η «πληρότητα»είναι βίωμα αναζητείται όσο ζούμε και προσεγγίζεται με την τέχνη της αμφισβήτησης των πάντων, με την βαθιά γνώση της ανεπάρκειας μας. Επιπλέον ίσως πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά το ενδεχόμενο να μην μάθαμε πλήρως την όποια ιδεολογία, γιατί απλά δεν χρειάστηκε, δεν ήταν εκ των πραγμάτων αναγκαία. Κατά την γνώμη μου αποδείχτηκε από την ίδια την ζωή ειδικότερα στις συνθήκες της σημερινής κρίσης, που μας βρήκε άοπλους, πως άλλες ήταν οι ανάγκες και σε άλλο δρόμο οι πολιτικοιδεολογικές αναζητήσεις. Είναι κάπως σαν αυτό που μας λέει με τον φιλοσοφικοκαλλιτεχνικό τρόπο του ο Σωκράτης Μάλαμας και μας το τραγουδάει σε ρεφρέν: «…Που ξυπνάς και που κοιμάσαι - όλα ζουν αν τα θυμάσαι - στο γιαλό είναι το ταξίδι - στην εξέδρα το παιχνίδι…».

Όσοι δεν το κατανοούν στις σημερινές συνθήκες και καταδικάζουν άκριτα το σύστημα, τα βάζουν με θεούς και δαίμονες, κονταροχτυπιούνται με ανεμόμυλους, μοιραία θα είναι εγκλωβισμένοι στα ίδια παλαιά ή αναπαλαιωμένα αδιέξοδα ιδεολογικά μονοπάτια που εκφέρονται ως νέα, από τα ίδια πάνω κάτω θερμοκήπια παραγωγής διανοουμένων εξουσίας. Με λίγη προσοχή θα διακρίνουν σήμερα στο πρόσωπο και τον λόγο των σημερινών «διανοουμένων επαναστατών» τους αυριανούς διανοούμενους και πολιτικούς εξουσίας, φτυστούς και απαράλλαχτους Λιανακανελιστές Κοτζιάδες , Μπήστιδες,Κύρτσους Ανδρουλάκιδες Δαμανάκιδες Λομβέρδους Τατούληδες Τζήμες και Τζουμάκες. Εξηγώ πάλι πως η "κριτική" μου δεν έχει κανένα προσωπικό απωθημένο και η όποια αναφορά μου σε πρόσωπα αφορά καταστάσεις, που δημιουργήθηκαν από προηγούμενες καταστάσεις. Οι καταστάσεις αυτές τοποθετούν κάθε άτομο στη θέση που του αρμόζει, οπότε η οποιαδήποτε "προσωπική κριτική" είναι εκ των πραγμάτων ανούσια ή ύποπτη, ξένη ως προς τη δική μου "κριτική" άποψη που και προηγουμένων έδειξα. Ας έχουμε λοιπόν υπομονή και εμπιστοσύνη στις ακατάβλητες δυνάμεις των "καταστάσεων" δηλ.της πραγματικότητας, μας βάζουν όλους στη θέση μας, σύμφωνα με τους δικούς τους κανόνες που έιναι άσχετοι με καλές προθέσεις φιλοδοξίες και κατευθυνόμενες "επαγγελματικές" κριτικές.

Οι όποιες«πολιτικές» αναλύσεις και συνθέσεις κινούνται όλες γύρω από έναν αδιέξοδο κύκλο ιδεών και οραματικών εφόδων και ριζοσπαστικών Αλλαγών μικρών ή μεγάλων, όλων στο δρόμο για την μεγάλη επαναστατική ανατροπή. Όμως η μόνη υπαρκτή συγκολλητική«πολιτική» ουσία, -εξαιρουμένων των ηρωικών πράξεων που είναι ξεχωριστό κομμάτι καταχωρημένο στη συνείδηση του λαού,- παραμένει ίδια και απαράλλαχτη από το πρόσφατο παρελθόν, τα «οργανωτικά αποκρυσταλλώματα», δηλαδή τον όποιο κομματικό μηχανισμό και την κοινοβουλευτική ύπαρξη. Οφείλω να διευκρινίσω πως η γνώμη μου αυτή ισχύει για όλα τα κόμματα και με δεδομένο ότι τα κόμματα είναι πολλά, μπορεί να χαρακτηριστεί ως αντικομματική, κάτι που είναι αποδεκτό. Τώρα συμβαίνει ορισμένοι να επιμένουν πως το κόμμα είναι «ένα» και την όποια αντικομματική κριτική ή συστημική αντίθεση να την κατατάσσουν απ΄ ευθείας στην τακτική των «αντιδραστικών κύκλων» κατά του «ενός» και μοναδικού κόμματός τους, οπότε ο κάθε αντικομματικός μπαίνει αυτομάτως στη μαύρη λίστα των εχθρικών «κύκλων» του «ενός» κόμματος. Δύσκολη εποχή για αντικομματικούς.

1ο: H κρίση ως πολιτικό κοινωνικό γεγονός

Μήπως ξεχάσαμε τα αυτονόητα ?

2010-12-11T09:33:00.000-08:00

του Λαυρέντη Σομπερίτη

Eνας χρόνος ΠΑΣΟΚ και τα γεγονότα μας προλαβαίνουν, μέχρι να καταλάβουμε τι μας ήρθε έρχεται η επόμενη σφαλιάρα, και σαν ζαλισμένα κοτόπουλα προσπαθούμε να καταλάβουμε τις προθέσεις του «εχθρού». Μα τι να καταλάβουμε αφού μας ετοιμάζουν για ψήσιμο σε χαμηλή φωτιά κι εμείς θέλουμε να απαντήσουμε ιδεολογικά. Ότι μας σέρβιραν τα τελευταία χρόνια το κάναμε σημαία, «η γενιά των 700 ευρώ» που δεν υπήρξε ποτέ βέβαια, έγινε των 500 ευρώ και σήμερα «ότι προαιρείσθε». Οι συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα έχουν καταργηθεί στην πράξη σε πολλούς χώρους, και τώρα το νομοθετούν. Ας μην μιλήσουμε για οικολογίες κλπ, όλα πήγαν στον αγύριστο. Οι διαδηλώσεις για τον Γρηγορόπουλο ξεχάστηκαν ενώ πολλοί είχαν δει σε αυτές το ελπιδοφόρο αύριο του κινήματος, από αναρχικούς μέχρι τον κάθε κομμουνιστή, ομάδα ή κόμμα.

Όμως η ζωή τα έκανε όλα κομμάτια. Η πραγματικότητα που πιθανόν δεν θέλαμε να δούμε, μας βγάζει τη γλώσσα. Ένα χρόνο κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, με τα σκληρότερα μέτρα που έχουμε ποτέ δει, και ακόμη, «άκρα του τάφου σιωπή». Από το 81 το ΠΑΣΟΚ φρόντισε με κάθε τρόπο να προετοιμάσει τον κόσμο, να κοιμίσουν το όποιο κίνημα υπήρχε. Διαφθορά παντού, για ότι χρειαζόσουν έπρεπε να έχεις το χέρι στην τσέπη. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι συνταξιοδοτήθηκαν με 15 χρόνια στο δημόσιο για να αδειάσουν οι θέσεις να μπουν οι καινούργιοι. Παντού αργόμισθοι άνθρωποι που δεν είχαν να καθίσουν γύριζαν λίγες ώρες με τα χέρια στις τσέπες, μέχρι να γράψουν το μεροκάματο και μετά να φύγουν.

Ενας στους τέσσερεις στο δημόσιο, και πόσοι ακόμα που έγλειψαν κατουρημένες ποδιές για να μπουν και αυτοί στο δημόσιο, έστησαν το σημερινό σκηνικό αφασίας. Σκηνικό που επιτρέπει σήμερα στους πρωταγωνιστές (Πάγκαλος) να ανακαλύπτουν την Αμερική. Κι ας περιμένουν πάρα πολλοί, από διανοούμενους μέχρι επαναστάτες, το μεγάλο ξέσπασμα. Και περνάει ο καιρός, και όχι «μπαμ» δεν ακούγεται αλλά ούτε «τσούφ».

Οι συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες όλου του φάσματος, και της αριστεράς, δεν ψελίζουν μια κουβέντα όταν όλα αυτά εξελίσσονταν μπροστά στα μάτια τους. Ηταν βλέπεις το «δίκιο του εργαζόμενου». Όταν όμως γινόταν όλα αυτά που ξέρουμε στον ιδιωτικό τομέα, μιλιά, ή «τέλος πάντων, τι να κάνουμε έτσι είναι ο καπιταλισμός». Λησμονήθηκε τελείως ότι το επαναστατικό εργατικό κίνημα πρώτα καθαρίζει τις γραμμές του και μετά όλα τα άλλα. Στο εργοστάσιο αν δεν καθαρίσεις τους χαφιέδες, τους ταλαντευόμενους κλπ που είναι και αυτοί εργάτες, όμως τους έχεις απέναντι, δεν προχωράει τίποτα. Δεν είναι κανείς αθώος του αίματος.

Έτσι πέρναγαν τα χρόνια και οι δεκαετίες και όλοι νόμιζαν ότι κάπως έτσι θα γίνουμε αστρόσκονη κάποτε, σε μια μακρά ευθύγραμμη πορεία. Ξεχάσαμε τη φύση του καπιταλισμού που μας την θύμισε αυτός απότομα. Η αστική τάξη δεν δείχνει τον παραμικρό οίκτο όταν πρέπει να υπερασπιστεί και να προωθήσει τα συμφέροντά της. Η αντίδρασή της είναι πάντα δυσανάλογη της όποιας απειλής κατά των συμφερόντων της. Ακριβώς το αντίθετο από τις επαναστατικές δυνάμεις, που πάντα έχουν το δέος απέναντι στην αστική τάξη. Και αυτό, αν δεν μας στείλει στη συμφωνία της Βάρκιζας, θα μας στείλει στην συγκυβέρνηση ή στα γλέντια με το ΠΑΣΟΚ γιατί έφυγε η Δεξιά.

Και όταν το ένστικτο της εργατικής τάξης λέει όχι σε αυτά όλα, τα στελέχη πέφτουν επάνω να την πείσουν ότι αυτό που βλέπει δεν είναι ακριβώς έτσι, και ιδεολογικά αν το δεις … μπλα,μπλα,μπλα. Και παρ’ όλα αυτά με όλη αυτή την καταιγίδα, να ψάχνουμε πως ιδεολογικά θα είμαστε σωστοί σε σχέση με τα επαναστατικά καθήκοντα. Τα οποία τελικά δεν ήταν ποτέ τέτοια, στο βαθμό που δεν μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε την εργατική τάξη μέσα στο κίνημα, από τα άλλα στρώματα που πάντα συνέρρεαν και επέβαλαν τα δικά τους συμφέροντα.

Θα πέσει μεγάλη γιούχα αν καθυστερήσουμε πάλι. Η αστική τάξη θα βρεθεί όχι ένα αλλά εκατό βήματα μπροστά από το επαναστατικό κίνημα. Η μάχη όταν θα εξαντληθούν οι όποιοι πόροι ή οικονομίες του κόσμου,σε συνδυασμό με την τεράστια αύξηση της ανεργίας, θα είναι μάχη επιβίωσης και όχι ιδεολογικής καθαρότητας ή υπεροχής.

Αν αυτή τη μάχη την αφήσουμε στα χέρια των φιλάνθρωπων αστών θα είμαστε διπλά χαμένοι. Έχουν τεράστια εμπειρία πως τις αδυναμίες τους να τις μετατρέπουν σε προτέρημα. Αφού μας στραγγίσουν θα μας βάλουν στη σειρά για ένα πιάτο σούπα και όλοι θα τους ευγνωμονούν. Τα κοινωνικά παντοπωλεία, φαρμακεία, τα συσσίτια και όλες οι φιλανθρωπίες θα απομακρύνουν κάθε επαναστατική σκέψη από τα κεφάλια των πεινασμένων. Στο παρελθόν έχει συμβεί άπειρες φορές.

Η μάχη θα δοθεί με λιγότερα επαναστατικά συνθήματα και με περισσότερες μικρές μάχες για τα καθημερινά που θα ανοίξουν το δρόμο και τη διάθεση για μεγαλύτερα. Η όρεξη της αστικής τάξης δεν θα κλείσει, όσο περισσότερα παίρνει, τόσο πιο πολλά θα ζητάει αμέσως μετά. Αν μπορέσει να μας έχει με χαλκά στο λαιμό όπως τους σκλάβους της Αμερικής, θα το κάνει χωρίς δισταγμό.

Oσο εξελίσσεται αυτή η πορεία ,μάζες “προνομιούχες” που το σύστημα τους άφησε να γευτούν κάποιες από τις απολαύσεις της ζωής των μεγαλοαστών θα πετιούνται στην άκρη της κοινωνίας και θα είναι οι πρώτοι που θα “επαναστατήσουν”. Θα είναι έτοιμοι να κάνουν οποιαδήποτε επαναστατική ανοησία προκειμένου να δείξουν τον πόνο τους στην αστική τάξη για αυτό που τους έκανε, για τον τρόπο ζωής που χάσανε. Θα είναι οι πρώτοι που θα μπουν σtα “επαναστατικά” κόμματα και ομάδες της αριστεράς, και δεν θα είναι δύσκολο να βάλουν την σφραγίδα τους στο εργατικό κίνημα.

Ο τυχοδιώκτης δεν αλλάζει, είτε σαν προνομιούχο στρώμα, είτε σαν ξεπεσμένος, έχει την τάση να φαίνεται μπροστά και να βάλει με τις κραυγές του τη σφραγίδα του στις διεργασίες του εργατικού κινήματος. Αν το πετύχουν, το ΠΑΣΟΚ ή κάποιο ΠΑΣΟΚ θα είναι εκεί και θα μας περιμένει όλους με ανοιχτές αγκάλες.

Η εργατική τάξη δεν έχει μιλήσει και ούτε θα μιλήσει ακόμα, μιλάνε τόσα χρόνια άλλοι για αυτήν ή στο όνομά της. Εχει περάσει πολλές φουρτούνες για να εντυπωσιαστεί από αυτά που γίνονται σήμερα. Ξέρει από ένστικτο ότι πιθανότερα, με τις δυνάμεις που υπάρχουν σήμερα, αυτή θα την πληρώσει χειρότερα από όλους.

Ξέρει ότι αυτοί που σήμερα σκούζουν για να σκεπάσουν με τις κραυγές τους τα πάντα, δεν έχουν πονέσει ακόμα, αλλά φωνάζουν για αυτά που φοβούνται ότι θα πάθουν. Ενώ η εργατική τάξη ξέρει από την πείρα της, «τι τον κρέμασαν, τι τον παλούκωσαν» το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ετσι οι αποστάσεις ασφαλείας που κρατά, της δίνει τη δυνατότητα να μην παρασυρθεί. Θα μπει στο παιχνίδι όταν οργανωθεί και στελεχωθεί το κίνημά της με ανθρώπους από τα σπλάχνα της, και όχι με ανθρώπους που θα προσπαθούν να της εξηγήσουν πόσο άσχημα περνάει με αυτά τα μέτρα. Και οι οποίοι έχουν στον άλφα ή βήτα βαθμό εξασφαλισμένο ένα επίπεδο ζωής.

Ξέρουν ότι αυτοί που έρχονται έξω από τη δουλειά τους να τους πείσουν για αγώνες, απεργίες κλπ, συνήθως πάνε μετά στα ωραία τους σπίτια, στη ζωή τους, με ήσυχη τη συνείδηση ότι πάλεψαν για την εργατική τάξη. Και όταν πειστούν κάποιοι εργάτες και κινητοποιηθούν με την πίεση απ΄ έξω, μετά την απόλυση, μετά την ήττα, δεν υπάρχει κανείς από τους φιλέσπλαχνους δίπλα τους.

Αποτελούν παράσημο των επαναστατών, θέμα συζήτησης τα βράδια του χειμώνα. Όμως αυτούς που καίγονται σε αυτές τις συνθήκες, δεν μπορείς να τους ξαναμιλήσεις ούτε σε αυτούς, ούτε στους γύρω τους. Χάθηκαν για πάντα.

Η εργατική τάξη θα σωθεί μόνη της και κανείς πονετικός ή φιλέσπλαχνος δεν την πείθει πλέον. Είναι μεγάλη η εμπειρία της. Πεδίον δόξης λαμπρό υπάρχει μπροστά μας, όχι όμως και πρόθυμοι.

Oι Ευθύνες της Ε. Ένωσης για την κατάρρευση της οικονομίας στην Ελλάδα.

2010-11-19T03:35:00.000-08:00

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΤΣΩΝΗΣ

Πολιτικός Μηχανικός Διπλωματούχος ΕΜΠ.

Αριστοτέλους 21 τ.τ. 104.33 Αθήνα

τηλέφωνα 210.82.36.171- 6937.40.63.08.

Δεν υπάρχει δικαιολογία για τις σπατάλες και τις κλοπές του δημοσίου χρήματος που έχουν φέρει την Χώρα στη σημερινή κατάσταση και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για τα περισσότερα από αυτά ευθύνονται ανίκανοι και ανάξιοι πολιτικοί.

Μεγάλο όμως μέρος της ευθύνης, αν όχι το μεγαλύτερο, για τη δυσχερή θέση στην οποία ευρίσκεται σήμερα η Χώρα, βαρύνει την Ε.Ε., σε αντίθεση με την υποχρέωσή της για την αναβάθμιση της οικονομίας της και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, που καθορίστηκε με τη συνθήκη προσχώρησης. Τούτο διότι αντί κατά ρήτρα του ευνομούμενου κράτους, να αναλάβει την ευθύνη για την παρακολούθηση της εφαρμογής αυτής της προσπάθειας, ασχολήθηκε με την επιβολή κάθε είδους εμποδίων και πολυπλοκότητας στις διαδικασίες με σκοπό αφ΄ενός την καθυστέρηση απορροφήσεως της βοηθείας, αφ΄ετέρου τη δημιουργία συνθηκών που επέτρεψαν τη λεηλασία της από τα οργανωμένα συμφέροντα, με την πρόθυμη συναίνεση των πολιτικών, ιδικών μας και ξένων, οι οποίοι με την συμπεριφορά τους απέδειξαν ότι το μόνο που τους απασχολεί είναι η διατήρησή τους στο πολιτικό προσκήνιο, αντί οιουδήποτε τιμήματος, σε βάρος βεβαίως των Οραμάτων της Ενωμένης Ευρώπης και των Μεγάλων Ηγετών που τη δημιούργησαν, αλλά και των κινδύνων που εγκυμονεί η διάλυσή της.

Αρκεί προς απόδειξη τούτου να επισημάνουμε τα ακόλουθα :

1 .Την απάντηση του αρμοδίου επιτρόπου της Ε.Ε. στην ενόχληση που εξέφρασε ο αντιπρόσωπος της Ιταλίας για το μεγάλο ύψος του Γ΄ «πακέτου» Ντελόρ προς την Ελλάδα : « μην σας νοιάζει θα βάλουμε τέτοιους όρους, που θα επιφέρουν καθυστέρηση στην απορρόφηση του » και ώ του θαύματος ! Το πέτυχαν απολύτως !

2. Την επιβολή διαδικασιών, μέτρων και την προβολή ενστάσεων από την Ε.Ε. για τον τρόπο κατασκευής των δημοσίων έργων, χωρίς καν το ελαφρυντικό της αγνοίας, αλλά αντιθέτως με πλήρη γνώση των εγγενών αδυναμιών της εκτέλεσής τους και της αδυναμίας ταχείας θεραπείας τους, που επέφερε την τροποποίηση του νομικού καθεστώτος κατασκευής των δημοσίων έργων και οδήγησε στην γνωστή σε όλους καταλήστευση όχι μόνο των διατιθεμένων ποσών από την Ε.Ε., αλλά και όσων προήρχοντο από κρατικούς πόρους, προκειμένου να θησαυρίζουν ελάχιστές τραπεζιτικές εταιρείες του Λουξεμβούργου και εταιρείες της Κεντρικής Ευρώπης. Και μαζί με αυτό οδήγησε στην εξάρθρωση του κατασκευαστικού δυναμικού της χώρας και την κυριαρχία πλέον μόνο των διαπλεκομένων εταιρειών. Η πρόθυμη βοήθεια του ντόπιου παράγοντα ουδόλως απαλλάσσει την Ε.Ε. από τις μεγάλες ευθύνες της γι΄ αυτή την κατάληξη.

3. Ο μεγάλος μύθος για την αδυναμία απορροφήσεως της Ευρωπαϊκής Βοήθειας, δεν έχει πείσει τους Έλληνες ότι ως μόνη αιτία έχει την ανικανότητα της ελληνικής διοικήσεως, αντιθέτως είναι πεπεισμένοι ότι οφείλεται στους όρους και τις μεθοδεύσεις που έχει επιβάλει το διαπλεκόμενο Διοικητικό Ιερατείο της Ε.Ε., τις οποίες, ασμένως μεν, άκριτα δε, απεδέχετο η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε., αφού μετακύλυε τις υποχρεώσεις εκταμιεύσεων της, ακόμη έως και σήμερα. Μεθοδεύσεις που πέραν της καθυστερήσεως που προκάλεσαν, καθιερώθηκαν και προκειμένου να οδηγήσουν τους επενδυτές σε πρόσθετες δανειοδοτήσεις από τις Τραπεζιτικές Εταιρείες, χωρίς να λογαριάζεται και η απαγόρευση που επέβαλλαν στην ελεύθερη διαφοροποίηση του κόστους εκάστης επένδυσης, καθώς και την αδυναμία εξαργύρωσης της ικανότητας του επιχειρηματία, που οδηγεί στη αύξηση του κόστους της επένδυσης και την κατάργηση της ανταγωνιστικότητας.

4. Το μεγάλο σφάλμα της συνθήκης προσχώρησης που είναι η «ποσόστωση» στην γαλακτοπαραγωγή και κρεατοπαραγωγή, δηλαδή η απαγόρευση παραγωγής γάλακτος και κρέατος και ο περιορισμός τους στο 25% των αναγκών της χώρας, που διατηρήθηκε επί μια 25ετια, αποτελεί κοντόφθαλμη πολιτική πράξη με σκοπό την προστασία των παραγωγών του «ευνομούμενου» τμήματος της Ε.Ε.

Αυτός είναι ο κυριαρχικός λόγος για τις αναποτελεσματικές διαδικασίες, μεθόδους και ελέγχους που επεβλήθησαν, προκειμένου τα κονδύλια για την αγροτιά να «πάνε στο βρόντο» καθώς και για την εσκεμμένη απουσία κάθε προληπτικού ελέγχου στη διάθεσή τους, όταν βοούσε το Πανελλήνιο και όχι μόνο, για την ασύδοτη διάθεση τους ! Διότι ό επιβεβλημένος έλεγχος θα αποκάλυπτε ότι η «διάθεση τους» δεν μπορούσε να ωφελήσει την χώρα, ώστε να συμβαδίσει με την επιδιωκόμενη αποδοτικότητα των εκμεταλλεύσεων και τη μείωση του αγροτικού πληθυσμού.

Το γεγονός αυτό είναι αποκαλυπτικό όχι μόνο των προθέσεων της Ε.Ε., αλλά και της ανικανότητάς της να διαφυλάξει την ίδια από αυτή την ανήθικη σπατάλη, όταν, τουλάχιστον, θα μπορούσε να οδηγήσει αυτά τα κονδύλια σε άλλους παραγωγικούς τομείς, που θα απέδιδαν στην οικονομία.

Δυστυχώς η αμφισβήτηση της άποψης για πρόθεση της Ε.Ε., συνεπάγεται την ανικανότητα της να τιθασεύσει το προκλητικά αμειβόμενο Διοικητικό της Ιερατείο, η συμπεριφορά του οποίου έχει επιτρέψει και την εμφάνιση του «φρούτου» του Λομπίστα ( για να θυμηθούμε και το βασικό μέτοχο).

5. Την αγνόηση της υποχρέωσης, στην οποία επέβαλαν την Ελλάδα, να ανοίξει τα σύνορά της με την Αλβανία, προκειμένου να εξασφαλιστεί η κατάρρευση του κομμουνισμού στην Αλβανία, χωρίς την οποία ακόμη δεν θα είχε επιτευχθεί. Και δεν πρέπει να παραλείπεται και η διάσταση των συνεπειών της, που συνετέλεσαν και στην εξάρθρωση του εργατικού δυναμικού της Χώρας μας και οδήγησαν στη μεγιστοποίηση του δημοσίου τομέα ( με την «υποχρεωτική απορρόφηση 300.000 ατόμων- ανεργία- για να προκαλούμεθα σήμερα για αυτή τη διόγκωση ).

Σε αντίθεση, βέβαια, με την συμπεριφορά της Ιταλίας, προς την οποία οι προσπάθειες των Αλβανών για «μετανάστευση» διεκόπησαν απότομα, μετά από το ατύχημα της βυθίσεως του έμφορτου από Αλβανούς «μετανάστες» πλοίου, που απέδειξε τον κίνδυνο του διάπλου της Αδριατικής με τα ανασφαλή μέσα των λαθρομεταναστών.

Και βέβαια χωρίς να ξεχαστεί ότι η Αλβανία σήμερα «ζει» από την εργασία των Αλβανών στην Ελλάδα, ενώ η οικονομική της ζωή απομυζείται, από άλλα κράτη πλην Ελλάδος.

6. Την υποκρισία με την οποία θέλουν να αγνοούν τα οικονομικά προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί από τους λαθρομετανάστες, που υπερβαίνουν το 20% του πληθυσμού της χώρας και την παροχή σε αυτούς δωρεάν κάθε είδους παροχή ιατροφαρμακευτικής περιθάλψεως.

Χωρίς βέβαια να λογαριάσουμε την κατ΄ αποκλειστικότητα σχεδόν ανάλωση δύο εκ των μεγαλυτέρων νοσοκομείων της χώρας, για την παροχή ιατροφαρμακευτικής περιθάλψεως στον πληθυσμό της νότιας Αλβανίας.

7. Το γεγονός ότι η συμμετοχή της ελληνικής βιομηχανίας το έτος 1963 και σχεδόν έως την πρώτη πετρελαϊκή κρίση κυμαίνετο στο 68,3% του ΑΕΠ. , ενώ σήμερα, υπό τις ρυθμίσεις του δόγματος της «Παγκοσμιοποίησης», δεν υπερβαίνει το 14% του ΑΕΠ. Κατάρρευση η οποία αποκλειστική αιτία έχει το δόγμα αυτό, για το οποίο ευθύνη έχουν οι ηγέτες της Ε.Ε. και φυσικά όχι η Χώρα μας.

Και έναντι αυτού παρακολουθήσαμε τα προγράμματα που δημιούργησε η Ε.Ε. και τη κατεύθυνση που αποφάσισε ότι πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική οικονομία, με τον προσανατολισμό της Οικονομίας της στη Γεωργική Παραγωγή και τον Τουρισμό, για να δούμε εντός ολίγου την πλήρη ανατροπή στη γεωργία, με την εισαγωγή π.χ. ακόμη και κατεψυγμένων χυμών φρούτων από την Κίνα και την κατάρρευση της τουριστικής αγοράς, που ήλθε ως συνέπεια της διεθνούς κρίσης. Για να αποδείχθεί ότι ο κλάδος του Τουρισμού δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αποτελεί πυλώνα της οικονομίας οιουδήποτε Κράτους, αλλά περιστασιακό παράγοντα αυξήσεως του βιοτικού επιπέδου των λαών και να τονίσει έτσι την ανικανότητα του παχυλά αμειβόμενου Ιερατείου της, που έχει και την κύρια ευθύνη για την οικονομική κατάσταση της χώρας, αφού στις ιδικές του εισηγήσεις και προτάσεις οφείλονται κυρίως οι αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας της Ε.Ε.

8. Τις πιέσεις οι οποίες ασκούνται στη Χώρα για την αποχή από κάθε έλεγχο και κολασμό των ληστρικών συμβάσεων εταιρειών της Ε.Ε με το Ελληνικό Κράτος.

Δεν υπάρχει Έλληνας, που δεν καταλαβαίνει ότι για αυτή την ατιμωρησία στη ληστεία του δημοσίου χρήματος ευθύνονται οι «διπλωματικές πιέσεις», που έχουν και επιπρόσθετες απώλειες, την ατιμωρησία των ντόπιων ληστών, πολιτικών και επιχειρηματιών.

9. Την υποκριτική αγνόηση των λόγων για τη σημαντικότερη αιτία δημιουργίας του ελλείμματος, που είναι οι μεγάλες αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας στις οποίες υποβάλλεται η χώρα, από ένα και μόνο λόγο, το διαγκωνισμό των ηγέτιδων χωρών της Ε.Ε. για διείσδυση στη Τούρκικη Αγορά και στην αποχή της από την υποχρέωσή της να επιβαρυνθεί για τη δαπάνη αυτή ( βλπ. αντίστοιχα, Κύπρο, Σκόπια. Θράκη, Αλβανία - όπου έχει ναυτική βάση η Τουρκία, που την χρειάζεται γιατί της «πέφτει» μακριά η Μάλτα !, ως φαίνεται - . Τι απαντά η Γαλλία στα Σκόπια για την περιοχή της ΛΩΡΑΙΝΗΣ και τη διαμάχη για την ονομασία της και όχι για τη επέκταση του εθνικού Χώρου σε αυτήν, ούτε για την ιδιοποίηση συμβόλων, ηρώων και ιστορίας, που αντιμετωπίζει η Ελλάδα με τις δηλώσεις της ηγεσίας των Σκοπίων ) και υπό άλλη έννοια να θωρακίσει τα δικά της σύνορά.

10. Την πρόθυμη συμφωνία για την άκρατη μείωση του κρατικού ελέγχου στα μέσα παραγωγής υπό το δόγμα περί αυτορρυθμίσεως της οικονομίας ( Νεοφιλελεύθερη Ιδεολογία ), η οποία επέφερε υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου, χωρίς κανένα πλεονέκτημα από όσα διακήρυξε για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των λαών. Αντιθέτως συνετέλεσε στην απόλυτη μεγέθυνση της φτώχειας, που ανέβασε τους νεοπτωχους Έλληνες στα 2/3 του πληθυσμού της Χώρας ( και όχι μονό στη χώρα μας ).

11. Την υποκρισία με την οποία θέλουν να αγνοούν το μέγα ζήτημα του υποτιμημένου νομίσματος της Κίνας που έχει εξαρθρώσει την Παγκόσμια Βιομηχανική Παραγωγή και έχει ήδη επιπέσει και επί της αγροτικής παραγωγής, γεγονός που, ως είναι φυσικό, επηρέασε με μεγαλύτερη ένταση τις πιο αδύνατες χώρες του Νότου.

Ζήτημα το οποίο προ πολλού έπρεπε να αντιμετωπιστεί καθώς και πολλά άλλα ζητήματα τα οποία δημιούργησε το δόγμα της Παγκοσμιοποίησης.

12. Tο μέγεθος της κρίσης για τη Χώρα οφείλεται στη διεθνή Χρηματιστηριακή κρίση, που ξετίναξε τα επιτόκια, από την κρίση εμπιστοσύνης που προκάλεσε για τις Τράπεζες.

Κρίση η οποία προήλθε από την κατάργηση ελέγχου στην κεφαλαιαγορά και από την αλόγιστη χρησιμοποίηση των παραγώγων- που μετέτρεψε σε καζίνα τις χρηματιστηριακές αγορές και σε ναούς του τζόγου τις Τράπεζες και τρέχουν σήμερα οι Ηγέτιδες Χώρες να θεσπίσουν μέχρι και την κατάργησή τους. Που ήταν όταν έπρεπε !

Κρίση για την οποία δεν είναι υπεύθυνη η Ελλάδα και οι λοιποί υπερχρεωμένοι φτωχοί συγγενείς στην Ε.Ε., αλλά οι ηγέτες της, και της Αμερικής βεβαίως, που πρέπει σήμερα να πάψουν να ενεργούν με οδηγό την ψηφοθηρία και να ανέβουν στο ύψος των μεγάλων ηγετών των πολέμου, που ανόρθωσαν την Ευρώπη.

Την κρίση αυτή δεν είναι μόνο ανήθικο να την πληρώσουν οι φτωχοί συγγενείς στην Ε.Ε. αλλά είναι και επικίνδυνο.

Αυτά ήταν που περιμέναμε να προβάλλουν οι πολιτικοί μας στη Ε.Ε. αντί για τις κραυγές και τους οδυρμούς για εγκλήματα που έγιναν πριν από εξήντα τόσα χρόνια και ανήκουν στη λήθη της Ιστορίας και να παρουσιάζονται σαν τον αγωγιάτη που κτυπούσε το σαμάρι αντί για το γομάρι (γαϊδούρι).

Και :

Να υπενθυμίσουν ότι οι συνολικές αμυντικές δαπάνες της εικοσαετίας και ο περιορισμός τους στα μεγέθη των Βορείων Χωρών υπερκαλύπτει το σύνολο του δημοσίου χρέους μας.

Να υπενθυμίσουν το βάρος της οικονομίας από την αύξηση του πληθυσμού της χώρας κατά 20%, που προήλθε από τους λαθρομετανάστες.

Να υπενθυμίσουν ότι το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων και οι μισθοί τους δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά που ισχύουν στις ηγέτιδες χώρες της Ε.Ε.

Να Υπενθυμίσουν ότι η φοροδιαφυγή από τους μικρομεσαίους αποτελεί κοινωνικό πόρο, που τους επιτρέπει να επενδύσουν σε κάποιο διαμέρισμα ή κάποιο κεφάλαιο για να συμπληρώσουν την πενιχρή τους σύνταξη και την αστεία ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη,

Να υπενθυμίσουν το γεγονός Εξάρτησης της Ελλάδας απ΄ το πετρέλαιο κατά 80% έναντι 40% της Γερμανίας και του γεγονότος ότι τα λιγωτικά κοιτάσματα της Ελλάδας υποχρεούμενα να μην τα εκμεταλευόμεθα, θυσία στη συμφωνία για το Περιβάλλον και στα Περιθώρια Διοξειδίου του Άνθρακα, τα οποία έπρεπε να κλιμακωθούν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά το βαθμό αναπτύξεως και κατά το ποσοστό διαθέσεως ενεργειακών πόρων κάθε χώρας της, αν πράγματι ακολουθούσαν τις κατευθύνσεις των πρωτεργατών της Ηνωμένης Ευρώπης.

Και θα προσέθετε κανείς και την υπεροχή τους σε πολλούς άλλους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Βόρειου Ε.Ε., χωρίς να παραλείψει το πλεονέκτημα της κτηνοτροφίας της από τους τεράστιους λειμώνες που διαθέτουν, οι οποίοι δεν έχουν ανάγκη για άρδευση, - απ΄την οποία εισάγουμε το 75% της συνολικής κατανάλωσης κρέατος -, έναντι της ανυπαρξίας λειμώνων στη Χώρα μας, παρά μονό των πτωχών βοσκότοπων, που δημιουργούν την ανάγκη για την παραγωγή ζωοτροφών από εκτάσεις αρδευόμενες και προδήλως ακριβές. Για να περιοριστούμε στις ποιό γνωστές, και πιο αυτοαποδεικτικές πλουτοπαραγωγικές διαφορές, ώστε για να πάψει ο μύθος περί της εργατικότητας και νοικοκυροσύνης.

Φυσικά και θα πληρώσουν οι Έλληνες. Επιζήσαμε της Κατοχής άλλωστε, παρά τα κατοχικά τους δάνεια και την κομμουνιστική ανταρσία που προκάλεσε ο Β΄. παγκόσμιος πόλεμος, η και οποία επέφερε πολλαπλάσιες ζημίες στη Χώρα από όσες προκάλεσε αυτός και μαζί με αυτές και την απώλεια Εθνικών Εδαφών, για την οποία οι ευθύνες τους εξακολουθούν και σήμερα να τους ακολουθούν.
Η στωικότητα είναι γνώρισμα της Φυλής μας και επίσης γνώρισμα της η πίστη των Ακριτών που έχουν ταχθεί « να πολεμάνε στα Μαρμαρένια Αλώνια ».
Δεν μπορεί όμως και δεν πρέπει να σφυρίζει αδιάφορα για την άνοδο των επιτοκίων η Ε.Ε. για την οποία η ίδια ευθύνεται, σε σημαντικό βαθμό και να αρνείται το ελάχιστο :
Τις ενέργειές της
·            για δανεισμό της Ελλάδας με ιδία επιτόκια στο σύνολο των λοιπών χωρών της,
·            για την αντιμετώπιση της λαθραίας μετανάστευσης,
·            για την εξισορρόπηση των αμυντικών μας δαπανών
και
·            για την αντιμετώπιση των εξωτερικών προβλημάτων της Ελλάδας.

Κάποιος τέλος κάποιος πρέπει να τους θυμίσει :
·            το σχέδιο Τρούμαν για την ανόρθωση της Ευρώπης,
·            το σχέδιο Μάρσαλ και
·           την άποψη του «πολύ» Κίσινγκερ για την τις ευθύνες των ανεπτυγμένων στην αντιμετώπιση των υπερχρεωμένων χωρών.
Και
·           τέλος κάποιος πρέπει να τους θυμίσει ότι δεν φταίει μόνο ο δανειζόμενος, αλλά και δανειστής, πολύ περισσότερο όταν χορηγεί δάνεια σε Κράτη που γνωρίζει ότι θα βρεθούν σε αδυναμία πληρωμής και ακόμη περισσότερο όταν γνωρίζει καλά ότι τα δάνεια του χρησιμοποιούνται για την αύξηση της κατανάλωσης, με σκοπό την είσπραξη κομματικών κερδών και όχι σε παραγωγικές επενδύσεις, πολύ περισσότερο όταν τα Κράτη Κυβερνώνται από φαύλες Κυβερνήσεις,

Μαρούσι 20.3.2010
      Δημήτριος Κοτσώνης

Σημείωση :
1.                   Η Γερμανία διπλασίασε τις εξαγωγές οπλικών συστημάτων και κυρίως υποβρυχίων και τεθωρακισμένων. Οι καλύτεροι πελάτες της φυσικά είναι οι Έλληνες και οι Τούρκοι.
2.                   Εντυπωσιακή αύξηση σημείωσαν οι γερμανικές εξαγωγές όπλων τα τελευταία πέντε χρόνια.
Σημαντικότεροι πελάτες των Γερμανικών εξαγωγών όπλων παραμένουν
η Τουρκία με 14%
και
η Ελλάδα με 13%         !.

Σκέψεις περί αποχής

2010-11-17T13:02:00.000-08:00

Του Γ.Γ.

Αναδημοσίευση από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Eίναι φανερό, όσο και να κάνουν κάποιοι πως δεν το καταλαβαίνουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών της περασμένης Κυριακής διαμόρφωσε μια καινούργια πολιτική πραγματικότητα. Κύριο χαρακτηριστικό του νέου πολιτικού τοπίου που προέκυψε από την τεράστια αποχή αλλά και του το ότι υπήρξε ένα πρωτοφανές ποσοστό 9,1% σε άκυρα και λευκά ψηφοδέλτια είναι η βαθύτατη κρίση νομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος στο σύνολό του.

Ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά για την αποχή και για την κατακόρυφη άνοδο των λευκών-ακύρων ψηφοδελτίων. Και ήταν διαφορετικά αυτή την φορά. Δεν απέδωσαν «αποπολιτικοποίηση», «αδιαφορία για τα κοινά» και τα σχετικά που είχαμε ακούσει και διαβάσει στο παρελθόν για τους πολίτες που επέλεξαν να απέχουν απ’ τις εκλογές ή να ψηφίσουν λευκό και άκυρο. Αντιθέτως. Ολοι, απ΄τον Σαμαρά, μέχρι την Παπαρήγα, δήλωσαν «προβληματισμένοι».

Εδώ μπαίνει ένα ερώτημα και στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε. Η αποχή ή η επιλογή σε λευκό-άκυρο από μόνη της είναι επικίνδυνη για το σύστημα και τα κόμματα του κατεστημένου; Η άποψη μου είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ. Γιατί ναι μεν αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τις ζωές μας θα ήταν παράνομες, παράνομη θα ήταν όμως και η αποχή αν κατόρθωνε το ίδιο.

Οι αναλυτές λένε ότι οι περισσότεροι που επέλεξαν αυτό τον τρόπο εκλογικής συμπεριφοράς είναι νέοι από 18-35 ετών, μεγάλο τμήμα των οποίων βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση χωρίς να έχει ορατό στο προσεχές μέλλον ότι μπορεί να αναστραφεί η σημερινή κατάσταση.
Και εδώ είναι το ζητούμενο. Αν δηλαδή αυτή η εκλογική συμπεριφορά όσων δεν πήγαν στις κάλπες ή επέλεξαν λευκό-άκυρο αποτελεί προάγγελο κοινωνικής έκρηξης. Αν αυτοί που στις εκλογές φτύνουν το αστικό πολιτικό προσωπικό, εξεγερθούν, αντισταθούν μαχητικά και δυναμικά στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, πάρουν την τύχη και το μέλλον τους στα χέρια τους.

Εδώ πάλι προκύπτει άλλο ένα βασικό ερώτημα. Υπάρχει σήμερα κόμμα που θα μπορέσει να μπολιάσει το αυθόρμητο με το συνειδητό, θα συσπειρώσει και θα καθοδηγήσει όλο αυτόν τον κόσμο που σήμερα νιώθει στο πετσί του τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, θα αντισταθεί μαχητικά και με μορφές πάλης που απαιτούν οι καιροί μας στην ολομέτωπη επίθεση που έχει ξεκινήσει το κεφάλαιο στον κόσμο της εργασίας;

Σ’ αυτό το ερώτημα θα ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου σε άλλη ανάρτηση.

1ο :Η κρίση ως πολιτικό κοινωνικό γεγονός

2010-10-27T13:39:00.000-07:00

του ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΙΧΛΑ

Η κρίση παρά τα νομοτελειακά της χαρακτηριστικά, δεν είναι φυσικό ή βιολογικό φαινόμενο, κάτι τέλος πάντων αναπότρεπτο εκ φύσεως, που πρέπει σώνει και καλά να την ζήσουμε, σε όλη της την έκταση και ένταση.

Προκειμένου να διερευνηθεί ως κατ΄ εξοχήν πολιτικό- κοινωνικό φαινόμενο που αφορά ιδιαίτερα όσους θέλουν να είναι «πολίτες»δηλαδή όσους ασχολούνται με τα «πολιτικά», θεωρώ απαραίτητη την ιστορική αναδρομή ως βασική αναλυτική μέθοδο, που προφανώς ισχύει για κάθε κοινωνικό γεγονός στην διαδρομή από την γέννησή και την εξέλιξή του, τουλάχιστον τα κομβικά του σημεία.

Στο τόπο μας ο μέσος πολίτης ζει με την άγνοια καθοριστικών ιστορικών δεδομένων, το σβήσιμό τους από την συλλογική μνήμη δημιουργεί χαοτικό κενό, δυσκολεύει τόσο στην πολιτική ερμηνεία της κρίσης, όσο και στην κάθε προσπάθεια προοδευτικής αναζήτησης και πολιτικής συστράτευσης, που ευνοούνται από την ένταση των αντιθέσεων που αναπόφευκτα οι κρίσεις οξύνουν. Είναι απολύτως φυσικό εάν δεν γνωρίζουμε και δεν αναζητούμε τις «ρίζες μας», οι χτεσινές, οι σημερινές, οι αυριανές εξελίξεις να εμφανίζονται σαν από θαύμα, σαν από παρθενογέννηση χωρίς καμία σύνδεση με τις πολιτικές επιλογές και το γενικότερο εθνικό και διεθνικό περιβάλλον που τις επιβάλλει. Επίσης χάνεται η ουσιαστική ερμηνεία και αξιοποίηση των οικονομικών δεδομένων που αναδείχνονται ανάγλυφα ως αποδείξεις πλέον, τεκμηρίωσης και προβολής των όποιων πολιτικών επιλογών.

Χωρίς τα ιστορικά δεδομένα η πολιτική διαδικασία χάνει την πανεπιστημονική και φιλοσοφική της βάση, χάνει την σχετικότητά της, χάνει την γενικότητά της, χάνει αυτά ακριβώς τα δεδομένα που την κάνουν υπόθεση «πολιτών». Εύκολα πλέον εξειδικεύεται και εξιδανικεύεται από τους μηχανισμούς και τους διανοούμενους εξουσίας, την τεμαχίζουν σε ειδικά κομμάτια, σε τομείς εργασίας, και την παραπέμπουν σε ειδικές επιτροπές οικονομικών, εξωτερικών κ.α. Η πολιτική γίνεται «τεχνική», που αφορά μόνο τους εξειδικευμένους πολιτικούς επαγγελματίες του είδους, «μυημένους» στις ανάλογες διαδικασίες και συμπεριφορές. Ως γνήσιοι γραφειοκράτες κατανοούν και προβάλλουν την κρίση κυρίως ως οικονομικό ζήτημα που αφορά οικονομολόγους και λοιπούς ειδικούς διαχειριστές του δημόσιου βίου.

Παρακολουθούμε LIVE την κομματική αντιπαράθεση για την οικονομική κρίση που διεξάγεται σήμερα από ειδικούς, τύπου Γιωργάκη, Λούκας, Σαμαρά του υπουργού Παπακωσταντίνου, έως ειδικούς, τύπου «τα πάντα όλα» Αδωνη Λιάνας και Τράγκα. Περιστρέφονται γύρω από ζητήματα κρατικής διαχείρισης, τις γνωστές αδιέξοδες κυβερνητικές και αντιπολιτευτικές πολιτικές, γύρω από ιδεολογικοοικονομικά διαγράμματα που κάθε πολιτικό κόμμα έχει ως σταθερό δεδομένο, με διαχειριστικές ταχτικές γύρω από το μνημόνιο. Προβάλλονται σαν κύρια πολιτικά επιχειρήματα ότι για τα προβλήματα της κρίσης φταίνε τα υπερκέρδη των καπιταλιστών, το χάλι του κράτους, οι Ευρωπαίοι που ξαφνικά δεν μας δίνουν δάνεια, γιατί… έτσι θέλουν, γιατί μας εχθρεύονται, γιατί μας ζηλεύουν που ξέρουμε να ζούμε ανέμελα, γιατί δεν έχουν την πολύτιμη αρχαία καταγωγή που έχουμε εμείς, γιατί είμαστε οι…πρώτοι. Ολόκληρες γενιές νεοελλήνων μεγαλώσαμε και διαπαιδαγωγηθήκαμε με τέτοιου είδους μύθους, με το αίσθημα της αδικίας, ότι όλη η ανθρωπότητα είναι κακή και έχει συμμαχήσει κατά της «πρώτης» Ελλάδας.

Και φυσικά όλα καταλήγουν στην συνδικαλιστική συντεχνιακή πολιτική που κάθε κόμμα διεξάγει για …πάρτη του, στην μετωπική φασαρία, που χρησιμοπούνται ντεκόρ για την μάχη των μαχών - τις εκλογές - που είναι όλες «βουλευτικές». Αυτές οι πολιτικές δεν ξεφεύγουν πέρα από τις απλές και αυτονόητες κομματικές -κοινωνικές-ταξικές αντιθέσεις, που αποδεδειγμένα δεν επαρκούν για πολιτική συγκρότηση ανάλογη με τις απαιτήσεις της εποχής μας, παρά μόνο για την καθιερωμένη «μαζικο –συνδικαλιστική» δράση και την όποια εκλογική αγωνιστική δράση, που δίνει άλλοθι στην μετριότητα, στην βαθιά αντιδραστική άποψη του λιγότερου κακού –ε, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε- και της συνήθειας.

Eν μέσω γενικής κρίσης χωρίς σαφήνεια για το κοινωνικό γίγνεσθαι, γίνονται ακόμα περισσότερο θολά και ακαθόριστα τα πολιτικά όρια μεταξύ των ταξικών στρατοπέδων. Παρά την όποια ένταση και έκταση πάρουν οι οικονομικές διεκδικήσεις των εργαζομένων η πολιτική στράτευση για κάποιον προοδευτικό αγωνιστή γίνεται δύσκολη έως απίθανη, προσκρούει στην ακαταλαβίστικη, υπεραπλουστευτική, διαχειριστική, μαζική – επιθετική -μετωπική, κοινοβουλευτική πολιτική, των κομμάτων.

Είναι μόνιμα τα συμπτώματα της πολιτικής υπανάπτυξης της νεοελληνικής πολιτικής ζωής, δείχνει ανίκανη να ανταποκριθεί, βασιζόμενη συνολικά σε ιδεολογικές πολιτικές προσεγγίσεις περί του «ιδιόμορφου» καπιταλιστικού μας συστήματος, δηλαδή ότι κινούμαστε κάπως αυτοτελώς με δικούς μας κανόνες.

Περί της μόνιμης από γεννησιμιού κρίσης -ιστορικής πλέον- όμως καμία εξήγηση, ίσως γιατί στη χώρα μας πιστεύουν αφελέστατα ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο –λόγω του «ιδιόμορφου».

Σεπτέμβριος 2010

Μονόδρομος η παύση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ (Hellenic Nexus, Οκτώβρης 2010)

2010-10-09T06:08:00.000-07:00

γράφει ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΙΤΑΚΙΩΤΗΣ

Μήνας του μέλιτος θα φαντάζει για την κυβέρνηση και την τρόικα το πρώτο τρίμηνο από την υιοθέτηση του μνημονίου όσο περνάει ο καιρός και πυκνώνουν τα ανησυχητικά σημάδια στην οικονομία. Το πρώτο διάστημα από την υιοθέτηση των πρωτοφανών σε αγριότητα και κοινωνικά οδυνηρών μέτρων που επιβλήθηκαν με αντάλλαγμα την είσπραξη των 110 δισ. ευρώ από τον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ θα ισοδυναμεί με το αποκορύφωμα της αποδοτικότητάς τους για έναν και απλό λόγο: Επειδή η ύφεση, που θα έλθει ως άμεσο αποτέλεσμα αυτών των οικονομικών μέτρων, θα οδηγήσει στο ναδίρ τα δημόσια έσοδα και σε θεαματική απόκλιση από τους στόχους που ορίζονται στο μνημόνιο.

Οι ανησυχίες κατ’ επέκταση που διατυπώνονται για το πόρισμα των ελεγκτών της τρόικας στο πλαίσιο της τακτικής εξέτασης της πορείας της ελληνικής οικονομίας στα μέσα Οκτώβρη είναι πέρα για πέρα βάσιμες. Τα δε δημοσιεύματα για πιέσεις ώστε να εφαρμοστούν νέα μέτρα εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων κάθε άλλο παρά τυχαία. Κι η δήλωση άλλωστε του πρωθυπουργού από τη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου την Κυριακή 12 Σεπτέμβρη δεν άφηνε περιθώρια αισιοδοξίας: «όσο πηγαίνουνε καλά δεν χρειάζεται κανένα νέο μέτρο». Και σε αυτή τη δήλωση φυσικά ο τόνος πέφτει στις τρεις πρώτες λέξεις. Το ερώτημα που προκύπτει επομένως είναι αν… πηγαίνουμε καλά. Κι η απάντηση είναι, όχι! Δεν πηγαίνουμε καλά, με ευθύνη φυσικά της κυβέρνησης, του ΔΝΤ και της ΕΕ που επέβαλαν αυτά τα εξοντωτικά μέτρα.

Η πτώση με στοιχεία

Προς επίρρωση της διαπίστωσής μας ότι «δεν πηγαίνουνε καλά», για να χρησιμοποιήσουμε την πρωθυπουργική ορολογία, αρκεί η αναφορά στην απογοητευτική πορεία που καταγράφουν μια σειρά από κρίσιμα μεγέθη η αξιοπιστία των οποίων δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση:

Πτώση στις πληρότητες των ξενοδοχειακών μονάδων κατά το δίμηνο Ιουλίου – Αυγούστου ακόμη και της τάξης του 30%.
Μείωση του ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο του έτους κατά 3,7%, όταν το πρώτο είχε πάλι μειωθεί κατά 2,3%.
Ελεύθερη πτώση των ακαθάριστων επενδύσεων πάγιου κεφαλαίου κατά 18,6% το δεύτερο τρίμηνο του έτους, σε ετήσια βάση.
Μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας τον Ιούνιο, σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο, από όποια σκοπιά και να την εξετάσει κανείς: Με βάση τις άδειες κατά 13%, την επιφάνεια κατά 32% και τον όγκο κατά 29%.
Μείωση της βιομηχανικής παραγωγής τον Ιούνιο κατά 8,6% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους και για το επτάμηνο Ιανουαρίου – Ιουλίου κατά 6,3%, όταν και πέρυσι το ίδιο επτάμηνο η μείωση είχε ξεπεράσει το 10%.
Επιδημία λουκέτων σε μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις που έχει πλήξει το 10% των καταστημάτων στην Αθήνα και το 15% στη Θεσσαλονίκη.
Εκτίναξη του πληθωρισμού τον Αύγουστο στο 5,5%, από 0,9% που ήταν πέρυσι, λόγω των πρόσφατων φόρων.
Τέλος, το χειρότερο όλων, εκτίναξη της ανεργίας τον Ιούνιο στο 11,6%, που θίγει πλέον 582.000 άτομα, 155.000 περισσότερους από πέρυσι τον ίδιο μήνα.

Τα παραπάνω αντιπροσωπευτικά μεγέθη αποτυπώνουν την ζοφερή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2010. Τι πιο φυσιολογικό επομένως από την συρρίκνωση των δημοσίων εσόδων; Από πού να εισρεύσουν έσοδα στον δημόσιο κορβανά όταν η αγορά βιώνει… πολικές θερμοκρασίες και ακόμη όσοι μπορούν να ξοδέψουν ανησυχούν για τις χειρότερες μέρες, που ξέρουν ότι είναι μπροστά μας και όχι πίσω, αφήνοντας τις αγορές τους για το μέλλον. Φυσιολογική κι αναμενόμενη επομένως η απόκλιση που καταγράφηκε στους στόχους των δημοσίων εσόδων για το πρώτο οκτάμηνο του έτους, όταν το έλλειμμα μειώθηκε κατά 32%, ενώ το μνημόνιο προέβλεπε μείωση κατά 39%. Με βάση τα στοιχεία που έδωσε το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών στη δημοσιότητα στις 10 Σεπτέμβρη και αφορούσαν την εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού, ήταν η πρώτη φορά που ο στόχος μείωσης του ελλείμματος έμεινε στα χαρτιά. Γεγονός που είναι πολύ πιθανό να σηματοδοτεί την απαρχή μιας αποκλίνουσας πορείας μεταξύ προβλέψεων και υλοποιήσεων, που θα φέρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο.

Εικονική – κυβερνητική – πραγματικότητα

Η κυβέρνηση από τη μεριά της δηλώνει αισιόδοξη, συσκοτίζοντας την πραγματικότητα. Δια στόματος πρωθυπουργού επιδιώκει να δημιουργήσει μια τεχνητή αισιοδοξία προβάλλοντας το γεγονός ότι μειώθηκε το έλλειμμα. Μα αν είναι δυνατόν μετά από τόσα βάρβαρα μέτρα και μια άτυπη στάση πληρωμών που έχει επιβάλει το δημόσιο αρνούμενο να πληρώσει ακόμη και τους προμηθευτές του να μη μειωνόταν το έλλειμμα! Το ερώτημα είναι κατά πόσο τα μέτρα που ελήφθησαν επ’ αφορμή την εκτίναξη των επιτοκίων δανεισμού πρόκειται να διορθώσουν τις δημοσιονομικές ανισορροπίες. Και η απάντηση είναι ξανά… όχι! Προς επίρρωση η εκτίναξη των σπρεντ, δηλαδή της διαφοράς των επιτοκίων με τα οποία δανείζεται το ελληνικό δημόσιο σε σύγκριση με τα αντίστοιχα γερμανικά επιτόκια, κατά τα μέσα Σεπτέμβρη στο ύψος που είχαν φθάσει τον Μάη, λίγο πριν ανακοινωθεί η προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ και επίσημα. Γιατί ανεπίσημα, με βάση μια αναπάντεχη ομολογία του υφυπουργού Οικονομικών Φιλ. Σαχινίδη η απόφαση στη κυβέρνηση για προσφυγή στο ΔΝΤ είχε ληφθεί αμέσως μετά τις εκλογές. Όλα τα υπόλοιπα που μεσολάβησαν μέχρι τις υποτιθέμενα δραματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού στο Καστελόριζο, από ταξίδια στο εξωτερικό μέχρι την καθημερινή κινδυνολογία από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, δεν αποσκοπούσαν πουθενά αλλού πέρα από την προετοιμασία της κοινής γνώμης. Τον Σεπτέμβρη δηλαδή κι αφού είχαν καρατομηθεί κοινωνικές κατακτήσεις και δικαιώματα αιώνων κι αφού είχε προσημειωθεί το ίδιο το μέλλον της χώρας στους ξένους πιστωτές φθάσαμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε: με τα σπρεντ να πλησιάζουν τις 1.000 μονάδες βάσης. Για την ακρίβεια να φθάνουν τις 957 μονάδες όταν στις 7 Μαΐου είχαν φθάσει τις 976. Αυτή τη φορά όμως επικράτησε ένοχη σιγή ιχθύος. Αφού ο στόχος, να οδηγηθεί δηλαδή η Ελλάδα στο χειρουργικό θάλαμο, είχε επιτευχθεί…

Οι ρίζες του δημοσιονομικού χρέους

Η ηχηρή ανεπάρκεια του μνημονίου να επιλύσει το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, που κανείς δεν αμφιβάλει ότι υφίσταται και προσλαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις, δεν αποδεικνύεται μόνο από τα μέχρι τώρα επιτεύγματα του, αλλά και από μια πρώτη ματιά που μπορούμε να ρίξουμε στις βαθύτερες αιτίες του δημοσιονομικού προβλήματος της Ελλάδας.

Επί της ουσίας, το δημόσιο χρέος προσλαμβάνει τις σημερινές λίγο πολύ διαστάσεις του τη δεκαετία του ’80. Ενδεικτικά από 27% που ήταν το δημόσιο χρέος το 1981, το 1993 έφθασε το 98%. Είναι η χρονική περίοδος που για πρώτη φορά δημιουργείται στην Ελλάδα ένα υποτυπώδες κράτος πρόνοιας και το δημόσιο αρχίζει να καταβάλλει το κόστος μιας σχετικά αξιοπρεπούς υγειονομικής περίθαλψης και ασφάλειας, την οποία οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι απολάμβαναν από τη δεκαετία του ’50 ακόμη. Όσο δηλαδή το κράτος στην Ελλάδα λειτουργούσε υπό συνθήκες πρώιμου βιομηχανικού καπιταλισμού, χωρίς κοινωνικές παροχές, υφίστατο δημοσιονομική ισορροπία. Το πρόβλημα ωστόσο δεν ήταν στις δαπάνες, αλλά στα έσοδα. Δηλαδή, ο αναγκαίος εκσυγχρονισμός της δεκαετίας του ’80, που επέλυσε συσσωρευμένες και αναχρονιστικές αδικίες δεκαετιών, δεν ακολουθήθηκε από μια γενναία αύξηση των φορολογικών εσόδων, όπως συνέβη σε όλη την υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη. Οι ρίζες επομένως του ελληνικού δημοσιονομικού προβλήματος βρίσκονται σε μια ανακολουθία μεταξύ των προοδευτικών φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων της δεκαετίας του ’80 και της διατήρησης ενός φορολογικού πλαισίου εντελώς ξεπερασμένου και δομικά ανεπαρκούς να ανταποκριθεί στις νέες ανώτερες χρηματοδοτικές ανάγκες. Η υστέρηση των φορολογικών εσόδων, ως αποτέλεσμα κατά κύριο λόγο της χαμηλής φορολογίας των νομικών προσώπων (και δευτερευόντως των μεσαίων εισοδημάτων και των ελεύθερων επαγγελματιών) αποτελεί τη βασική αιτία του διόγκωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος και δημόσιου χρέους. Διακρίνεται δε πεντακάθαρα ακόμη και τώρα αν δούμε τους προκλητικά χαμηλούς συντελεστές φορολόγησης κερδών που υπάρχουν στην Ελλάδα σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη, με βάση στοιχεία του ΟΟΣΑ[1]. Έτσι ενώ στην Ελλάδα ο συντελεστής φορολογίας κερδών ήταν το 2009 στο 25% σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης ήταν υψηλότερος. Ειδικότερα, Ολλανδία: 25,5%, Φινλανδία: 26%, Σουηδία: 26,3%, Πορτογαλία: 26,5%, Ιταλία: 27,5%, Αγγλία: 28%, Ισπανία: 30%, Γερμανία: 30,2%, Βέλγιο: 34% και Γαλλία 34,4%.

Το καθεστώς φορολογικής ασυλίας για τα νομικά πρόσωπα γίνεται πιο προκλητικό αν λάβουμε υπ’ όψη μας μια σειρά ακόμη παράγοντες: Πρώτο, ότι ο παραπάνω είναι ο φορολογικός συντελεστής που υπάρχει στα χαρτιά. Στην πράξη οι ανώνυμες πληρώνουν πολύ λιγότερους φόρους καθώς στη συνέχεια υπολογίζονται μια σειρά από φοροαπαλλαγές (όπως για παράδειγμα από τους αναπτυξιακούς νόμους) οι οποίες μειώνουν σημαντικά το φόρο που αποδίδεται. Δεύτερο, τράπεζες, πλοιοκτησία και εκκλησία (που αποτελούν τις τρεις μεγαλύτερες… βιομηχανίες στην Ελλάδα) δεν πληρώνουν ούτε καν αυτή τη φορολογία. Το φορολογικό δίκαιο χαρακτηριστικά των ναυτιλιακών εταιρειών αποτελείται από 60 σχεδόν φοροαπαλλαγές. Αυτό μάλιστα ισχύει όχι μόνο για την υπερπόντια ναυτιλία, για την οποία υπάρχει το επιχείρημα ότι μια υψηλή φορολογία μπορεί να την οδηγήσει στην αναζήτηση σημαίας ευκαιρίας, αλλά και στην ακτοπλοΐα. Τρίτο, ακόμη κι αυτός ο ονομαστικός φορολογικός συντελεστής του 25% μειώθηκε παραπέρα με βάση τις πρωθυπουργικές ανακοινώσεις στη Θεσσαλονίκη, πέφτοντας στο 20%. Το επιχείρημα της κυβέρνησης ήταν πως αυτή η «διευκόλυνση» αφορά τα μη διανεμόμενα κέρδη που επανεπενδύονται στην επιχείρηση. Έχει δηλαδή αναπτυξιακό περιεχόμενο. Όταν όμως όλοι ξέρουν πώς συντάσσονται οι ισολογισμοί και οι λογιστικές καταστάσεις, με χίλια δύο δηλαδή κατά συνθήκη ψεύδη, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν είναι ένα μέσο ακόμη ευνοϊκότερης φορολόγησης των επιχειρήσεων και αύξησης των κερδών; Το τέταρτο και τελευταίο στοιχείο που δείχνει την κοινωνική αδικία της φορολογίας στην Ελλάδα σχετίζεται με τους πολύ υψηλούς έμμεσους φόρους, τις συνεχείς αυξήσεις του ΦΠΑ όλη αυτή τη χρονιά και των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης στον καπνό, τα καύσιμα και τα τσιγάρα που αποτελείωσαν το ήδη κουτσουρεμένο λαϊκό εισόδημα, αυξάνοντας ταυτόχρονα τα κίνητρα της φοροδιαφυγής τόσο για του καταναλωτές όσο και για τους εμπόρους. Αναγνωρίζοντας λοιπόν ως το φορολογικό, την κατ’ εξοχήν αιτία του δημοσιονομικού προβλήματος στην Ελλάδα, το μνημόνιο δεν έκανε το παραμικρό και το ΔΝΤ επιβεβαίωσε τη φήμη του ως… πυρομανής πυροσβέστης καθώς με την μείωση των φόρων για τις ΑΕ όξυνε και δεν επέλυσε το πρόβλημα. Όσο για το φοροκυνηγητό που έχει εξαπολύσει το ΣΔΟΕ, ας μην κοροϊδευόμαστε. Τα δισ. που λείπουν δεν πρόκειται να έρθουν από τα πρόστιμα όσο οι φορολογικοί συντελεστές είναι στο ναδίρ και το εισόδημα συρρικνώνεται.

Παραγωγικός ακρωτηριασμός μέσω ευρωζώνης

Η δεκαετία του ’80 ωστόσο δεν σημαδεύτηκε μόνο από την δημιουργία ενός υποτυπώδους και ελλειμματικού, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, κράτους πρόνοιας. Εξ ίσου έντονα σημαδεύτηκε και από την οργανική ενσωμάτωση της Ελλάδας στην παγκόσμια αγορά, μέσω της ένταξης στην ΕΟΚ. Οι αλήστου μνήμης διαφημίσεις με γενικό μότο «ο επιμένων ελληνικά» δεν κατάφεραν να εμποδίσουν την άλωση του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδας και την συρρίκνωση της εγχώριας παραγωγής σε βαθμό εξαφανίσεως. Όλη τη δεκαετία του ’80 κι όσο καταργούνταν σταδιακά οι εμπορικοί φραγμοί χάθηκαν περισσότερες από 100.000 θέσεις εργασίας από την μεταποίηση. Η κορύφωση έρχεται το 2001 με την εισαγωγή του ευρώ, όταν η Ελλάδα μαζί με σειρά άλλες χώρες χάνουν τη δυνατότητα ανταγωνιστικής υποτίμησης του εθνικού τους νομίσματος που μέχρι τότε μπορούσε να καθιστά με τεχνητό τρόπο ακριβά τα εισαγόμενα προϊόντα στα ελληνικά ράφια και σχετικά φθηνά τα ελληνικά εξαγόμενα προϊόντα στις διεθνείς αγορές. Τα δεινά για την εγχώρια παραγωγή γίνονται ακόμη μεγαλύτερα εξ αιτίας της συναλλαγματικής ισοτιμίας που επιβλήθηκε από το Βερολίνο και έγινε δεκτή χωρίς την παραμικρή αντίδραση από την Αθήνα. Μια ισοτιμία που δεν είχε καμία σχέση με την ισοτιμία της δραχμής όπως ήταν διαμορφωμένη εκείνη την περίοδο. Επιβλήθηκε δε με μοναδικό κριτήριο την διευκόλυνση των γερμανικών εξαγωγών. Αξίζει, χάρη της ιστορίας, να αναφέρουμε ότι η ιταλική κυβέρνηση την ίδια περίοδο αντίθετα με την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη έδωσε σκληρή μάχη με τους Γερμανούς για να επιβληθεί μια ισοτιμία ένταξης της ιταλικής λιρέτας στο κοινό νόμισμα που δε θα σηματοδοτούσε το τέλος της ιταλικής παραγωγής.

Η γερμανική οικονομική μηχανή μετατράπηκε σε πάντσερ που ισοπέδωσε ξανά όλη την Ευρώπη επί Σρέντερ, όταν εισάγεται η Ατζέντα 2010, βάση της οποίας το αξιοζήλευτο κράτος πρόνοιας της Γερμανίας, σημείο αναφοράς για όλο τον κόσμο, αποσαρθρώνεται. Τότε ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου προς τα κάτω, με τη συμπίεση του εργατικού κόστους των Γερμανών να μετατρέπεται σε πολιορκητικό κριό που ισοπεδώνει τα εμπορικά ισοζύγια, όλων των νοτιοευρωπαϊκών χωρών[2]. Τα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για την εξέλιξη του εργατικού κόστους επιβεβαιώνουν ότι ο κρυφός άσσος της γερμανικής υπεροχής βρίσκεται στην σταδιακή υποβάθμιση των υψηλών παροχών που χαρακτήριζαν την γερμανική αγορά εργασίας. Ενδεικτικά και με βάση δημοσίευμα της εφημερίδας The Wall Street Journal Europe[3] από το 2000 μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 2010 το εργατικό κόστος στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 18,9% όταν σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ κατέγραψε πολύ μεγαλύτερες αυξήσεις. Συγκεκριμένα στην Πορτογαλία αυξήθηκε κατά 29,7%, στη Γαλλία κατά 33,1%, στην Ολλανδία κατά 37,3%, στην Αγγλία κατά 47,4% και στην Ισπανία κατά 50,5%. Στη δε ευρωζώνη κατά μέσο όρο αυξήθηκε κατά 30,3%.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι οι ανισότητες που παράγει η ευρωζώνη δεν αναγνωρίζονται μόνο από εναλλακτικές ερμηνείες, αλλά και από τις πλέον ορθόδοξες, όπως για παράδειγμα από τον κορυφαίο αναλυτή των Financial Times, τον Μάρτιν Γουλφ. Ιδού πως παρουσίαζε την ευρωζώνη σε μια εξαιρετικού βάθους ανάλυσή του στις 8 Σεπτέμβρη[4]: «Από το 2000 έως το 2008 στην εξωτερική ζήτηση οφείλονται τα δύο τρίτα της αύξησης της συνολικής ζήτησης της γερμανικής παραγωγής. Η Γερμανία χρειάζεται σίγουρες αγορές και μια ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία. Η ευρωζώνη της τα έφερε και τα δύο σε ασυνήθιστο βαθμό: η κρίση στην περιφέρεια οδήγησε προς τα κάτω την ισοτιμία του ευρώ και πολλοί από τους εταίρους της Γερμανίας στην ευρωζώνη (που απορροφούν τα δύο πέμπτα των εξαγωγών της, εννιά φορές όσα η Κίνα) είναι μη ανταγωνιστικοί, ύστερα από μια δεκαετία ανερχόμενου σχετικού κόστους. Ακόμη πιο σημαντικό είναι να φανταστούμε τι θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε το ευρώ. Η συναλλαγματική ισοτιμία του γερμανικού μάρκου θα είχε εκτιναχθεί καθώς οι νομισματικές κρίσεις θα έπλητταν την ευρωπαϊκή οικονομία, όπως συνέβη τη δεκαετία του ’90. Στην περιφέρεια της Ευρώπης οι υποτιμήσεις των νομισμάτων θα ήταν τόσο μεγάλες όσο της βρετανικής στερλίνας, αν όχι μεγαλύτερες. Η απουσία τέτοιων αναταραχών έχει ενισχύσει σε μεγάλο βαθμό τις προοπτικές της γερμανικής ανάκαμψης. Η δημιουργία της ευρωζώνης δεν ήταν, μόνο γι’ αυτόν το λόγο, χάρη της Γερμανίας στους εταίρους της, αλλά το αντίθετο. Ήταν ένα μεγάλο οικονομικό (για να μην αναφέρουμε και πολιτικό) κέρδος για την Γερμανία. Οι γερμανοί βιομήχανοι είναι ξεκάθαροι επ’ αυτού, όπως και η κυβέρνηση».

Κατά συνέπεια η δεύτερη αιτία πίσω από την εκτίναξη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και την κρίση χρέους που ξέσπασε στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου βρίσκεται στην συμμετοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Το κοινό νόμισμα για την Ελλάδα αποδείχθηκε η χαριστική βολή σε μια ούτως ή άλλως δομικά προβληματική παραγωγική υποδομή. Για πολλά χρόνια μάλιστα, όσο δηλαδή διαρκούσαν οι γενναιόδωρες κοινοτικές χρηματοδοτήσεις στη γεωργία, την εκπαίδευση και τις υποδομές, η ΕΕ μπορούσε να κρύβει το εχθρικό της περιεχόμενο και τις μη αντιστρεπτού χαρακτήρα ζημιές που προκαλούσε στην παραγωγική υποδομή. Οι επιδοτήσεις, με την παροιμιώδη μάλιστα διαφθορά που συνοδεύονταν, αποτέλεσαν το αναισθητικό που επέτρεψε και έκανε ανεκτό τον παραγωγικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας. Ελλείψει όμως και των επιδοτήσεων ο αποκρουστικός της χαρακτήρας δεν κρύβεται. Σε αυτό το πλαίσιο, και ενώ είναι θέμα χρόνου η υιοθέτηση από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης μιας σειράς ποινών για όποιες χώρες παραβιάζουν τους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας, δεν είναι καθόλου τυχαία η αποδοκιμασία των ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην ΕΕ όπως καταγράφηκε από το εαρινό ευρωβαρόμετρο τα ευρήματα του οποίου είδαν το φως της δημοσιότητας στο τέλος του Αυγούστου. Βάση των μετρήσεών του για πρώτη φορά αυτοί που δεν εμπιστεύονται την ΕΕ είναι περισσότεροι απ’ όσους την εμπιστεύονται. Συγκεκριμένα το 47% των Ευρωπαίων και το 56% των Ελλήνων δηλώνουν πως δεν την εμπιστεύονται και μόνο το 42% των Ευρωπαίων και των Ελλήνων δηλώνουν πως την εμπιστεύονται. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως καθοριστικό ρόλο σε αυτή την μεταστροφή της γνώμης τους έπαιξε η στάση που τήρησε η ΕΕ απέναντι στην κρίση.

Φαύλος κύκλος

Πέρα από την ανεπαρκή φορολογία και τη συμμετοχή στην ευρωζώνη μια τρίτη σημαντικότατη αιτία που ερμηνεύει το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας σχετίζεται με το ίδιο το χρέος. Δηλαδή τα τεράστια ποσά που δίνονται κάθε χρόνο επί σειρά ετών για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους αποτελούν την μεγαλύτερη αιμορραγία για τα δημόσια οικονομικά, επαρκή λόγο για να γονατίσει και ο πιο ρωμαλέος προϋπολογισμός, όχι αυτός της Ελλάδας. Αρκούν ορισμένες συγκρίσεις που δείχνουν ότι η Ελλάδα απλώς… αδυνατεί να συνεχίσει να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος.

Δαπάνες εξυπηρέτησης χρέους κεντρικής κυβέρνησης, σε εκ. ευρώ
Έτος	Χρεολύσια	Τόκοι	Παράλληλες δαπάνες	Σύνολο
1991	2.703	4.203	46	6.952
1992	6.406	4.123	71	10.600
1993	4.707	6.228	135	11.070
1994	7.162	8.990	190	16.342
1995	7.907	9.098	307	17.312
1996	10.263	9.641	339	20.243
1997	10.145	8.809	308	19.262
1998	9.682	9.018	170	18.870
1999	9.251	9.290	101	18.642
2000	13.131	9.499	58	22.688
2001	11.618	9.289	39	20.946
2002	20.280	8.535	59	28.874
2003	20.763	9.208	70	30.041
2004	18.444	9.283	72	27.799
2005	20.379	9.616	71	30.066
2006	16.589	9.441	56	26.086
2007	22.195	9.657	71	31.923
2008	26.246	11.134	72	37.452
2009	29.000	12.195	145	41.340
2010	19.510	12.950	0	32.460
ΣΥΝΟΛΟ	286.381	180.207	2380	468.968
Πηγή: Υπουργείο Οικονομικών, Κρατικός προϋπολογισμός 2010, Εισηγητική έκθεση

Από τον πίνακα που παραθέτουμε φαίνεται ότι τα χρήματα που έχουμε πληρώσει στους δανειστές τα τελευταία 20 χρόνια (469 δισ. ευρώ) αντιστοιχούν σχεδόν στο 150% του δημόσιου χρέους όπως διαμορφώθηκε στο δεύτερο τρίμηνο του 2010 (317 δισ. ευρώ)! Με βάση την ίδια πηγή, τον κρατικό προϋπολογισμό, οι δαπάνες για τόκους που ανέρχονται σε 12,95 δισ. ευρώ απορροφούν σχεδόν το 50% των άμεσων φόρων (23,8 δισ.), είναι διπλάσιες των χρημάτων που θα δίνονταν για συντάξεις (6,4 δισ.) και αγγίζουν το 5,3% του ΑΕΠ. Το μερίδιό τους μάλιστα στο ΑΕΠ χρόνο με το χρόνο αυξάνει. Από 4,3% που ήταν το 2007, έφθασαν 4,7% το 2008 και το 5,1% το 2009.

Φαίνεται επομένως πως η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ένα φαύλο κύκλο όπου η εξυπηρέτηση των δανειακών της υποχρεώσεων όχι απλώς απαγορεύει την άσκηση αναδιανεμητικής πολιτικής, την αύξηση δηλαδή των συντάξεων, αλλά ακόμη χειρότερα δυναμιτίζει τα ίδια τα θεμέλια της οικονομίας. Το μνημόνιο που υπογράφτηκε οξύνει αυτή την αντίθεση καθώς ως άμεσο στόχο του έχει την διάσωση των ξένων τραπεζών που έχουν επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα. Το ζητούμενο από την εφαρμογή του είναι να δοθεί χρόνος και ρευστό έτσι ώστε οι μεγάλες τράπεζες της δυτικής Ευρώπης που αγόραζαν μανιωδώς ελληνικά ομόλογα λόγω των πολύ υψηλών αποδόσεών τους ακόμη και την άνοιξη του 2010, αφού δηλαδή ο υπουργός Οικονομικών είχε κατά ανεπίτρεπτο τρόπο παρομοιάσει την Ελλάδα με Τιτανικό, να μπορέσουν να τα ξεφορτωθούν. Και από κει και πέρα γαία πυρί μειχθήτω…

Οι αλλαγές ωστόσο που θα έχουν συντελεστεί θα στρέψουν το ρολόι του χρόνου πολλές δεκαετίες πίσω. Για παράδειγμα, η σχεδιαζόμενη πώληση της Αγροτικής Τράπεζας θα προκαλέσει τεράστιο κοινωνικό ζήτημα στην ελληνική επαρχία. Η παρακμή της γεωργίας τις δύο τελευταίες δεκαετίες, λόγω της ΚΑΠ, έχει οδηγήσει να καταπέσουν πολλές εγγυήσεις από δάνεια που έχει χορηγήσει σε αγρότες η ΑΤΕ με αποτέλεσμα οποιαδήποτε στιγμή να μπορεί να θέσει υπό την κυριότητά της χιλιάδες στρέμματα γης. Σήμερα παρότι έχει τυπικά αυτό το δικαίωμα δεν το ασκεί για προφανείς, κοινωνικούς στο περιεχόμενό της λόγους. Αν όμως η Αγροτική Τράπεζα εξαγορασθεί από μια γερμανική είτε άμεσα είτε σταδιακά (αφού πρώτα δηλαδή εξαγορασθεί από μια ελληνική η οποία στη συνέχεια θα περάσει στον έλεγχο της γερμανικής) τα δικαιώματα αυτά θα εφαρμοστούν στο ακέραιο. Τότε η ελληνική γη θα περάσει με μαζικό τρόπο στα χέρια μιας τράπεζας, η οποία αν συνδέεται με μια εταιρεία παραγωγικής γενετικά τροποποιημένων τροφίμων όπως είναι για παράδειγμα η BΑSF θα μετατρέψει την ελληνική ύπαιθρο σε ένα απέραντο γενετικό και χημικό εργαστήρι. Ο κίνδυνος δεν είναι τόσο μακρινός όσο φαίνεται, από πρώτη ματιά.

Η εκτίμηση ότι οι τράπεζες είναι οι μεγάλοι ωφελημένοι των 110 δισ. ευρώ που διατέθηκαν στην Ελλάδα διατυπώθηκε με τον πιο ωμό τρόπο στις 12 Αυγούστου από τους γερμανικούς Financial Times που χαρακτήριζαν τον έλληνα πρωθυπουργό ως «τον άνθρωπό τους στην Αθήνα»! Η ίδια εφημερίδα μάλιστα υποστήριζε ότι «σε σύγκριση με την τωρινή θεραπεία λιτότητας, η κρατική αθέτηση πληρωμών θα ήταν ο πιο άνετος δρόμος για τους Έλληνες. Σχεδόν το 80% των δανείων έρχονται από το εξωτερικό. Έτσι, σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους, οι ίδιοι Έλληνες θα τη γλίτωναν συγκριτικά ανενόχλητοι»!

Λύση η επαναδιαπραγμάτευση;

Οι γερμανικοί Financial Times δεν ήταν οι πρώτοι που έθεσαν το θέμα της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Μια σειρά οικονομολόγοι που φημίζονται για τον πραγματισμό τους όπως ο Πολ Κρούγκμαν ή ο Νουριέλ Ρουμπινί[5] έθεσαν έγκαιρα το θέμα, ξεκινώντας από τη δυσμενέστατη πορεία της ελληνικής οικονομίας. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Αν με ένα χρέος της τάξης του 115%, όπως ήταν στο τέλος του 2009, οι αγορές – πάντα κατά την ορολογία της κυβέρνησης – μας οδήγησαν στο ΔΝΤ, όταν το δημόσιο χρέος φθάσει το 149% του ΑΕΠ, όπως προβλέπεται στο μνημόνιο για το 2014, πού θα μας οδηγήσουν; Στον Καιάδα, φυσικά! Όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί! Επιχειρήματα δε όπως ότι τότε θα είμαστε αξιόπιστοι γιατί θα έχουμε υποστεί την «χημειοθεραπεία» κατά τους Financial Times του ΔΝΤ δεν στέκουν στην κριτική. Δανείζει κανείς έναν υπερχρεωμένο με το σκεπτικό ότι είναι συνεπής; Αρκεί επίσης να σκεφτούμε ότι η Αργεντινή (με πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και ένα ζωικό κεφάλαιο που ταΐζει πολλές χώρες του κόσμου) κήρυξε παύση πληρωμών στις 24 Δεκέμβρη 2001 αδυνατώντας να εξυπηρετήσει ένα χρέος της τάξης των 144 δις. δολ.! Σχεδόν το ένα τρίτο του ελληνικού ήταν το χρέος της και παρόλα αυτά η Αργεντινή γονάτισε! Η Ελλάδα πώς θα αντέξει;

Η κυβέρνηση παρόλα αυτά με κάθε αφορμή απορρίπτει κάθε σχετικό ενδεχόμενο. Η στάση πληρωμών «θα ήταν καταστροφική για την οικονομία μας, για την αξιοπιστία μας, για το μέλλον μας», δήλωσε από τη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός όταν ρωτήθηκε σχετικά.

Πέραν του γεγονότος ότι εκ των πραγμάτων οδεύουμε σε αυτή την κατεύθυνση, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Με βάση την διεθνή εμπειρία υπάρχουν δύο είδη αναδιαπραγμάτευσης του χρέους και αθέτησης πληρωμών[6]. Το πρώτο επιβάλλεται από τους πιστωτές με τους όρους να διαμορφώνονται στη βάση των συμφερόντων των ίδιων των τραπεζών. Τότε πράγματι οι όροι είναι απεχθείς και ισοδυναμούν με μια νέα περίοδο λιτότητας. Από μια σκοπιά ήδη είναι σε εξέλιξη μια σιωπηρή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και μάλιστα με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η απόφασή της στις 28 Ιούλη να διευρύνει το «κούρεμα» των ομολόγων που παρακρατά για να δανείσει τις εμπορικές τράπεζες από 17% σε 39% σε ότι αφορά το επίπεδο αξιολόγησης των ελληνικών ομολόγων[7] προετοιμάζει την αγορά για αυτό που όλοι κατά τ’ άλλα απεύχονται… Το δεύτερο είδος αθέτησης πληρωμών είναι αυτό που επιβάλλεται με πρωτοβουλία των ίδιων των κρατών που έχουν πιαστεί στα δόκανα του χρέους. Το παράδειγμα της Αργεντινής και της Ρωσίας που κήρυξαν αθέτηση πληρωμών δείχνει ότι όχι μόνο πολύ γρήγορα ξεπέρασαν το εμπάργκο των αγορών αποκτώντας ξανά πρόσβαση σε δανειακά κεφάλαια, αλλά επίσης και η ορμή που απέκτησαν στη συνέχεια οι ρυθμοί μεγέθυνσής τους δεν είχαν προηγούμενο. Θετικότατα ήταν δηλαδή και όχι καταστρεπτικά τα αποτελέσματα από αυτή την πρωτοβουλία.

Σε ό,τι αφορά επίσης τη νομική θεμελίωση της δυνατότητας παραγραφής μέρους ή όλου του χρέους στο διεθνές δίκαιο έχει κατοχυρωθεί η έννοια του «απεχθούς χρέους» που επιτρέπει την αμφισβήτησή του. Απεχθές χρέος χαρακτηρίζεται το χρέος που συνάφθηκε από ένα καθεστώς το οποίο στερούταν δημοκρατικής νομιμοποίησης, όταν τα χρήματα χρησιμοποιήθηκαν σε δραστηριότητες αντίθετες με τα συμφέροντα του πληθυσμού και ο δανειστής γνώριζε ότι τα χρήματα θα δαπανούνταν με αυτό τον τρόπο. Παράλληλα υπάρχει διεθνής προσπάθεια ώστε να θεμελιωθεί η δυνατότητα παραγραφής όταν ο πληθυσμός μιας χώρας στερείται των θεμελιωδών του δικαιωμάτων για να εξυπηρετηθεί το χρέος. Ό,τι ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα που η πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία θυσιάζονται στο βωμό του μνημονίου.

Στη βάση όλων των παραπάνω η Πρωτοβουλία Οικονομολόγων και Πανεπιστημιακών (http://www.nomoneynodebt.gr/) που συγκροτήθηκε τον Μάιο του 2010 ενάντια στο ΔΝΤ έθεσε στην προμετωπίδα της το στόχο «παύσης πληρωμής του δημόσιου χρέους και εξόδου από το ευρώ». Παράλληλα ανέδειξε μια σειρά ακόμη από στόχους που συμπληρώνουν και υποστηρίζουν την παύση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν τις… ανεπιθύμητες παρενέργειες. Κατ’ αρχήν κρατικοποίηση των τραπεζών με μοχλό τα μυθικά ποσά που έχει ήδη δώσει το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή οι έλληνες φορολογούμενοι, για να τις σώσουν και φθάνουν τα 78 δισ. Κανένας μάλιστα, από την κυβέρνηση ή τον τραπεζικό χώρο, δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτά τα χρήματα είναι αρκετά για να συντηρηθούν στη ζωή οι τράπεζες. Κανείς δεν εγγυάται δηλαδή ότι σε δύο ή τρεις μήνες το δημόσιο δεν θα ξαναβάλει το χέρι στην τσέπη για να τις ενισχύσει και να αποτρέψει τη χρεοκοπία τους. Το αίτημα επομένως της κρατικοποίησης των τραπεζών δεν είναι αυθαίρετο, ούτε προϊόν ιδεολογικής κατασκευής. Πηγάζει από τον βαθιά προβληματικό χαρακτήρα τους. Είναι δε νόμιμο στον βαθμό που με βάση αξιόπιστους υπολογισμούς όταν η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή απελευθέρωνε το πρώτο πακέτο ενίσχυσης, των 28 δισ. ευρώ, εκείνη τη συγκυρία το ποσό αυτό αρκούσε, με βάση την πολύ χαμηλή κεφαλαιοποίησή τους λόγω πτώσης των τιμών των μετοχών, να τις εξαγοράσει. Ας γίνει επομένως τώρα. Value for money, ας αναφωνήσουμε και εμείς ζητώντας να γίνουν σεβαστά τα χρήματα και οι θυσίες των φορολογουμένων!!!

Δεδομένου ότι η κρατικοποίηση των τραπεζών θα δημιουργήσει ένα κύμα φυγής κεφαλαίων από τις τράπεζες ενώ ταυτόχρονα η υιοθέτηση νέου νομίσματος θα ανοίξει τις ορέξεις κερδοσκοπικών κεφαλαίων να ποντάρουν στην θνησιγένεια του φιλόδοξου αυτού νομισματικού πειράματος κρίνεται επιβεβλημένη η θέσπιση φραγμών στις βραχυπρόθεσμες κερδοσκοπικές κινήσεις κεφαλαίων. Πρόκειται για μέτρο (που συχνά περιγράφεται και ως φόρος Τόμπιν από το όνομα του βραβευμένου με Νόμπελ αμερικάνου οικονομολόγου που πρώτος τον πρότεινε) το οποίο θωρακίζει την πραγματική οικονομία και επιτρέπει στην Πολιτική να λειτουργήσει σχεδιασμένα και μακροχρόνια χωρίς την πίεση των λεγόμενων αγορών.

Ένα επιπλέον μέτρο είναι η εκπόνηση και εφαρμογή μιας σύγχρονης βιομηχανικής πολιτικής που θα επιδιώκει τις διεθνείς συνέργειες (θα είναι εξ ορισμού αντίθετη δηλάδή με κάθε έννοια εθνικής αυτάρκειας) και ως γνώμονα θα έχει την ικανοποίηση των σύγχρονων ανθρώπινων και κοινωνικών αναγκών και την στήριξη της απασχόλησης.

Αναγκαία επίσης είναι η επιβολή διατίμησης στα είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, ενοίκια, δίδακτρα, τροφεία, καύσιμα, καθημερινός ρουχισμός, κ.α.) ώστε να αποτραπεί μια πληθωριστική έκρηξη, καθώς η μετάβαση στο νέο νόμισμα θα δώσει την ευκαιρία για ανατιμήσεις. Κάτι ανάλογο με το κύμα αυξήσεων που γνωρίσαμε κατά την μετάβαση από τη δραχμή στο ευρώ (το οποίο όμως ουδέποτε αποπτυπώθηκε στις επίσημες στατιστικές) και μόλις πρόσφατα με αφορμή τις αυξήσεις στους έμμεσους φόρους. Αποτέλεσμα και των δύο αυτών κυμάτων ανατίμησης ήταν να συρρικνωθεί δραματικά το πραγματικό λαϊκό εισόδημα, προς όφελος των εμπορικών και βιομηχανικών κερδών.

Τέλος, είναι αναγκαία η χορήγηση γενναίων αυξήσεων σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας και επίσης κρατικών χρηματοδοτήσεων σε παιδεία και υγεία. Αυτές οι αυξήσεις και οι χρηματοδοτήσεις, που θα εγγυηθούν την κοινωνική συνοχή και θα καταστήσουν παρελθόν – όσο ακόμη προλαβαίνουμε – φαινόμενα κοινωνικής περιθωριοποίησης και γκετοποίησης στην Αθήνα, θα λειτουργήσουν σαν ατμομηχανές της οικονομικής ανάπτυξης.

Εν κατακλείδι είναι ένα στοιχειώδες πρόγραμμα που εγγυάται την ακύρωση της παράδοσης της Ελλάδας στους δανειστές της, όπως προωθεί το μνημόνιο της ντροπής και μπορεί να σημάνει την έξοδο από το χρόνιο οικονομικό μαρασμό. Η υλοποίησή του δε στερείται εμποδίων και δυσκολιών. Είναι όμως λιγότερο οδυνηρά από αυτά που επιχειρούν να μας επιβάλουν οι γερμανοί τραπεζίτες!

[1] Τα μεγέθη αναφέρονται σε πίνακα που συνοδεύει άρθρο του Βασίλη Ράπανου με τίτλο «Παγκοσμιοποίηση και φορολογικός ανταγωνισμός», Βήμα Ιδεών, τεύχος 31, Νοέμβριος 2009.

[2] Ο διχασμός που επέρχεται στην ευρωζώνη λόγω του ανταγωνισμού που πυροδοτεί η Γερμανία περιγράφεται με κάθε θεωρητική επάρκεια στην εργασία «2010 κρίση ευρωζώνης, φτώχεια του δυνατού πτώχευση του αδυνάτου», την οποία συνέταξε ομάδα βρετανών οικονομολόγων με επικεφαλής τον Κώστα Λαπαβίτσα (εκδ. Νόβολι, 2010).

[3] «German workers push for higher pay», Wall Street Journal Europe, 9 Σεπτέμβρη 2010.

[4] «Germans are wrong: the eurozone is good for them», Financial Times, 8 Σεπτέμβρη 2010.

[5] Roubini, N. «Greece’s best option is an orderly default», Financial Times, 28 Ιούνη 2010.

[6] Research on Money and Finance, «The eurozone between austerity and default», Σεπτέμβρης 2010.

[7] «ECB sets “haircuts” on bonds from banks», The Wall Street Journal Europe, 29 Ιούλη 2010.